In memoriam: Eric van der Zwan
Op 1 augustus is onze collega Eric van der Zwan overleden. Tijdens een trainingsrit is Eric met zijn fiets in botsing gekomen met een graafmachine; hij was op slag dood.
Met Eric van der Zwan hebben wij op het Philips Natuurkundig Laboratorium een briljante wetenschapper en een warm en integer mens verloren. Eric heeft gestudeerd aan de Universiteit Twente en is 10 jaar geleden begonnen in de groep Mixed-signal circuits and systems, in het team van Carel Dijkmans. Hij heeft gewerkt aan verschillende analoge geintegreerde circuit onderwerpen. Binnen dit vakgebied werd hij erkend als een van de leidende experts in de wereld.
Als projectleider voor het OSCAR instrumentatie IC was hij de spil in de research samenwerking met de Amerikaanse firma Fluke. Met zijn collega's slaagde hij erin een doorbraak te bereiken op het gebied van het integreren van meetfuncties. Bovendien verstond Eric de moeilijke kunst om de verschillende culturele en zakelijke belangen met elkaar in evenwicht te brengen. Bescheiden genoot hij van de bewondering en waardering.
Twee jaar geleden kreeg Eric de verantwoordelijkheid over een onderzoeksteam, dat de verdere integratie van de analoog-digitaal omzetting voor radio systemen onderzoekt. Dit team heeft recentelijk een belangrijke bijdrage geleverd voor de integratie van mobiele telefoons en auto radio.
Eric van der Zwan was een gedreven man met een groot gevoel voor mensen. Hij kon je stevig van repliek dienen, maar had altijd oog voor de mens achter de wetenschapper. Samenwerken met hem was een genoegen. Naast een gedegen kennis van zijn vakgebied realiseerde hij zich altijd dat verspreiding van die kennis zeker zo belangrijk is. Hij investeerde dan ook veel energie in het cursus geven bij CTT, het begeleiden van studenten en het organiseren van symposia. Dat gebeurde zeer professioneel en velen hebben in hun carriere baat gehad van Eric's inzet.
In alle opzichten was Eric een sportief mens: in de omgang met collega's maar ook in de letterlijke zin. Dit voorjaar haalde hij een achtste plaats op het wereldkampioenschap schaatsen voor 35 jaar en ouder. In de zomer trainde hij op de fiets, in de afdaling van sommige Tour de France bergen bleek hij slechts fracties van seconden trager dan de profs.
Eric was met zijn loyaliteit en inzet sterk verbonden aan de groep. Samen hebben we verhitte discussies gevoerd over de basis van schakelingen en het opzetten van tests, we hebben de spanning bij de eerste metingen gevoeld: de teleurstelling over een mislukking en de vreugde als een klant liet weten dat het resultaat beter was dan hij voor mogelijk had gehouden. Zo hebben we met Eric gelachen en pijn gevoeld, moeizaam de weg gezocht, letterlijk en figuurlijk.
Wij moeten verder gaan, maar we missen een bijzondere collega.
Mixed-signal circuits and systems group,
Marcel Pelgrom
Eric was onze goede vriend. En hoewel ik het in het begin wat afhield, sleurde hij me gewoon mee. Dat was nou typisch Eric. Graag andere mensen helpen, klaarstaan voor iedereen, zelfs als hij ze nauwelijks kende. En voor ons, zijn vrienden, was niets te veel.
Schaatsen
en fietsen waren belangrijk in zijn leven. Alles moest snel. Zo
mocht hij meedoen aan het Nederlands
Kampioenschap Korte Baan in Thialf Heerenveen. Een echte sprinter, dat zal iedereen van de
ijsclub Eindhoven kunnen beamen. Maar toch was Eric ook lid van
de Vereniging De Friesche Elfsteden. Toen de tocht der tochten
in 1997 doorging en hij was uitgelood zat Eric te janken voor
de TV. Daarop werd er snel besloten gewoon een dag later het rondje
Leeuwarden te gaan schaatsen. En zoals alles waar hij aan begon,
volbracht Eric ook dit weer succesvol. Want wat hij ook deed,
hij deed het goed.
