Ledenon 2007.
Dit jaar is besloten om maar een keer naar Ledenon te gaan. Deze voorjaarstraining die vriend Luuk Bijl al vaker heeft gedaan werd me door hem sterk aangeraden. En Luuk heeft niks te veel gezegd. Wat een mooi circuit! Prachtige hoogteverschillen en een hoop mooie lange linkerbochten.
Zoals jullie misschien weten hebben we met een aantal mensen een Streekbus gekocht. Deze bus hebben we met zijn allen opgeknapt. Hiervan zijn beelden te zien op de website van Rokeracing (http://www.rokeracing.nl). Met die bus zijn we vertrokken richting Frankrijk. We hebben alles goed voorbereid. We hebben de route, een routeplanner en navigatie bij ons. Ons kan niets gebeuren. En dat gebeurde ook niet. Je kunt aan de afbeeldingen zien dat het erg gezellig was onderweg.
Zonder al te veel problemen komen we aan in het Franse Ledenon. De nachtwaker laat ons op het circuit onder voorwaarde dat we ons heel rustig houden. We zetten de bus gelijk op het rennerskwartier voor pitbox 26. Omdat het al zo laat is laten we de motoren in de bus staan en zetten we de Malossi tent op. Daarin zetten we onze stretchers en de luchtbedden neer. We duiken het bed in. Maar even later worden we gewekt door storm (mistral) en regen. We houden de tent vast en Kees spurt naar buiten om de tent vast te maken aan de bus. Als dat is geregeld gaan we weer slapen. Gerard heeft nog een leuk geintje maar daarna snurken we allemaal en worden we allemaal, toch nog redelijk fit, wakker.
We ontbijten in de bus. Van alle gemakken voorzien maken we een kopje koffie, en smeren we lekker onze broodjes. Als we daarmee klaar zijn beginnen we met het uitladen van de bus. Dat is best nog een hele klus. Maar met zijn allen valt het weer mee. We zetten de motoren buiten en plegen nog wat onderhoud. Tegen het einde van de middag komen de mannen van Guus ten Tije aan. We krijgen ook de sleutel van de pitbox zodat we daar ook de motoren kunnen stallen en de jerrycans met benzine.
Rob Zürlohe en KJ (Klaas Jan Bijkerk) komen aan. Zij hebben in België door de sneeuw moeten rijden op weg naar Ledenon. Het moet niet gekker worden… KJ heeft zijn nieuwe circuitfiets bij zich. Potver wat ziet dat ding er mooi uit. Gewoon zonde om daarmee op het circuit te gaan rijden.
De volgende nacht is een koude. Door de heldere hemel straalt de kou uit over Ledenon. Iedereen heeft het koud die nacht. We gaan op zoek naar kachels en dekens om de volgende nacht beter voorbereid te zijn.
Maar het is dinsdag. Dus we mogen vandaag voor het eerst het circuit op. Iedereen hijst zich in zijn/haar leren overall/combi. De cursisten (groep C) krijgen eerst een briefing en gaan dan naar het nevencircuit. De groep 1 (sportrijders) mogen het spits afbijten. Nog enigszins koud van de nacht er voor kruip ik op de motor. Altijd weer spannend die eerste meters op een nieuw circuit.
Het blijkt een zeer technisch baantje te zijn met veel hoogteverschil (zijn we in Nederland al helemaal niet gewend) en een aantal blinde bochten.
Het is wel mooi asfalt en we hebben goede grip. Alleen omdat het zo koud is komen de banden maar langzaam op temperatuur. Als ik eenmaal in de rondte ga merk ik dat het heel belangrijk is dat je hier goede lijnen moet rijden. Dat is natuurlijk altijd het geval maar om snel rond te gaan zijn de juiste instuurmomenten heel belangrijk. Maar eens kijken of de theorie van Keith Code van “The twist of the wrist” mij van dienst kan zijn. En dat blijkt aardig te helpen. In het begin ga ik nog wat onwennig rond maar naarmate ik langer rijd komen de lijnen langzaamaan in mijn hoofd. Lastig is wel dat we last hebben van een stevige wind. Die komt soms onverwacht sterk om de hoek en moet je voorzichtig corrigeren om niet van de baan te raken. Ik merk wel dat ik “niet moet vechten” met de wind. Ik probeer zo soepel mogelijk rond te gaan. Op een gegeven moment zie ik Gerrit langs de kant staan. Hij heeft blijkbaar een schuivertje gemaakt. Het ziet er gelukkig niet ernstig uit.
Dan is de eerste sessie afgelopen. Als ik de pitsstraat binnenkom zie ik net Kees en Daan vertrekken richting circuit. Zal mij benieuwen hoe ze het vinden.
Ik zet mijn motor neer en voel en bekijk mijn banden. Wel warm maar het houdt niet over. Ik ben met een paar nieuwe Pirelli Supercorsa’s gekomen. Hopelijk red ik het daarmee deze week. De linkerkant van mijn banden zijn meer gebruikt. Dat komt omdat we hier ook linksom rijden. De temperatuur loopt langzaam op die dag.
KJ maakt ook nog een slippertje die dag maar verder gaat het allemaal redelijk goed.
Ook de wind blaast steeds een stevig partijtje mee. Daniël ondervindt dat als eerste en gaat hard onderuit. Gelukkig komt hij zelf met de schrik vrij. Kees weet de Aprilia gelukkig snel weer op te lappen. Gerard heeft wel veel last van zijn gekneusde schouder en houdt het voor de rest van de dag voor gezien. Zijn Yamaha R1 is ook niet de makkelijkste motor om te berijden hier op het circuit.
Ira, Jurriaan Ronald en Wim komen ook enthousiast terug van de cursus. Ze hebben het allemaal nuttig gevonden. Het wordt ook serieus aangepakt. Dat is wel eens anders… Pluim voor Barry en Guus ten Tije.
Nadat we alle motoren weer hebben volgetankt, ketting hebben gesmeerd en gestald in de pitbox gaan we aan het eten. Een aantal hebben al een bezoek gebracht aan de supermarkt en hebben benzine gehaald. Gerard en Daniël maken een rijstschotel die iedereen zich goed laat smaken. Wat hebben we het toch goed. Weer een paar anderen werpen zich op voor de afwas. Zo verdelen we de taken regelmatig. Zonder een onvertogen woord. Het gaat hartstikke goed.
Rob heeft nog een kacheltje voor in de bus. Dat komt goed van pas want het was gisteren erg koud. Die nacht slapen we beter maar het is nog steeds erg koud. We beginnen de dag weer vol goede moed. Het circuit zit al een beetje in ons hoofd maar blijft toch nog lastig om te onthouden. Vanmorgen lijkt het ook wel wat kouder dan gisteren. Niet goed voor de banden… Ik ga weer voor mijn eerste sessie de baan op. Het gaat een stuk lekkerder dan gisteren. Het baantje ligt mij wel. Vooral de lange linker achterin het circuit is mijn favoriete bocht. Met knie, voetsteun en laars aan de grond haal ik telkens mannen buitenom in. Goed gevoel. Wat doet die Falco het goed. Ik ben wel blij dat ik een stuurdempertje heb gemonteerd. Het voorwiel komt regelmatig los bij het opkomen van het rechte eind. De snelle linker die aan het einde van het rechte stuk komt heb ik nog niet goed in de vingers. Ik kijk de kunst een beetje af van Rob die me daar laat zien hoe hard je daar in kan. Later durf/kan ik dat ook en laat ik daar ook nix meer liggen. Kees stelt voor om een keer met hem in groep 2 (ZAC en licentiehouders) mee te rijden. Die groep is rustiger en dan leer ik weer wat dingen bij. Lijkt me een strak plan. Dus de volgende sessie rijd ik mee met groep 2. En dat gaat helemaal niet zo beroerd. Sterker nog, ik heb het erg naar mijn zin. Er wordt wel harder gereden maar het is minder druk en ik ben zeker niet de langzaamste. De linker na het rechte eind heb ik nu ook helemaal onder controle. Op het laatst rijd ik daar ook met alles aan de grond. Die supercora’s doen het goed. En worden nu ook goed warm. Na die sessie loop ik maar even naar Guus ten Tije om een blauwe sticker, voor groep 2, te halen. Ik krijg fiat voor groep 2 en ik plak de sticker op de Falco. De volgende sessie voor groep 2 rijd ik met Kees samen als eerste de baan op. Voor mijn gevoel rijden we rustig achter elkaar echter na 500 meter is het over voor mij. Door mijn koude banden lig ik op mijn snufferd. KJ kan mij gelukkig (net) ontwijken. Ik hol achter mijn Falco aan om te kijken wat de schade is. Clip-on (rechts) gebroken en rechter voetsteun. Shit! Maar gelukkig is Kees al het gereedschap aan het pakken om de boel weer te repareren. Ik snap niet waar die man al die energie van haalt. Hij staat altijd voor iedereen klaar en weet met slimme oplossingen de boel altijd weer rijklaar te maken voor het circuit.
Ook nu is na een uurtje sleutelen mijn Falco ook weer klaar voor het circuit. Gelukkig maar. Zou er niet aan moeten denken dat ik aan de kant zou moeten zitten op dit mooie circuit. Ik hoor later dat Guus ten Tije vertelde dat op de plaats waar ik onderuit gegaan ben er elk jaar zo’n 15 man gemiddeld onderuit gaan. Ik ben ik goed gezelschap… mmmmmmmmmmm...
Maar goed, het eten staat al klaar voor ons en dat laten we ons goed smaken. Ik heb er voor morgen wel weer vertrouwen in omdat ik wel de oorzaak weet van mijn val.
Na een toch wel weer frisse nacht staan we weer vol goede moed op. De donderdag ziet er goed uit. Weer een helder zonnetje en de wind lijkt wel iets minder. Na het ontbijt hijst iedereen zich, m.u.v. Wim de Jong, weer in het leer. Wim is onze steun en toeverlaat die ons helpt met het draaiend houden van het team. Verder maakt Wim altijd de foto’s van onze circuitavonturen. Zoals jullie ook in dit verslag kunnen zien zijn dat altijd prachtige foto’s. Wim helpt me bij de voorbereidingen voor het circuit. Lekker als je er zo iemand bij hebt waar je op kunt vertrouwen.
Ik ga weer het circuit op en rij mijn banden 2 rondjes lang warm. Dat is ook wel nodig bij deze temperaturen verzekert Kees mij. OK. Dan doen we 2 rondjes rustig aan. Op de plaats waar ik gevallen ben doe ik nog wel een beetje rustig aan maar verder gaat het al weer lekker. Ik zit op een gegeven moment achter een Cup rijder aan die de snelheid er goed in heeft zitten. Ik duik samen met hem het diepe gat, halverwege het circuit, in. Alleen dan wordt hij wat onzeker en houd een beetje in voor de snelle rechterbocht. Gelukkig kan ik er voorbij steken en heb ik verder geen last meer van hem. Halverwege de sessie word ik nog aangetikt in de linkerbocht voor het diepe gat. Ik moet rechtop om een crash te voorkomen en rem nog even sterk voor de grintbak. Degene die mij aantikte staat ook in de grintbak. Later verontschuldigt hij zich. OK. Kan gebeuren, maar ik denk wel “er valt hier nog niks te winnen… dusseuuhhhh volgende keer niet meer doen hè!”
Maar al met al gaat het lekker. Als ik weer de pitsstraat binnenkom zie ik iedereen al weer druk in de weer om de motoren klaar te maken voor de volgende sessie. Het sfeertje is goed!
De sterke verhalen over hoe bochten te nemen op dit circuit en situaties die zich hebben voorgedaan tijdens de sessie voeren de boventoon. Iedereen heeft het naar zijn zin. Ik tank nog wat benzine en ik ga lekker even in een stoel zitten lekker in het voorjaarszonnetje.
De mensen die meededen in de cursusgroep mogen nu ook op het “echte” circuit rijden. Jurriaan, zoon van Wim de Jong, is lekker op de Aprilia RS 250 van Marc aan het sturen. Heeft zijn rijbewijs net gehaald en nu al op het circuit. En het gaat lekker. Dat ziet iedereen. Leuk hoor. Ira, Willem en Ronald gaan ook lekker in de rondte. Er is een verdeling gemaakt in de groep 1 voor snelle en minder snelle rijders. Dat is wel een slimme constructie. Dat maakt in ieder geval de onderlinge snelheidsverschillen kleiner. Ik buurt nog even bij Gerrit (de cateraar bij Guus ten Tije) en scoor nog even een lekker bakkie koffie. Als ik weer de baan op ga concentreer ik me dit keer op het kijken. Ik merk telkens als ik beter en eerder kijk naar de plaats waar ik heen wil dat de bochten beter doorkom. Verder is het ontspannen op de motor zitten door mij tot kunst verheven. Geweldig als je merkt dat je door ontspannen te rijden je veel minder onrust in de motor hebt. Ik merk dat het strak en snel gaat. Zo groei ik toch elke keer weer een stukje. Alleen heeft mijn achterbandje het een beetje gehad aan het einde van de dag. Ik begin een beetje te glijden van achteren. Ik ga het voor morgen niet redden met deze achterband vrees ik. Maar ik kan lekker blijven rijden.
En ik kijk ook vooral de kunst af van anderen. Het zijn vaak maar kleine dingen maar al die kleine dingen bij elkaar maakt wel dat je beter in de rondte gaat. En de Falco doet het ook geweldig goed hoor. Wat heeft Kees dat ding geweldig getuned. Zoveel kracht van onder uit… Als ik er weer een voorbij ga zie ik ze denken… shit wat is dat ding snel! En ik zit met een smile van oor tot oor in mijn helmpje te genieten. Voor dit circuit staat hij ook optimaal gegeard. Op het rechte eind kom ik net in 6 dan weer terug voor de snelle linker en nog wat terug voor de langzame rechterbocht. Daar zitten aan de binnenkant 2 hobbels. Als ik ‘m iets eerder instuur kom ik beter uit en heb van die hobbels geen last. Je moet ook overal aan denken… Hahahaha!
Na die langzame rechter is het vol accelereren naar een knijpende linkerbocht. Hier moet ik het hardste remmen om de snelheid er uit te halen. Dan klaarmaken voor de linker en rustig insturen en gassen voor de sprong in het diepe gat. Ik doseer het gas een beetje zodat het voorwiel aan de grond blijft. Rustig door de snelle rechter doorrollen en een versnelling terug voor de volgende rechter. Dan weer vol op het gas en zo laat mogelijk insturen voor een korte linkerknik naar de lange linkerbocht. Rustig remmen, één versnelling terug en zo plat mogelijk de bocht ronden. Wat een lekkere bocht is dit! Ik zie de groene pylon en zodra ik weer een beetje rechtop sta gaat het gas er weer op. Een korte chicane en naar beneden remmen tot een korte linkerbocht met een kommetje er in en gassen om het rechte stuk op te komen. Hier moet ik echt voorzichtig zijn met het gas want de Falco wil maar de lucht in. En dat moet niet. Het rechte eind op opschakelen tot de 6e en dan weer snel terug voor de snelle linker. Yessss… weer een goed rondje. Ik merk wel dat nog niet elk rondje precies hetzelfde is. Soms zit ik er nog net even naast of stuur ik toch iets te laat of te vroeg in. Scheelt niet veel maar dat moet nòg beter. Ik moet beter de herkenningspunten van het circuit gebruiken voor mijn instuurmomenten. Leermoment!
Maar het gaat lekker en ik kom moe maar voldaan van de motor af. Goed blijven drinken! Ondanks dat het zo koud is verlies je toch ongemerkt veel vocht. Na weer een dag lekker sturen stal ik de Falco weer in de pitbox. Pak uit en op naar de douche. Eigenlijk hebben we hier uitstekende faciliteiten op sanitair gebied. Lekkere warme douches en goede toiletten die ook nog goed schoon worden gehouden.
Die avond bakt Kees pannenkoeken! Zijn specialiteit en elke keer als we een weekje circuit doen dan hoort een pannenkoekavond er bij. Met zo’n grote groep moet je wel hard werken om iedereen van een pannenkoek te voorzien. Maar zoals met alles lukt dit Kees ook weer uitstekend. Na afloop heeft iedereen weer zijn/haar buikje rond gegeten.
Naderhand vullen we de avond met kaarten, sterke verhalen, moppen enz. Het is reuze gezellig! Dan naar bed om weer energie op te doen voor (alweer) de laatste dag op het circuit van Ledenon. Iedereen slaapt goed omdat de temperatuur een stuk aangenamer is dan de voorgaande nachten. Dus staan we allemaal uitgerust op. Het belooft de beste dag van de week te worden. De temperatuur lijkt wel weer wat hoger en de wind is gaan liggen. Het zou te mooi voor woorden zijn als dat zo de hele dag blijft. Daan moet vroeger weg vandaag want die moet met het vliegtuig terug naar Nederland voor de praktijkdag van de KNMV Racecursus. Jammer want het is een topdag. Goed, iedereen vermaakt zich bijzonder goed en volgens mij wordt door iedereen vandaag de beste tijden gereden van de hele week. En dat is natuurlijk een goed gevoel. Kees, Daan, Gerard, Ira, Jurriaan, Rob, KJ, Marc, Gerrit, Ronald, Wim en ik rijden die dag echt lekker in de rondte. Het is natuurlijk mooi dat we met z’n allen op deze manier deze week kunnen afsluiten. De beste dag hebben we tot het laatst bewaard.
Als we stoppen met rijden beginnen we meteen met het opruimen en inladen van de bus. Eigenlijk zijn we met een ruim uurtje klaar. We krijgen er blijkbaar al handigheid in. We weten beter hoe we e.e.a. in moeten ruimen. We hoeven niet meer te bedenken hoe we het gaan doen. Lekker nog even douchen en dan gaan we rijden. We missen nu wel een chauffeur (Daan) maar Kees doet het eerste stuk en Willem het 2e stuk. En zo komen we, 14 uur later, weer aan in Mijdrecht.
Top mannen!!! Allemaal bedankt voor een GEWELDIGE week Ledenon. Wat mij betreft volgend jaar weer.
