Ervaringen van baasjes

"Ik heb voor een Oudduitse Herder gekozen omdat ik een leuke hond als kameraad wilde hebben. Ik heb altijd veel in de hondensport (Politie Hondesport) gedaan en ik wist dat Oudduitse herders daar niet zo geschikt voor waren. Toch kon ik het niet laten om iets met Wolf te proberen en tot mijn grote verbazing ging het hardstikke goed. Dus toen zijn we er maar mee door gegaan. In huis is het een hele lieve hond. Zodra we het veld op gaan is het net of er een knop omdraait. Op 28 Mei 2005 gaan we op voor IPO 1. Maar dat is niet het enige! Wolf heeft al VHZ en het nationaal G & G 1 gehaald. Ook heeft Wolf op de (jonge) leeftijd 19 Maanden Speurhond 1 gehaald. Ik heb met Wolf veel meer hond gekregen dan ik ooit verwachtte." Piet v. Deutekom

"Verder zijn het ongelooflijke bemoeials! Ze willen overal bij zijn, houden alles in de gaten en regelen het het liefst ook nog voor je! Ondanks dat dat soms behoorlijk vermoeiend is (en heel soms irritant! ), vind ik dat wel één van de vele charmes van het ras! Het kunnen echter ook behoorlijke dwingelands worden, als je niet uitkijkt!!!" Riet Hogerwerf

"Zelf hebben we een Oudduitse Herdershond, Chip (zie foto), geboren op 23 mei 2004 bij vd Victory. Een heerlijke hond ook al is hij nu aan het puberen geslagen... pfff das soms wel vermoeiend hoor, vooral tijdens de training want hij is ook loeisterk. Nu hebben we op aanraden van de trainster een Gentle Leader/ Halti gekocht en ik moet zeggen dat me dat onwijs goed bevalt, ik heb hem veel meer onder controle en kan beter zijn aandacht op vragen, ideaal! Hij is erg slim, en leert erg snel, nieuwe oefeningetjes heeft ie heel snel onder de knie dus dat traint erg lekker maar hij is wel snel afgeleid dus je moet hem wel blijven stimuleren. Sinds kort hebben we het zoekspel ontdekt, echt geweldig vindt ie dat! Maar momenteel probeer ik een andere uitdaging te vinden want dat zoeken is hij zo goed in dat hij het speeltje binnen een minuut gevonden heeft, misschien wordt het toch tijd voor een speurcursus, daar is hij volgens mij erg geschikt voor! Is Ivar ook zo dol op water? Chip in ieder geval wel, al gaat hij nog niet echt zwemmen, pootje baden blijft erg leuk en vooral alle speeltjes er in gooien tot groot ongenoegen van mij want dat doet hij ook met dingen die zinken....." Anouk Lakeman

"Ivar heeft een grote passie. En dat zijn de limonadeflesjes van het baasje. Je kent ze wel, de plastic halve liter flesjes met sap of sportdrank. De doorzichtige zijn makkelijk. Daar zie je tenminste wanneer er niets meer zinzit, zodat je ze ongestoord kunt pakken. Maar die ondoorzichtige, daar zie niets aan en als de baas een slok heeft genomen, dan kàn het flesje leeg zijn... Ivar heeft hiervoor een oplossing gevonden. Als de baas uit het flesje gedronken heeft, duwt Ivar heel zachtjes met zijn neus tegen het flesje aan. Het is niet meer dan een tikje. En als het flesje niet omvalt, dan zit er nog drank in! Als het flesje wel omvalt is het (ook echt) leeg. Nu begint de dolle pret: Hij prutst de dop eraf en het flesje wordt vakkundig platgewalst. Als alles eraf is gepulkt, dan is de interesse over. Maar vaak heeft baasje dan al een nieuw flesje. Waarna het hele spektakel overnieuw begint." Marijke Kreuzen

"Vandaag is Guti mee geweest naar de manege, hij keek z'n ogen uit en vergat van verbazing te blaffen, zulke grote herdershonden had hij nog nooit gezien !!! Iedereen aait hem, ze hebben een hele hoge aaibaarheidsfaktor, merk ik wel

Het is nu 18.30 en Guti slaapt.............. eindelijk en hoe !!