Alleen maar schaatsen bij IJCE was niet voldoende. Hij was ook zeer actief binnen de vereniging. Zo maakten we samen deel uit van het bestuur van Hardrijden, zaten we samen in de redactie van het clubblad en verzorgden we samen de IJCE website. En dan verrichtte Eric nog allerlei hand- en spandiensten voor evenementen zoals de verrassingswedstrijden. Of deelde hij medailles uit bij clubwedstrijden. En als er dan eens iemand vroeg of hij er iets voor wilde hebben, riep hij steevast 'dit is liefdewerk en oud papier'. Ondanks deze drukke bezigheden was hij er altijd bij om na het schaatsen met zijn vrienden koffie te drinken in het restaurant. Met op zaterdagochtend een stuk vlaai erbij.
Om in goede conditie te zijn voor de winter ging hij vaak fietsen. Een rondje de Bever met de schaatsmaten, zoals ook die bewuste dinsdagavond. En ook in de vakantie ging de fiets mee, naar de bergen. Het mooiste van het fietsen in de bergen vond Eric toch wel de afdaling. Dat kon hij goed. Zo hebben we vastgesteld dat Eric maar een fractie langzamer was in de afdaling van de Mont Ventoux dan Miguel Indurain. Het tellertje toonde na afloop een maximum van 90 kilometer per uur. "Als ik jou 10.000 lire geef, haal jij dan een paar biertjes". Dat zei ik tegen Eric nadat ik over de finish kwam van de Dolomietenmarathon vorig jaar. Een verslaggever van het blad 'Fiets' hoorde dat en schonk spontaan de 10.000 lire. En Eric ging die biertjes halen. Nog even napraten over onze heldendaden. Dan na al die inspanningen een weekje naar het strand om bij te komen. Lekker genieten van de zon. Wat bruinde hij toch snel.
De bergen die we 's zomers op de fiets bedwongen werden in de winter afgeskied. Het liefst ging Eric in volle schuss, zonder bochtjes, zo hard mogelijk naar beneden. En dan na het skiën de kroegen afschuimen. De laatste restjes energie werden aangesproken op de dansvloer, tot in de kleine uurtjes. De volgende ochtend ging hij dan weer stokbrood, croissantjes en pain choc halen. Als je dan een keer zei 'morgen haal ik het wel' dan stond je wel vroeg op om naar de bakker te gaan, maar dan zat Eric al klaar met het ontbijt. De koffie vers gezet.
Eric had zijn stekkie gevonden in Dommelen. Hij was daar zo trots op dat hij bij voorkeur Dommelsch bier dronk. Alhoewel… hij koos de laatste tijd steeds vaker voor jus d'orange, want van bier wordt je dik. Eric kon genieten van de eenvoudige dingen. Lekker in het zonnetje in de tuin zitten, met een kopje koffie en een stroopwafel. Hij was wars van overbodige luxe. Liever naar de chinees dan naar een sjiek restaurant. Liever op de camping dan in een hotel. Gewoon in zijn ouwe Renault Monaco blijven rijden met de housemuziek op tien. Boem, boem, boem: ah, daar komt Eric aangereden.
Hij had een goed gevoel voor humor. Bij mijn huwelijk was Eric getuige, op dat moment letterlijk 'the best man'. De fotograaf zei tegen Eric: 'Geef de bruidegom eens een hand en een goed advies'. Waarop Eric mijn hand pakt en schreeuwt 'Niet doen!'. Met als gevolg dat we bulderend van het lachen op de foto staan.
Eric was altijd erg eerlijk en zei waar het op stond. En als het je niet aanstond dan kon je 'opzouten'. Dat bracht hem weleens in de problemen, maar die probeerde hij dan ook weer zo snel mogelijk op te lossen. Maar wie lost ons probleem nu op? Hoe moeten wij verder zonder jou, Eric? Ik hoor je al zeggen 'Weet je wat jij moet doen? Jij moet je bek houden!'
