Door het geloof zijn de muren van Jericho gevallen (Jozua 6)
Preek afkomstig van Ds. E. van der Linde van de Christelijk Gereformeerde Kerk te Almelo

Liturgie:

Ps. 115: 6, 7
Ps. 106: 1, 3
Schriftlezing: Jozua 6
Ps. 47: 2, 3 n.b.
Ps. 93: 1, 4 n.b.
Ps. 29: 1
Ps. 29: 5, 6
Tekst: Jozua 6

Geliefde lezer!!

Het gaat vanmiddag over muren die vallen.
Muren van verzet.
Muren van ongeloof.
Aan het begin van de preek wil ik een parallel trekken met de Berlijnse muur die viel in 1989, om aan te geven dat er in onze tijd nog steeds wonderen gebeuren.

Ik weet nog goed, jongeren en kinderen, toen ik zo oud was als jullie, dat er gesproken werd over 'het IJzeren Gordijn. Dat was wat! Daarbij gingen je de rillingen over de rug. Hermetisch was het westen van Oost-Duitsland, Polen en Rusland afgesloten door een muur, die dwars door Berlijn, dwars door Duitsland liep. Je hoorde dan van Bijbelkoeriers die Bijbels door die Berlijnse muur smokkelden. Gevaarlijk werk, maar nodig want de christenen daar zaten verlegen om Gods Woord. Je hoorde ook wel van vluchtpogingen van mensen uit het Oostblok naar het Westen: met luchtballonnen erover, met zware vrachtauto's erdoor, met gegraven gangen er onder door. Men was ingenieus in het bedenken van vluchtroutes.

En dan gebeurt er ineens een wonder. Van de ene op de andere dag valt die muur, kunnen mensen vrij heen en weer reizen, verliest het Oostblok zijn grimmige karakter. Heel veel mensen zagen hierin de hand van God. Christenen in Oost-Europa kregen veel meer vrijheid en het ene na het andere communistische regiem moest het veld ruimen.
In veel kerken is toen in 1989 de HERE gedankt voor de val van deze muur, dit IJzeren Gordijn.
Deze muur van ongeloof,
deze maskerade van anti-christelijke regiems.

In Jozua 6 vallen de muren van Jericho.
Muren van verzet tegen de God van Israël.
Muren van ongeloof.

Maar Rachab wordt gered met haar familie, dwars door alle ravage en puinhopen heen. De rest van de stad komt om, maar redding is er achter het koord der belofte.

Het thema van de preek is, dat dat alles gebeurt door het geloof, zoals Hebr. 11: 30 ons dat uitlegt: 'Door het geloof zijn de muren van Jericho neergestort, nadat het volk er zeven dagen lang omheen getrokken was.'Dor het geloof gaan ook wij pas de dingen goed verstaan, van God uit verstaan.

Daarom de oproep:
Geloof! Vertrouw God op Zijn Woord. Daar ligt een geweldige kracht in, omdat we te doen hebben met een geweldig God.

Thema is:
DOOR HET GELOOF ZIJN DE MUREN VAN JERICHO GEVALLEN

1. het geduld op de proef gesteld
2. het danken voorop gezet
3. Rachab en haar familie veilig gesteld.



1. Het geduld op de proef gesteld
De kinderen in de kerk kennen het liedje wel:
Jericho, Jericho, is een sterke stad dat zie je zo!
Als wij Jericho niet winnen,
Komen wij het land niet binnen,
En het volk zal blijven staan
Aan de poort van Kanaän.

En Jericho wacht niet tot de Israëlieten voor de poorten komen en de overgave eisen. Vers 1 van Jozua 6 zegt - letterlijk vertaald: Jericho was sluitende en gesloten: niemand komt er meer in of uit. En de muren zijn dik, de poorten zijn sterk, de soldaten vechten voor hun leven, maar daarbij rekent men alleen in termen van aardse machten. De macht van de God van Israël kent men niet en gelooft men niet ……

Behalve voor een kleine groep mensen in Jericho. In het huis, of in de herberg van Rachab zitten heel wat mensen samengepakt. Haar hele geslacht, zegt vers 23 - eigenlijk staat daar meervoud: 'al de families behorende tot het gezin van Rachab, komen straks ongedeerd uit de puinhopen van Jericho. Gered door het geloof in de God van Israël. Gered doordat één vrouw, en nog wel een prostitué gelooft, echt gelooft, helemaal gelooft, doordat ze haar geloof omzet in daden en de twee verspieders verbergt. In de preek over Hoofdstuk 2 heb ik ons als gemeente vergeleken met die mensen bijeengepakt in het huis, in de herberg van Rachab. Zij schuilen achter het scharlaken koord, wij schuilen achter het bloed van het Lam.

