Even kort een berichtje uit Shanghai over de afgelegde route in de afgelopen dagen.

Op het laatste moment (1 uur voor vertrek) besloten niet naar Hua Shan te gaan, maar via de Yangzi rivier naar Huangshan (zoek de verschillen) te gaan. Een op papier nog mooier gebergte.

Eerst echter via Luoyang (mooie grotten met vele beelden)en Shaolin Si (duizenden Kunfu trainees en mooie bergen, tempels en andere bouwwerken)naar Jiujang gereisd. Hier weer de bus naar Huang Shan (echt heel erg mooi).
Daarna via Guangzhou (plaatsje (4 miljoen mensen)aan prachtig meer) en Ningbo naar Putuoshan gereisd. Putoushan is een eiland voor de kust van Ningbo / Shanghai met vele tempels, beelden, pagodes en lekkere stranden. De temperatuur en luchtvochtigheid waren hier ook een stuk aangenamer. Was nl erg warm (35 a 40 graden)en erg vochtig de laatste dagen. Op dit eiland heerlijk bijgekomen. Gisteren met de nachtboot in 12 uur naar Shanghai gevaren, waar we vanochtend om 7.00 uur aankwamen. Indrukwekkende grote stad: een heerlijke metropool met een flinke Aziatische vleug. Helaas wel erg veel luchtverontreiniging, maar hierdoor schijnt de zon weer niet zo fel (elk nadeel...). Heerlijk om eindelijk weer een klein beetje service te ervaren en engels te horen. Hier ook iets meer westerse toeristen. Die hebben we weinig gezien de afgelopen 2 weken. Wel bijzonder dat het ook hier zelfs lastig is om een plek te vinden waar je kunt internetten.

We gaan nu afsluiten. Morgen meer details over de afgelopen tijd.

Vanaf Xian zijn we dus met de trein naar Luoyang gegaan. Was weer eens lastig te vinden waar de ticket office was. We hebben daar een aardige Nederlander, Tom, ontmoet. Het was voor hem ook heel lang geleden dat hij een Nederlander had gesproken. Hij had al een mooie reis door Nepal en Tibet achter de rug. In de trein hebben we daar lekker over gebabbeld en een aantal tips gekregen. Het was wel een mooie treinreis door berglandschap, veel akkerbouw in dalen en terrassen. Samen met Tom hebben we een hotel gedeeld. Luoyang staat bekend om de Longmen grotten. Deze boeddhist grotten met vele beelden waren erg indrukwekkend. Waarschijnlijk de 2 na mooiste van China. De mooiste zijn in Datong. Dezelfde dag zijn we met Tom met de taxi naar Shaolin Si gereden. Dit leuke plaatsje staat bekend om de Kung Fu. Hier is de grootste school voor Kung Fu. We sliepen in de school, dus we liepen zo de pleinen op met de duizenden Kung fu trainees. Iedere groep in verschillende leeftijden deed een andere oefening. Erg leuk om dit te zien. De omgeving is schitterend, veel hoge bergen. 's Ochtends vroeg was wat minder leuk, want ze begonnen al om 5.00 uur. Veel geschreeuw. Trouwens wel weer leuke mensen ontmoet, Zwitsers stel, erg lachen. In het plaatsje zelf waren nog wat mooie tempels en andere bouwwerken te zien. Shit, wat lijken die tempels toch veel op elkaar!! Wij hebben de kabelbaan naar boven genomen en hebben nog een wandeling in de bergen gemaakt (Song Chan). Dit viel wat tegen. Zag heel weinig, liep aldoor beschut. Achteraf bleek dat er nog een (nieuwe) kabelbaan was, die direct naar een mooie tempel in de bergen ging, foutje, stond niet in de Lonely planet. Balen zijn dat soort dingen, maar dat schijnt bij het (individueel) reizen te horen. Minibus genomen naar Zhengzhou, waar we een ticket naar Wushang hebben geregeld. Geen nachttrein meer, dus daar overnacht. Via Wushang dezelfde dag met de bus naar Jiujiang gereisd. Was een mooie busrit met rijstvelden, bergen etc. Weer een stomme Kung Fu film in de bus.