We zullen nog veel aan je denken. Namens al je vrienden, bedankt voor de mooie momenten die we hebben doorgemaakt.
Op 22 maart 1965 werd je uit mij geboren. Je was toen al snel, want je was er al voor de kraamzuster er was. Je had zo'n lief poezenkopje en ik hield gelijk onnoemelijk veel van je. Allerlei herinneringen aan jou spelen de afgelopen week door mijn hoofd, dingen die ik nooit vergeten zal.
Als baby was je zeer selectief naar wie jij je lieve lachjes gaf, maar als je lachte was het stralend! Toen je kleuter was riep je op een dag " Kijk papa, ik kan fietsen" en inderdaad je reed op een fietsje door ons hofje zonder dat iemand het je geleerd had. "Wie heeft je dat geleerd" riep je vader. Je antwoordde "ik heb er van gedroomd dat ik het kon en nu kan ik het. Maar afstappen kan ik niet" en je liet je opzij vallen op de stoep. Lieve briefjes van jou lagen er af en toe op mijn kussen met daarop geschreven " Mama, ik vind je zo lief" of "ik doe goed mijn best op school, ik had een 10 voor mijn taallesjes".
Elke avond voor het slapen gaan las ik jullie voor, zittend op de rand van het bed, eerst een verhaal uit de kinderbijbel en daarna een verhaaltje van Pinkeltje. Je zat er altijd zo lief bij met je duimpje in je mond. Dan een knuffel en daarna moest papa nog even boven komen, ik moest weg, want jullie wilden praten "als mannen onder elkaar". Nou dat kon wel eens lang duren, die gesprekjes, want er werd ook nog wel eens bij gestoeid. Onafscheidelijk was je met Mario, regelmatig vond ik jullie 's avonds samen in één bed gekropen, zodat ik een van beiden terug moest leggen in zijn eigen bedje.
Schaatsen kon je al vanaf je 3e jaar, eerst op dubbele schaatsjes, maar al snel ging het op "houtjes". Je schaatste je eerste wedstrijd op de ijsbaan van Lelystad. En fanatiek dat je was! Ook zat je met je 2 broers op turnen, jullie trainden 2x in de week en deden mee aan clubkampioenschappen en polderkampioenschappen. Regelmatig was een van jullie nummer 1 of 2. Zwemmen gingen we in de zomer bijna elke dag, na schooltijd direct met mij op jullie fietsjes naar het zwembad. Bij diploma zwemmen moest je 10 meter onder water zwemmen, maar dat vond jij blijkbaar niet genoeg, jij zwom helemaal naar de ander kant van het bad onder water. Voetballen deed je vaak 's avonds met je pa en je broertjes op het grasveld tegenover ons huis. Jullie speelden dan wedstrijdjes onder leiding van papa tegen Surinaamse en Marokkaanse vriendjes. Dat noemden jullie een wedstrijdje "chocolademelk tegen melk".
Toen je ongeveer 12 jaar was liep je op een vakantiedag in Frankrijk naast mij naar het strand. Je zei toen tegen mij "Mama, ik zal geen moeilijke puber zijn hoor, ik word later wel lastig als ik uit huis ben." Nou jongen, je was eigenlijk nooit lastig, je was een vrij rustig kind die niet graag op de voorgrond stond. Lezen was een grote hobby van je en prutsen met oude, kapotte radio's, die je uit elkaar haalde, je soldeerde hier en daar wat en zette ze weer in elkaar. Uren kon je daar mee bezig zijn.
De middelbare doorliep je op rolletjes en na je eindexamen gymnasium ging je studeren aan de TH van Enschede. Je ging daar op kamers wonen en dat was wel even moeilijk voor ons, 2 jaar achter elkaar een kind het huis uit. Maar je was daar gelukkig en bouwde er een vriendenkring op. Regelmatig kwam je nog thuis met een tas met vuile was. En je studie verliep voorspoedig.