Ergens voltrekt zich daar in Jericho iets wat lijkt op het laatste oordeel, als de bazuinen klinken en deze wereld zal vergaan en de mensen óf zullen gered worden door het geloof in God óf zullen verloren gaan voor eeuwig. Op die parallel kom ik zo nog terug.

Maar eerst kijken we, gemeente, nog buiten Jericho naar Jozua die een strategische bespreking heeft met de vorst van het heer (van het leger) des HEREN. Jozua krijgt orders van God Zelf. Hij ontvangt die aanbiddend. Een generaal op de knieën die bij voorbaat capituleert. Maar dan wel voor de God Die alle macht bezit in hemel en op aarde. De God die in vers 2 zegt: 'Zie, Ik geef Jericho, met zijn koning, de krachtige helden, in uw macht.' Opnieuw een machtige belofte.
Stel dat Ai met zijn mislukte aanval de eerste stad was geweest. Wat zou dan hun de moed in de schoenen gezakt zijn. Nu krijgt Jozua deze machtige bevestiging. Hij hoeft niet eens te vechten, zo luiden de orders, alleen maar 6 dagen elke dag een keer om de stad trekken en de 7de dag 7 keer. We zeggen wel: de eerste klap is een daalder waard, hier blijkt die eerste klap een genadeklap te zijn. Bidt en werkt, krijgt hier vooral een bid-accent.
Hoe zo, vraagt iemand?

De ark staat centraal. In de 1e 13 verzen van dit hoofdstuk komt in bijna elk vers de ark voor, en wel 'de ark des HEREN', of 'de ark van het verbond des HEREN'. Bij heel deze operatie moet de HERE God centraal staan. Dat blijkt ook uit vers 8, waar beschreven wordt hoe de 7 priesters de 7 ramshorens oftewel 'bazuinen' droegen, zoals er staat: 'voor het aangezicht van de HERE'.
Dat was: voor de ark van de HERE, maar die ark valt op een gegeven moment weg en je houdt God over. Het symbool wijst op de werkelijkheid en ten slotte wordt die werkelijkheid van Gods genade allesbepalend, is God alomtegenwoordig voor jou, voor u, voor mij.
Heb je dat wel eens meegemaakt?
In het geloof?
Dat het kruis voor u, voor jou een belangrijk symbool is, werd, dat wijst op de werkelijkheid van Christus' kruislijden en sterven voor onze, voor mijn zonde? Maar die werkelijkheid van Christus' tegenwoordigheid wordt steeds sterker, zodat die je helemaal vervult, omringt en bemoedigt.
Of in het gebed.
Eerst bidt je heel bewust, de dingen en personen zorgvuldig bij de naam noemend. Maar meer en meer wordt er in je gebeden door de Heilige Geest en gaat het bidden over in aanbidden, hou je God alleen over, en Gods goedheid, grootheid, liefde, genade en trouw.

Wanneer je dan naar Israël kijkt, die daar rondom Jericho gaat, dan zeg je: dit is een gebedsbeweging, geen militaire parade.
Niet dat dat eerste gemakkelijker is voor het natuurlijke hart. We zwaaien liever met onze verdedigings- en steekwapens dan dat we gaan, ziende op de God die troont op de cherubs, boven het Verzoendeksel.
Want ga nu eens op de muren van Jericho staan. Je verwacht een stormloop, een grimmig beleg, een militaire strategie en een wederzijds uitdagen.
Maar niets van dat alles.
De Israëlieten trekken dag in dat uit alleen maar rond de stad. En daarbij zeggen ze niets - dat mogen ze schijnbaar niet. Alleen is er maar het geluid van 7 bazuinen.
Wat is dat nu?
Wat moet je hiermee?
Dat is toch om simpel van te worden?
Wat is dat eigenlijk voor dom gedoe!
Denken ze zo de strijd te winnen, de stad te krijgen?

Kijk, gemeente, dat is soms ook de visie van de wereld op de kerk. Wat moet je met zo'n geloof? Wat maakt dat toch passief! Het doet te weinig een beroep op de capaciteiten van de mens!
En inderdaad.
Het geloof verwacht het radicaal van God alleen en niet van onszelf!
Maar dat vraagt van ons wel geduld. Hier ook voor Israël. En dat geduld wordt wel op de proef gesteld. Dit soort dingen hou je alleen vol als je ziet op de ark, als je ziet op het kruis, op de God zo getrouw als sterk, die het werk voor mij zal voleindigen.