Even nog wat bijzonderheden/opvallende zaken:
1. Chinezen checken vaak het geld op echtheid, zelfs soms bij 10 Yuan (nb 8 Yuan is een euro)
2. veel kappers met rood licht aan de buitenkant, waarbij je heel andere dingen denkt, maar er wordt echt geknipt.
3. bijna nooit huilende kinderen, wat doen wij toch verkeerd in Nederland??
4. bouwvakkers wonen vaak bij hun werk op straat
5. hebben geen luiers hier, kinderen (alleen jongentjes?) dragen hier een broekje met een gat erin.
6. treinkaartjes worden wel 3 tot 5 keer gecheckt, voor het instappen, in de trein en bij de exit.
7. vaak borg in hotels voor sleutel, varieert van 10 tot 300 Yuan.
8. krijgt altijd een grote kan heet water voor thee in je hotelkamer.
9. Chinezen willen vaak met je op de foto, soms maken ze zelfs heel sneaky een foto van elkaar met ons als achtergrond
10. Miljoenen "Melkert" banen. Mensen doen vaak met zijn 5-en iets wat een man zeer gemakkelijk kan handlen.

Dit was even tussendoor.

Over Jiujiang willen we het niet teveel hebben. Daar ging echt bijna alles fout. Eten was vies, badkamer lekte etc. We wilden graag een gedetailleerde kaart van China hebben, maar dit was daar niet te krijgen bij de CITS, tourist office. Je zou denken dat ze daar Engels spreken, maar niets was minder waar. Ze hadden maar een student van de straat geplukt die ons kon helpen. We wilden namelijk gelijk doorreizen naar een dorpje in de buurt van het mooie Huang shan, en daar overnachten i.p.v. aldoor maar in steden van 6 miljoen mensen te zitten. Maar dan moet je wel een plaatsnaam weten. Afijn niet gelukt en toch maar overnacht in Jiujiang. Opvallend op straat: stoplichten die aftellen, zodat je precies weet, wanner je mag, geinig en veilig voor voetgangers. Via CITS toch maar kaartjes voor de volgende dag geboekt.De bus naar Huangshan bleek in eerste instantie niet te gaan, alleen een bus zonder airco, (veel gezeik weer, weinig engels) toch maar genomen en bleek mee te vallen. Veel aardige Chinese studenten in de bus, was wel leuk. Huang shan (Yellow mountain) is 1 van de grootste attracties in China. Het zijn bergen met 70 pieken. Goedkope kamer zonder douche (60 Yuan, wat verschilt dit toch per keer)in het nabijgelegen plaatsje Tangkou genomen. Vandaag begonnen met malariatabletten. De volgende ochtend al om 4.30 uur (was het geen vakantie?) opgestaan en een taxi geregeld die ons om 5.30 uur ophaalde. Ze hadden ons gezegd dat de kabelbaan al om 6.00 uur openging en dat je er vroeg bij moest zijn, anders kon je nog wel eens lang moeten wachten. Vooral nu de oostelijke kabelbaan gesloten was, achteraf bleek dit dus niet meer zo te zijn. Afijn we waren de eersten en hij ging pas om 6.30 uur open. We waren dus al om 7.00 aan het lopen en het was alo aardig druk. Heel veel Chinese groepen waren er al. De Chinezen lijken wel altijd in grote groepen te zijn, dezelfde t-shirts, petjes, echt verschrikkelijk. En ze lopen ook aldoor zo te schreeuwen. Maar dit mocht de pret niet te drukken. We begrepen meteen waarom dit zo vreselijk toeristisch is, het is werkelijk heel erg mooi. Prachtige vergezichten, grote granieten rotsen, veel groen ook. Boven waren er ook nog veel hotels, dat is wel wat minder dan, voor het uitzicht. We hebben maar 1 echte piek beklommen en dat was de Lotus piek. Vrij steile klim en ook erg krap, leuk met tegemoetkomend verkeer. Af en toe door een klein grotje. Uitzicht was schitterend, alleen niet zo romantisch. Het was er erg krap en er waren zoveel mensen, je kon er dus amper staan.