In de tijd dat je voor je studie stage moest
lopen in Zwitserland, moest ik je bellen om te vertellen dat ik
een zware operatie moest ondergaan. Wat was je bezorgd om mij,
je wilde direct naar huis komen en zei "Mam, ga alsjeblieft
niet dood, ik kan je niet missen". Na je studie en je diensttijd
bij de marine verhuisde je naar Eindhoven en ging daar bij Philips
werken. Je kocht een eigen huis en belde af en toe je pa om je
te helpen met de tuin, je zei dan "Komen jullie gelijk gezellig
een weekendje, maar pa, neem je schaatsen mee, dan gaan we zaterdagmorgen
schaatsen op de ijsbaan. En dan kwamen jullie daarna om een uur
of 10, blozend en hongerig thuis. En 's avonds kookte je dan zo
lekker voor ons, want koken dat kon je goed!
Je was een jongen van weinig woorden, maar we hebben altijd je zorg en respect voor ons duidelijk gevoeld en dat was warm en fijn! Jij en je pa konden ook af en toe wel eens mopperen op elkaar, je vader mopperde als je weer eens teveel kunstmest in je tuin had gestrooid en jij mopperde op hem als hij weer eens iets fout gedaan had op de computer. Wat jij dan weer moest herstellen.
Veel E-mailtjes stuurden jullie elkaar over
schaats- of wielerprestaties. " Hallo pa, ik ben er even
niet" of " ik heb mijn PR weer verbeterd".
Verhalen over de diverse bergbeklimmingen die je deed op je fiets
of over de rit Luik-Bastenaken-Luik. Je bouwde daar een grote
vriendenclub op, waarmee je schaatste, ging wielrennen of skiën
in Franse Alpen. Als wij op vakantie waren in Frankrijk, kwam
je regelmatig bij ons langs en bleef een paar daagjes met je kleine
tentje gezellig bij ons staan. Fijne herinneringen hebben we aan
het duiken met je vader in de hoge golven, het lekker eten in
die typisch Franse restaurantjes of scrabbelen voor de tent.
Ik herinner me nog je grote boosheid en
frustratie toen je vorig jaar hoorde dat je schoonzusje, waar
je dol op bent, zo ernstig ziek werd.
Zonder dat je het uitsprak, wisten we allemaal hoe hecht we aan
elkaar verbonden waren. Vrijwel elke woensdagavond en zaterdag
rond koffietijd belden we elkaar. " Ha, die pa, Ha die ma"
klonk het dan " Ik dacht wel dat jullie het waren."
Ook zaterdag een week geleden belden wij elkaar omdat wij de volgende
dag op vakantie zouden gaan naar Frankrijk en ik zei je toen nog
hoe trots ik op je was omdat jij ook al die bergen van de Tour
de France met je fiets was opgekomen, maar jij antwoordde mij
dat het juist een uitdaging was om zoiets te kunnen bereiken.
Je zei "Ma, dit jaar kom ik niet langs op de camping, hoewel
het erg verleidelijk is om het toch te doen, maar ik heb geen
tijd. Je was bezorgd om ons en zei nog: "Doen jullie voorzichtig
ik kan jullie niet missen, hoor!"
En dan dat vreselijke bericht dat wij in Frankrijk kregen, dat jij bent doodgegaan want je weet toch wel jongen, wij kunnen jou ook absoluut niet missen! Hoe moet dat nu verder, we hadden zo'n hecht gezinnetje, de ketting werd steeds groter, maar nu is deze gebroken, er ontbreekt een schakel. We misten je gisteren al op je vader's verjaardag en hoe moet het nu op het jaarlijkse etentje op 4 september, onze trouwdag. En het gezamenlijk Sinterklaasfeest, zo gezellig met je kleine nichtjes erbij, ach er is zoveel dat nooit meer zal zijn zoals het was.
Nanneke
Mario
Mario
En toen was er op die eerste augustus de allesoverheersende klap die onze wereld op zijn grondvesten deed trillen. Daarna volgde de onwezenlijke stilte. En onze harten vulden zich met ongeloof, verslagenheid, hulpeloosheid en machteloosheid. Maar ook met onbegrip, woede en opstandigheid. En langzaam groeide bij ons het besef dat het werkelijk en onherroepelijk was.