Opmerkelijk zijn dan die 7 priesters, die op de 7 ramshorens of bazuinen blazen. U hebt wellicht die horens wel eens gezien. Van die gedraaide horens, afkomstig van een bepaald soort mannetjesschaap. Deze horens zijn hol van binnen en kunnen gebruikt worden om geluid te maken. Dat zijn dan niet zozeer muziekinstrumenten, maar meer signaalinstrumenten of alarminstrumenten. Ze werden gebruikt om in Israël het jubeljaar in te luiden, om in het leger signalen te geven, bij bijzondere gebeurtenissen. Ze gaven of een serene toon of een stotend alarmerend geluid.
Hier is het die serene toon.
Verder is het doodstil, alleen het bazuingeluid, als een teken van: pas op! God komt eraan! God gaat werken!

In het N.T. wordt de prediking van het Evangelie vergeleken met zulk bazuingeluid. De hoofdzaak van de prediking is immers eveneens het geluid: pas op! God komt eraan! God gaat werken! Schik u om uw God te ontmoeten!

U zult weten dat in de Openbaring van Johannes ook 7 engelen voorkomen vanaf Hoofdstuk 8, die ook de bazuin aan de mond zetten en zeggen:
God gaat werken!
God komt eraan!
En de wederkomst van de Here Jezus zal eveneens ingeluid worden met bazuin-geschal.
Als 't bazuingeschal des HEREN klinkt
En Jezus komst is daar.
Als de stem van de archangel klinkt in 't rond.

Voor Jericho moeten die bazuinen klinken als de sirene van de ziekenauto. Pas op, haast u! Met de God van Israël valt niet te spotten.
Zo ook de prediking deze middag: als de sirene van de ziekenauto. Laat u redden door het bloed van Jezus Christus. Laat dat bloed aan jou, doodzieke, worden toegediend. Voor het te laat is!

2. Als tweede valt op in deze geschiedenis dat het danken voorop gezet wordt.
Heel bijzonder in Jozua 6 is, gemeente, dat het volk de opdracht krijgt om op de 7de dag na 7 maal rond Jericho gelopen te hebben, moeten gaan juichen.
Het woord dat hier gebruikt wordt, duidt op een overwinningsjuichen. Dat doe je als je gewonnen hebt. Niet eerder. Immers, die het laatst lacht, lacht het best!

Toch werkt het in een christenleven anders. Dat heeft te maken met leven vanuit Gods beloften. Immers, in de beloften van God heb je de dingen al. De ontvangst ervan is een verdieping, een verrijking. Maar Gods beloften zijn als het zaad, dat alles in zich draagt om te worden tot een volwassen plant. En als dat zo is, dan kan je bij het bidden ook al danken, zoals Fil. 4: 6 zegt: 'Weest in geen ding bezorgd, maar laten bij alles uw wensen door gebed en smeking met dankzegging bekend worden bij God.' Met dankzegging. Omdat we in het geloof mogen weten de belofte van God al te hebben ontvangen.

Zo ook dat juichen bij voorbaat.
We bidden zoveel en danken zo weinig. Van Israël kunnen we leren dat ze bij voorbaat moeten danken, mogen danken. Want God doet wat Hij heeft beloofd.
En zo doet God nog!
Of niet, br., zr. Jongere!

Zo ook hier: God belooft Israël dat de muren van Jericho zullen instorten en als ze juichen bij de langgerekte toon van de bazuin, dan heft het volk, zo zegt vers 20 een luid gejuich aan. Ze vertrouwen daadwerkelijk God en Gods belofte. Dat geeft hun kracht. En al is er nog geen scheurtje in Jericho's muur, al is er nog geen barst te zien, toch vertrouwen ze op de God van Abram, Izaäk en Israël, de Vader van onze Here Jezus Christus.

Zo ook voor ons.
Geloof is geloof omdat het niet ziet, nog niet.
Geloof is geloof, omdat het vertrouwt op Gods Woord, dat vast en zeker is.
Geloof is geloof, omdat het weet het zàl gebeuren, want God is getrouw, Zijn plannen falen niet.