Veel Chinezen hadden een slotje gekocht (symbool v verliefde stellen om zich voor eeuwig aan elkaar te ketenen), boven op lotuspeak werden deze ad hekken bevestigd. Het was 's ochtends vroeg al zo vreselijk warm, dus verder wat vlakker wandelingen gemaakt en na een paar uur ad afdaling begonnen. Hierbij kwamen vele dragers ons tegemoet die een zware last van vele tientallen kilo's naar boven sjouwden (paar uur lopen). Dit terwijl er een kabelbaan was. In totaal 7 uur gewandeld. 's middags aan een 7 uur durende busrit begonnen. Duurde langer dan gepland en niemand kon uitleggen waarom en hoelang. Airco was uitgevallen en enorme hobbelweg. Was vrij zwaar dus. Circa 0.00 uur in Hangzhou.
Daarna via Hangzhou (een "plaatsje" van 4 miljoen mensen aan prachtig meer (Xi hu=West lake), hier lekker gewandeld, wel erg warm) en Ningbo naar Putoushan gereisd. Putuoshan is een eiland voor de kust van Ningbo / Shanghai met vele tempels, beelden, pagodes en lekkere stranden. De temperatuur en luchtvochtigheid waren hier ook een stuk aangenamer. Was nl erg warm (35 a 40 graden)en erg vochtig de laatste dagen. Op dit eiland heerlijk bijgekomen.
Donderdag met de nachtboot in 12 uur naar Shanghai gevaren, waar we vrijdag om 7.00 uur aankwamen. Indrukwekkende grote stad: een heerlijke metropool met een flinke Aziatische vleug. Helaas wel erg veel luchtverontreiniging, maar hierdoor schijnt de zon weer niet zo fel (elk nadeel...). Heerlijk om eindelijk weer een klein beetje service te ervaren en engels te horen. Hier ook iets meer westerse toeristen. Die hebben we weinig gezien de afgelopen 2 weken. Wel bijzonder dat het ook hier zelfs lastig is om een plek te vinden waar je kunt internetten.
Vrijdag na het internetten langs club gelopen waar DJ Marcella uit Amsterdam diezelfde avond draaide. Voor de intimi. De DJ die op 24-5 op onze trouwdag in Club Arena draaide. Was is de wereld toch klein.

Dinsdag vertrekken we vanuit Suzhou naar Hong Kong, vanaf daar meer nieuws.

De 2e dag in Shanghai eerst geprobeerd de reis naar Suzhou en die van een paar dagen later naar Hong Kong te regelen. Op station geen trein naar Hong Kong, moest je in een bepaald hotel regelen. Alleen nog slechte plaatsen voor 600 yuan. Bij een kleine buro vliegtickets naar Shenzhen (ligt 15 a 20 km buiten Hong Kong) kunnen kopen voor yuan 670 (naar HK kost gauw 1400 yuan), dus dat was mooi. Bustickets naar Suzhou geen probleem. De rest van de dag gelopen door de stad,: People square (groot, ruim en veel hoge gebouwen in de omgeving), Nanjing road (de kalverstraat van Shanghai) en de Bond (de oever langs de Huangpu rivier met vele oude (art deco) gebouwen, helaas regen). Arno was overigens zeer verkouden en licht koortsig.
De volgende dag op 9.00 uur op busstation voor bus naar Suzhou. Bus kapot, volgende bus ging op 11.00 uur en was luxer, dus moesten bijbetalen. Andere toeristen deden dat, maar wij Hollanders lieten het er niet bij zitten en deden net zo lang (we hadden toch de tijd) alsof we het niet begrepen tot de manager aangaf dat onze kaartjes ook wel geldig zouden zijn voor de volgende bus. Inderdaad de meeste luxe bus ooit gehad (incl in Nederland). Onder het genot van een hele flauwe film in ruim een uur naar Suzhou gereden. Suzhou is een leuke oude stad op circa 100 km van Shanghai, met vele kanaaltjes en prachtige parken. We zijn naar 1 park geweest, de kleinste en naar zeggen de mooiste, the Master of Nets. Het centrum is inmiddels vrij modern, maar in de buitenwijken vind je nog veel oude straatjes en marktjes: echt heel leuk. Ons hotel was ook niet per auto bereikbaar, maar alleen over een voetgangersbrug en dan via een vaag steegje.
De volgende dag naar Zhouzhang: het Venetië van China. Inderdaad moet die eens prachtig zijn geweest en het zou het nog steeds zijn, wanneer chinese toergroepen worden verboden en alle souvenirs stalletjes zouden worden gesloten. Beetje Edam/Volendam achtig dus. Heel jammer. Met de speedboot naar Tongli gevlucht, waar we vonden, wat we in Zhouzhang zochten. Een oase van rust, prachtige ongerepte straatjes en leuke grachtjes en geen enkele Chinese toergroep. Wel her en der wat westerse toeristen. Veel mooier (wel veel kleiner) dan Zhouzhang dus en bovendien nog gratis ook. Bij Zhouzhang kostte de entree voor het plaatje behoorlijk veel, wel incl. de attracties.
De volgende dag met de bus terug naar Shanghai. Erg druk op de weg, dus konden geen bus meer nemen naar het vliegveld, maar moesten met de taxi. Gelukkig wel op tijd. In Zhenshen aangekomen, bleek de bus naar Hong Kong erg duur, voor dat kleine stukje. Vervelender was dat je zowel aan Chinese kant van de grens als de Hong Kong (toch ook China) kant van de grens, met de begage een terminal in moest. Formulieren moesten invullen, lang wachten en dan moeten constateren dat je visum niet meer geldig is en je dus een nieuwe moet gaan halen om China weer in te kunnen: waren we eruit dan? China moest toch zonodig Hong Kong weer terug? Dat Chinezen er niet zomaar in konden wisten we. Ook dat ze links rijden en nog steeds ander geld hebben, maar dat ons visum zou verlopen, daar waren we niet op voorbereid. Het was inmiddels al laat, dus snel een hotelkamer geregeld in Kowloon op Nathan Road nabij de haven. Een geairco-de klerenkast van 2 bij 2, waar we overigens buitengewoon goed hebben geslapen (ligt dat aan het tweepersoonsbed, dat was lang geleden..).
De volgende dag eerst maar op pad voor een nieuw visum (veel prijsverschillen per instantie). Ook een cd met ruim 250 foto's bebrand. Die gaan we binnenkort opsturen. Dus over enige weken zullen er meer foto's op de site staan. Daarna wat gelopen en met de tram gereden op Hong Kong Island en aan het eind van de dag met de tram naar Victoria Peak, waar je een prachtig uitzicht over de stad hebt. Wat gedronken tot het donker werd, ook weer erg mooi. Vandaag met de bus naar een strand aan de buitenkant van Hong Kong Island gereden om te ontsnappen aan de drukte. Was erg relaxed. Daarna nog even naar wat parken en Times Square. In Kowloon park heerlijk gepicknicked met bruine bolletjes en LEIDSE PITJESKAAS, yoghurt en jus d'orange die we in de supermarkt hadden gevonden. In geen tijden zo lekker gegeten.
Morgenochtend gaan we onze paspoorten en visa ophalen. Morgenmiddag vertrekken we naar Guangzhou, waar we de nachttrein naar Guilin willen halen. Vanuit Guilin of Yangzhou waarschijnlijk meer nieuws.

Nog wat opvallende zaken om de ruimte te vullen:

- chinezen geven vaak geen antwoord op een vraag, maar wijzen, schudden nee of pakken een rekenmachine. Ze gaan er gewoon vanuit dat je de meeste simpel zaken ook niet verstaat.
- er gaan vaak mensen staan kijken hoe jij in onderhandeling bent met een straatverkoper. Soms gaan ze zich er mee bemoeien. Meestal in je voordeel, maar soms ook niet.
- chinezen "lezen" vaak over je schouder heen mee. Ook in Nederlandse en engelse boeken.
- veel mannen hebben een lange pinknagel (symbool dat ze geen huishoudelijk werk doen????)
- vele chinezen hebben als ringtone "jingle bells". Je ziet ook regelmatig kerstversiering en "merry christmas"

Vanuit Hong Kong zijn we met de trein naar Guangzhou (Canton) gegaan. Daar meteen geprobeerd een trein naar Yangshuo te nemen. Ze hadden voor de zelfde dag alleen staanplaatsen (??) voor 13 uur treinen en de volgende dag hard seats. Uiteindelijk een nachtbus gevonden. Maar dat was helemaal erg. 9 uur op een bed van 1,60 bij 0,45 meter, in de rook en bloedhitte (+35 zonder airco). Om 5.00 uur 's ochtends in Yangshou uitgestapt op zoek naar een hotel. Plaatsje was behoorlijk vol, maar uiteindelijk iets moois kunnen vinden. Eerst maar eens flink gaan slapen. Daarna wakker geworden in een soort paradijs. De omgeving van Yangshuo is geweldig. Prachtige karstgebergten langs mooie rivieren, dalen en rijstvelden. Yangshou zelf is behoorlijk toeristisch (er waren alleen 3 a 4 Nederlandse toergroepen, terwijl we verder nagenoeg geen Nederlanders zijn tegengekomen), maar het is supergoedkoop en het eten is fantastisch. Je hebt hier van alles: Mexicaans, Amerikaans, Italiaans, noem maar op, maar het Chinese eten is nog wel het best van allemaal. Lekker flink bijtanken dus. We hebben 2 flinke fietstochten gemaakt van resp. 30 en 60 km. Met name de laatste was super. Dwars door allerlei kleine dorpjes en rijstvelden waar maar weinig toeristen komen. Ze raden je aan om een gids te nemen omdat er nagenoeg geen borden langs de wegen staan en als ze er al zijn, zijn ze in het chinees. Al die gidsen doen ongeveer hetzelfde. Wij dus gewoon lekker met zijn 2-en op pad, met een beperkte Chinese kaart. Maar met gewoon karakters vergelijken, kom je dus een heel eind. Voor de kenners, we hebben een rondje Yangshuo, Baisha, Jinbao, Gaotin, Yangshuo gedaan. Echt heel erg genieten en vele mooie foto's gemaakt. Grappig was het vele "hallo" geroep vanuit de straten, huisjes en zelfs van verre uit de rijstvelden, wanneer wij passeerden. Verder nog een boottocht over de li-yang rivier gemaakt. Was ook erg mooi. Morgen gaan we via Guilin naar Longsheng. Hier zijn prachtige rijsterassen, die hoo

Vanuit Yangshuo naar Guilin gebust. Aardige stad, niet heel bijzonder. Wat rondgewandeld en uiteraard de bekende elephant hill bezocht. Heel veel Chinese toeristen hier. Ook heel veel heel erg opdringerige straatverkopers en bemiddelaars voor hotels. De vertrouwde strategie van onzinnige reacties geven, hielp niet meer (serieus afwijzen of negeren helpt nog slechter). Dus moesten we af en toe schelden, duwen, koopwaar op de grond gooien en zelfs spugen om van ze af te komen. Echt heel triest. Wel ontzettend lekker eten in deze stad. Na zonsondergang wordt het ook erg gezellig op straat met heel veel marktkraampjes, openlucht voorstellingen en veel vrolijke verlichting.
De volgende dag naar Longsheng. Hier was niets te doen, dus meteen door naar Ping An voor de wereldberoemde (??- wij hadden er 10 dagen geleden nog nooit van gehoord) Dragon Backbone Rice terraces. Dit was echt fantastisch. Prachtige enorm hoge rijstterrassen, waar je midden door kon lopen en schitterende uitzichten had. Dit alles in de omgeving van dorpjes van zogeheten minority groups, o.a. de zhuang people. Door de hoogte ook prachtige wolkenpartijen die over de rijstterrassen maar onder ons door gleden. Hier ook overnacht, wat bijzonder weinig mensen doen, zodat het 's avonds en 's ochtends erg rustig is. De laatste bussen gaan nl circa 17.00 uur en de eerste komen pas 8.30 uur aan. Toen waren wij alweer anderhalf uur op pad. Dus tijdens de wandelingen kwamen we weinig mensen tegen. Overigens zijn de meeste dorpjes alleen via bergachtige wandelpaden te bereiken. 's nachts ook een prachtige sterrenhemel en vele vuurvliegjes die voor een waar vuurwerk zorgden.
Na de wandeling van de volgende dag via Longsheng weer terug naar Guilin. De bergweg was door de regen van afgelopen nacht nog meer bedolven door de landslides dan de dag ervoor. Niet echt een veilig idee.

Vanuit Guilin met de bus naar Nanning, om daar meteen weer de trein naar Kunming te nemen. Het verslag hiervan en van Dali volgt morgen of overmorgen. Internet hier in Dali is goed beschikbaar en in het hotel zelfs een uur gratis.

Nu eerst nog wat opvallende dingen in het Chinese leven:

- Chinezen maken vaak parkjes en perkjes van bloempotten, soms echt honderden bij elkaar, zodat men midden op een groot plein heel snel een grote "tuin" kan creëren.
- Chinese only / prefer zaken. Westerse toeristen mogen sommige dingen niet doen: auto huren of bootje huren om zelf te gaan roeien op West lake, sommige hotels mag je niet in en af en toe willen ze de goedkoopste kamers niet aan westerse toeristen ter beschikking stellen.
- Kinderen van 1 tot circa 3 jaar oud hebben vaak piep-slippertjes en piepschoentjes aan. Slippertjes of schoentjes die geluid maken als ze lopen. Zo kunnen hun ouders ze bijv op stations makkelijk in de gaten houden. Als er een stuk of 5 a 6 tegelijkertijd aan het lopen zijn, geeft dat natuurlijk een vrolijk effect
- chinezen beginnen vaak pas tegen je te praten als je ze eigenlijk allang gepasseerd bent, daarvoor zijn ze kennelijk te verlegen
- Chinese muziek is vaak erg zoet. De westerse muziek die ze draaien ook: dire straits, celine dion, sade en dergelijke
- in openbare toiletten schromen sommige chinezen niet om je waterende geslacht aan een uitgebreid onderzoek bloot te stellen
- de ouderen chinezen die 's ochtends en vaak ook 's avonds in parken en op pleinen tai chi-en. Zelfs als ze in een rolstoel zitten gaan ze nog oefeningen doen en ook op de nachtboot wordt het ritueel niet overgeslagen.
- In zuid west China moet je in restaurants soms betalen voor servetten en de thee (hiervoor altijd gratis)

De busreis naar Nanning was wel mooi, rijstterrassen en bergachtig landschap, een rechte snelweg met weinig verkeer. In Nanning aangekomen op de (slaap)trein gestapt naar Kunming. We zaten in een (open) coupe met een gezin compleet met oma. Helaas konden ze geen woord Engels, dus het werd weer handen en voetenwerk en ons boekje er maar bijgepakt. Het was 's middags erg warm in de trein, gelukkig koelde het 's avonds wel wat af (alle ramen open). De treinreis was erg mooi. Wederom weer veel rijstterrassen, bergachtig landschap, bananenplantages en lichesstruiken (uh, hoe schrijf je deze vrucht?) en leuke dorpjes.Goedkoop hotel in Kunming gevonden, was wel even kijken en vergelijken, lekker vlakbij trein- en busstation. Kunming is wel een aardig stadje en lekker goedkoop. Een mooi parkje, een paar pagoda'a waar allemaal vaak oude Chinezen spelletjes aan het doen zijn in de tuinen. Leuk om te zien en zag er gezellig uit. Lekker door de stad gewandeld en uiteindelijk bij het grootste boeddhistische tempelcomplex van Kunming, die goed aangeschreven staat, aangekomen, maar hij was al dicht. In een restaurant er vlakbij gegeten en daar zat een groep mannelijke en vrouwelijke en fatsige monniken lekker te schransen. Opvallend detail; ze hadden een enorme stapel kleingeld bij zich, hmm de offerings zeker. De volgende dag met de toeristentrein naar het Stone Forrest gegaan. Het was een rit van 1.5 uur en erg mooi, wederom inderdaad de rijstterrassen. In de trein was het personeel verkleed (net de efteling). Ze verkochten entreekaartjes en allerlei toeristenspul voor veel te veel geld. Wij vertrouwen het niet, dus zijn met een paar franzosen en een Duitser in een minibus gestapt en door toe doen van de duitser gedropt bij het verkeerde park (dachten we). Een veel kleiner park. Maar het was ontzettend mooi en er waren bijna geen toeristen. Elkaar kwijt geraakt. Erg lastig zoeken met al die pieken en een flinke echo.