Hij heeft s' avonds zo rond deze tijd de "gekke" vijf minuten, nou vandaag duurde het wel een half uur. Hij blaft en gaat tekeer als een beest, we moeten dan ook heel erg lachen.

En dan ineens zie je hem niet meer, en ligt hij als een blok te slapen." (Louise Riquelme)

"Ik loop met Xerus alleen in het parkje hier en we komen mensen tegen met een blonde labrador en een vizla. Xerus zag die lab ( teefje)wel zitten. Even spelen dus en dan weer verder, ieder z'n eigen kant op. Even later komen we ze weer tegen, zeer geagiteerd, want aan de lab hangt een ietwat oversexte golden, die van niemand lijkt te zijn.Xerus ziet dat, loopt welgemoed er op af en ziet dan dat die lab en de baasjes , die golden, knap irritant vinden én die knakker zit óók nog op z'n kersverse vriendinnetje! Hij duwt de golden een beetje weg met z'n borstkast en er onstaat wat lichte irritatie bij de golden, waarop Xerus alleen maar reageert door nog verder met z'n borstkast te duwen, en goldie boy haakt toch af, loopt een eindje weg en komt weer terug. Ditmaal vind ie Xerus op z'n pad. Die gaat pal tussen de lab en de golden staan.staart ietsje hoger, maar verder volkomen rustig. golden probeert erlangs, Xerus wéér ertussen.Het was zo'n mooi gezicht hoe Xerus telkens weer de teef afschermde, zonder ook maar enig gegrom o.i.d. Alleen maar telkens rustig ertussen staan.Zelf liet ie de lab dus volkomen met rust. Wilde haar alleen maar van die irritante vrijer afhelpen. Op een gegeven moment kwam een jongetje de golden ophalen en na veel geharrewar, want geen riem bij zich, kreeg ie de hond eindelijk mee. Xerus kwam kwispelend terug naar mij, de lab en baasjes liepen door en we zijn verder naar de fiets teruggewandeld.Ik vind dit toch zo'n geweldige hond!!!!!" Riet Hogerwerf

"Ivar moet alles in de gaten houden als we autorijden. Het gevolg is dat ik altijd dit zie als ik in de achteruitkijkspiegel kijk..."Marijke Kreuzen

"Toen ik de Citroën nog had, mocht Ira wel eens voorin op de bijrijderstoel mee. Dat was het geval als ik veel bagage moest vervoeren, waardoor achterin geen ruimte meer voor haar of de bench was.

Citroën staat bekend o.a. om de comfortabele stoelen en je kunt je er dan ook lekker in nestelen. Met name de billen vinden een aangename steun in het 'holletje' tussen de rugleuning en de zitting.

Dat geldt ook voor de billen van een Oudduitse Herderin die bij wijze van uitzondering in zo'n stoel mocht plaatsnemen. Als Ira op de voorstoel zat, dan plantte zij haar achterwerk stevig in de zitting. Zij zat zo rechtop als mogelijk en keek recht voor zich uit, zodat ze een goed zicht had op het verkeer. Maar door de ergonomische vormgeving van haar zitplaats, was haar houding zodanig dat ze haar hoofd op haar kin moest laten zakken om het overzicht te houden. Zo zat mevrouw dan als een soort grote theemuts met een bloedserieuze blik naast het vrouwtje. Als een ze een zonnebril op zou hebben of de kaart zou lezen, zou het niemand opgevallen zijn dat het een hond betrof i.p.v. een menselijke passagier.

Echt grappig werd het pas, als we een viaduct doormoesten. Zodra Ira de tunnel in het vizier kreeg, dook ze met een soort slangachtige beweging met haar kop onder het dashboard, om weer naar boven te komen als we het viaduct weer uitreden. Waarschijnlijk dacht zij, dat het viaduct op óns afkwam, i.p.v. dat wij dóór het viaduct heenreden....:-)

Jammer genoeg heb ik nooit een foto gemaakt van Ira in de auto. In de bus hebben we veel minder comfortabele stoelen en bovendien is die zo groot, dat er altijd ruimte is achterin..." Liny Mutsaers

Ivar... Hee baas, mag ik er nou écht niet bij???

Als u zelf een leuk verhaal, of een foto heeft van úw Oudduitse herder en wilt u dat op deze pagina kwijt: stuur een email!