Israël juicht, luid, overtuigend, gelovig, en plotseling beginnen de muren van Jericho te trillen en te wankelen en met een oorverdovend lawaai storten ze in, gaat Jericho te gronde, wordt het een enorme puinhoop.
De muren van ongeloof en de muren van verzet vallen!
Hoe is het mogelijk!
Hebreeën zegt ons dan: 'door het geloof'.
Het geloof in de macht van God en het Woord van God.
Het geloof waarbij de mens wordt tot een verlengstuk van God op aarde, tot Gods medearbeiders, die wezenlijk betrokken zijn bij de voltrekking van Gods daden.

Gemeente, zo werkt God nog steeds.
Zijn er wellicht in ons leven muren van ongeloof en muren van verzet.
Je kunt ze niet nemen in eigen kracht. Alleen God kan ze laten instorten in eigen leven, in het leven van wie je lief en dierbaar zijn.
Hoe dan: door het geloof!
Door het gebed
Door smeking, met dankzegging.

We zijn vaak zo ongelovig. Je betrapt jezelf erop. De houding van 'ach het zal wel….'Laat deze geschiedenis ons mogen inspireren tot hernieuwd geloof. Dat we ons hart erop zetten, erop zetten om God te dienen, helemaal!

3. Ten slotte zien we dan dat Rachab en haar familie veilig gesteld wordt.
Het boek Jozua, gemeente, is een prachtig boek, maar stelt ons ook voor problemen. De pracht zit in de tekening van Gods genade - rijk en vrij. De problemen zitten onder andere in het slaan met de ban. We hebben gelezen dat naast de familie van Rachab niemand in leven blijft in Jericho, zelfs het vee niet. Dat vervult ons met huiver.
Wat erg!
Wat willekeurig lijkt het.
Toch moeten we hierbij 3 dingen niet vergeten:
Als reden noemt de Bijbel voor deze manier van doen: 'de maat van de goddeloosheid was vol'. Lees b.v. Deu. 9: 1-6. Reeds tegen Abram in Gen. 15: 16 noemt de HERE dit. En daar blijkt dat voor Sodom en Gomorra die maat al eerder vol was. Die maat bepaalt God als wereldrechter, niet wij als mensen, als volkstribunalen, of als machthebbers, als rechters in eigen hand. Dit is aan God alleen.
Dit Godsgericht voert Israël hier uit en vindt niet plaats door water zoals bij de zondvloed of door vuur zoals bij Sodom en Gomorra. Israël voltrekt hierbij heilig werk, waarbij ze hebben te handelen met zelfbeheersing en verantwoordelijkheid, zoals ook een aardse rechter heeft te handelen in onpartijdigheid en onbaatzuchtigheid. Dat was een hoge eis, zo laat het vervolg zien.
Daarbij moeten we niet vergeten dat HET oordeel, DE ban is voltrokken aan Christus aan het kruis. Hij werd ontdaan van alles, berooid en verlaten en gedood. Hij ging in de ban om ons ervan te bevrijden. Hij verbannen om ons Thuis te halen bij God.
Naast Gods recht tekent het boek Jozua ook heel duidelijk Gods genade. Waar een mens, een familie of een hele stad zich overgeeft, daar vindt redding van het oordeel plaats. Dé zonde is die van rebellie, ongeloof, en halsstarrigheid om zich niet over te geven aan God en aan het volk van God. Rachab en haar families en de Gibeonieten zijn voorbeelden van betoon van Gods genade. Elke maat van ongerechtigheid en goddeloosheid wordt opgeheven waar een mens zich overgeeft, waar hij of zij capituleert, niet langer denkt:
Ik kan het zelf wel
Het komt met mij zo wel goed.
Maar vraagt naar de God van de Bijbel, de God van het verbond, de God die genadig is en trouw blijft tot het einde van de tijd.

Rachab is dan zo'n parel van genade die blinkt tegen een zwarte achtergrond van oordeel. Zij wordt gered met al de families van dit gezin.
Nooit kan 't geloof teveel verwachten!

De vraag is: Ben ik zo'n parel van Gods genade? Ben ik gered door het geloof in Jezus Christus?

Want, eens zullen de bazuinen klinken
uit de hoogte links en rechts
Eens zal de hele wereld worden als Jericho,
zal alles vergaan.

Alleen wie dan heeft leren schuilen achter het bloed van Christus, die is behouden, die zal de puinhopen van deze aarde overleven, uit het graf van deze aarde binnentreden in de nieuwe hemel en de nieuwe aarde om daar God te loven, het Lam van God te eren, voor eeuwig feest te vieren.

De vraag is:
Hoor ik daar bij?
Geloof ik?
Geloof ik echt?

Amen.