Zo verging het mij, mijn collega-trainers, de leden van de selectiegroep van IJCE-hardrijden en vele, vele andere leden van onze vereniging. Als trainer heb ik bijna 6 jaar met Eric van der Zwan mogen werken en daarom wil ik hem in "zijn clubblad" ook namens mijn collega-trainers herdenken. IJCE betekende veel voor Eric en Eric betekende veel voor IJCE. Hij was een onvoorstelbaar trouw lid. In al die jaren ontbrak hij nooit op trainingen, tenzij hij voor zijn werk in het buitenland was. Ook niet toen hij vanaf het seizoen 1999/2000 lid werd van de selectieploeg en de trainingsfrequentie opliep tot 5 keer per week zomer en winter. Toen hij onlangs een sleutelbeenfractuur had opgelopen kwam hij evengoed naar de trainingen en maakte hij me duidelijk dat trainen voor hem ook een andere betekenis had. Het was een essentieel deel van zijn sociale leven en hij had er vele vrienden. Hij was een gezien lid en altijd bereid positief mee te denken en te werken.
Binnen de selectieploeg van IJCE was hij een stichtend voorbeeld voor allen. Zijn inzet was onvoorstelbaar. Op trainingskampen was hij het die de jeugd het voorbeeld gaf. Hij zette koffie, dekte de tafels, deed de afwas en was bij alles prominent aanwezig. Eric stond als jongeman midden in de wereld van de 21e eeuw. Vol gepaste trots vertelde hij me dat hij bezig was aan zijn proefschrift en dat hij volgend jaar wilde promoveren. Tegelijkertijd zocht hij al naar mogelijkheden om begin maart 2001 toch mee te gaan naar de wereldkampioenschappen veteranen in Québec. Bijna had hij mij overtuigd om internet aan te schaffen en te gaan e-mailen maar Eric.van.der.Zwan@mailned.nl zal niet meer antwoorden. Op het trainingskamp in Friesland begin juli dit jaar nam hij na een pieptoon zijn GSM, keek ons triomfantelijk aan en las de uitslag van de die dag verreden rit in de Tour de France aan ons voor. Na een tiental minuten volgde opnieuw een piep en gaf hij ons het algemeen klassement. Informatie- en communicatietechnologie was naast het schaatsen en wielrennen een passie van hem. Eric was dan ook de ontwerper van de website van IJCE en onderhield deze pagina's. Hij was ook de belangrijkste man van het clubtijdschrift De Baankrabbels. IJCE zal hem missen. Zijn laatste woorden in de Baankrabbels van mei hebben nu een andere betekenis gekregen: Tot ziens onder de kap van dit uitspansel.
Eric was een echt trainingsdier. Hij kon zich volledig geven en erg diep gaan. Eric was ook een man van stemmingen. Er waren dagen dat hij minder aanspreekbaar was en dat zijn lichaam niet naar hem wilde luisteren zoals anders. Als ik dan vroeg: Eric is er wat …. dan liet hij mij en de groep getuige zijn van zijn gevoelens en dan bleek dat hij ook een gevoelig persoon was. Toen hij op de training van 31 juli tijdens de laatste oefening vreselijk afzag en ik hem toeriep: "Denk aan die 2'07", daar doe je het voor", antwoordde hij: "Nee 2'06" anders kom ik niet op het NK-veteranen en dat wordt in Eindhoven gehouden, daar moet en zal ik bij zijn." Eric je zult er bij zijn in de gedachten van ons allemaal en je zult gecoacht worden naar tijden die niet van deze wereld zijn.
Op de begrafenis van Eric te Almere bleek hoe zeer hij gezien was binnen IJCE. Ondanks de vakanties waren talloze leden aanwezig om hem naar zijn laatste rustplaats te begeleiden. Het was een indrukwekkende begrafenis, geheel verzorgd door zijn familie en vrienden.
Ik wens zijn familie en allen voor wie Eric veel betekende sterkte bij het verwerken van dit verlies.
Frits Roothans
Deze
pagina kwam tot stand door bijdragen en medewerking van:
