Ronald op zijn Ducati
Ronald heeft een Ducati 916. En hij is er helemaal lyrisch van!
Hier zijn verhaal:
Vanaf 1979 en na allerlei merk en model dwalingen, meestal 'toer'-apparaten waarop ik het nooit echt kon vinden (met bijv. de 2 GoldWings slingerend door langere bochten en treeplanken aan de grond), me afgevraagd of ik motorrijden nou wel echt leuk vond, waarom ik 'het' toch niet echt kon vinden.
Aan de andere kant: ik vond al die prachtige sport motoren van de late jaren '70 wel ontzettend gaaf!
Iedereen zei echter in die tijd: "begin nooit aan zo'n buikschuiver: daarmee rij je je hardstikke dood!" Da's een waarschuwing die ik me altijd terharte heb genomen. Achteraf gezien misschien maar goed ook: de naam die met name het japanse 2-takt spul had opgebouwd. Zoals: "je kan er ontzettend HARD mee gaan, maar dat bochtenwerk...". Dat ging met name over de zware 3-cylinders van Suzuki en Kawasaki, zoals de GT-750. Maar mooier (dus ook gevaarlijker) vond ik de Kawa's KH-series, zoals de 500 en 750 (Mach 3 bijv.).
Totdat Wim de Jong mij in 1994 meenam naar de SBK in Assen.
Daar zittend in de 1e bocht na de Start, kwam Carl Fogarthy in de 1e manche als een kogel en als 1e op ons af, remmend vanaf de hoge toeren met dat machtige zware 2-cyl. 4-takt geluid (tussen al dat Japanse 4-cyl-"gejank"), knietje door het gras.
Op dat moment kijk ik "Foggy" recht op zijn rug, en in de brutale uitlaten onder het kontje van het 1e 916 racemodel, en zie ik 'm op het achterwiel de bocht uitdriften. Ondertussen dat machtig zware geluid naar onze tribune dreunend, recht op mijn borst en... recht in mijn hart! Gewoon: VERLIEFD!
Het enige dat daarna nog telde: ER MOET EN ZAL EEN DUCATI KOMEN! (Maar dat verhaal over 'doodrijden' dan?)
Eerst dus een proefrit gemaakt op een 900 SS Nuda bij MotoPort Vianen, over binnenwegetjes, Hagestein e.d.
IN 1 WOORD: OVERDONDEREND! DIT was het gevoel dat ik tijdens de 1e 15 jaar motor-carriere nooit heb beleefd, waar ik eigenlijk naar op zoek was.
Direct een deal gemaakt met Dick Koedam, maar moest toen Francisca mijn vrouw om toestemming bellen: zij was heel lief en het was rond!
Mijn Ducati historie vanaf toen in beeld.
De 1e: 900 SS (Super Sport) Nuda, gekocht in 1994 (bouwjaar 1991)
2e: 900 SL V (Super Light 5e serie), gekocht in 1999 (bouwjaar 1996)
(1e 5 foto's) de 3e: 916 Biposto (in Monoposto uitvoering, gekocht in 2004 (bouwjaar 1996)
Dus 'netjes' iedere 5 jaar een andere Duc gekocht. Kijken of dat zo door gaat, of dat de 916 langer mag blijven. Ik denk het wel: het is mijn ULTIEME DUCATI. De 851 en 888 SP-series vind ik echt ook helemaal gaaf, maar hebben nog wat... 'gevoeligheden'. Maar voor een heleboel eigenaren mag dat geen issue zijn: er zijn een aantal mede club-leden van de Ducati Club Nederland die met zo'n 851 of 888 al meer dan 100.000 km's gereden, met niet al teveel bijzonderheden!
Toch heb ik gekozen voor het oogverblindende design, en de iets beter bekend staande 'betrouwbaarheid' van de 916. Maar dan wel 1 van voordat de cash-flow problematiek van de fabriek zich uitte in de kwaliteit van de 'nieuwere' Ducati modellen (grofweg vanaf jaarwisseling 1996-1997).
Dus:
Ducati 916 = luxe paard, voor mooiere ritjes en langere afstanden, beste bochtenwerk, circuit, vakanties, etc.
Suzuki DR 500 S = werk paard, voor alle korte ritjes, in de buurt, woon-werk verkeer, slecht weer, 'moet wat ophalen of brengen'-ritjes (topkoffer), etc.