De hele dag gelopen in dit park met prachtige rotspieken, grotten, zonnebloemen en parken.
De volgende dag met de bus naar Dali. Heeft wat weg van Yangshuo. Veel toeristen (ook veel bekenden uit Guilin en Kunming), nog beter en goedkoper eten. Het gaat weer m.n. om de omgeving, waar je een paar hotspot hebt waar alle toeristen samendrommen. Maar als je gewoon lekker ergens anders gaat wandelen of fietsen is het echt super. Hier ook Lili ontmoet, een meisje uit de cursus groep van de Chinese taalcursus die Arno bij Koning Aap in Amsterdam had gevolgd. Zij is in mei naar Shanghai verhuisd (duizenden km verderop) en was hier toevallig een nacht tijdens en vakantie van een week hier in de omgeving. Wat is de wereld toch klein! Woensdag een lange wandeling gemaakt over bergpaden met prachtige uitzichten, watervallen en gorges. Met een paar chinezen naar beneden gelopen via het verkeerde (?) pad. Ontzettend dicht begroeid en we moesten zelfs riviertjes oversteken over niet te nemen stenenpaadjes. Dus al snel met schoenen onder water. Later zelfs tot over onze knieën het water in. Maar dat maakte allemaal al niet meer uit. Wel een schitterende omgeving en prachtig lopen langs watervallen en nagenoeg geen mensen om je heen. (die zitten allemaal in de kabelbaan)
Donderdag na een werkelijk fenomenaal ontbijt (met Tibetaanse gerstenbrood ??) zo'n 65 km gefiets rondom het Erhau Hu meer. Prachtig fietstocht door kleine dorpjes, bijna onbegaanbare paden door rijst- en maisvelden en langs het meer. In het begin nog wat toeristisch plaatsen, maar na 20 km bijna geen toerist meer gezien. Bij Shuangleng lang om een markt gezeten en zitten kijken naar local die in prachtige kledij aan het handelen waren. Door gefietst naar Wase om daar te ontdekken dat er geen boot meer geen. Door fietsen was nog ruim 60 km. Met een echte mini mini bus terug naar Dali gereden. Was echt heel erg krap. Arno krap en slaapvoeten, maar er was geen ruimte om er iets aan te doen. Heel onaangenaam dus. Maar de douche met het door de zon tot kookpunt verwarmde douchewater en het uitstekende diner met o.a. een Bai (de naam van de locale bevolking) aardappelgerecht deden dit heel snel vergeten.
Morgen met de bus naar Lijiang. Vandaar waarschijnlijk meer nieuws.

Vanuit Dali dus naar Lijiang gereisd. Vlak na aankomst hier begonnen het te regenen en dat is met wat korte tussenpozen 48 uur doorgegaan. In Lijiang zelf was dat niet zo erg: gewoon de paraplu op en door het prachtige oude stadje met vele kanaaltjes en stroompjes gelopen. Het bijzondere aan Lijiang is dat het in 1996 door een aardbeving (7 op de schaal van richter) is getroffen. Deze beving heeft 300 levens gekost en nagenoeg de hele stad verwoest, behalve het oude centrum: dit bleef zo goed als ongeschonden. Dit feit heeft er toe bijgedragen dat de VN Jijiang op The World Heritage Site List heeft geplaatst en er nu massa's toeristen op af komen. In het centrum van de oude stad is het dus echt een drama, maar even naar buiten is het heerlijk toeven. Hier zie je weinig toeristen en veel locals. We hadden hier wederom een verblijf bij locals (de enige gasten). Was weer heel erg leuk. Superaardige mensen die nagenoeg geen woord engels spraken, maar met een phrasebook en dankzij de taalcursus kwamen we een heel eind.
Tijdens de regenbuien in internetcafe's en reisburootjes bekeken hoe we verder zouden reizen. Via Chengdu in de provincie Sichuan naar Tibet (het oorspronkelijke plan)of vanuit Yunnan (Zhongdian) door naar Tibet. Een route die sinds 2 jaar open is, en sneller, goedkoper en handiger is. Dat laatste ivm hoogteziekte. Lijiang ligt nl op zo'n 2500 meter, Zhongdian op 3200 meter en Lhasa op 3600 meter. Zo kun je het dus rustig opbouwen.
De trein en de busreis naar Chengdu van samen ruim 24 uur spraken ons ook niet erg aan, dus voor de nieuwe optie gekozen. Vanwege het weer er maar voor gekozen om zondag eerst naar Zhongdian te reizen, daar tickets voor Lhasa te regelen en evt. weer terug te gaan naar de beroemde Tiger Leaping Gorge, voor een trekking van 2 of 3 dagen.

De busrit naar Zhongdian was zwaar, maar ontzettend mooi: wederom langs prachtige dalen, hoge bergen met leuke dorpjes, langs woeste rivieren (o.a. het begin van de Yangzi river) en prachtige wolkenpartijen. De rit duurde wel heel erg lang door de vele wegversperringen door kleine aardverschuivingen die de regen van de afgelopen weken had veroorzaakte en nog steeds veroorzaakte.
Aangekomen in Zhongdian regende het nog steeds en werd Arno op het busstation meteen hard van achter aangereden door een bakfiets zonder rem die moest uitwijken voor een als een dole de hoek om scheurende minibus: dat begon lekker. We konden de laatste dagen trouwens ook goed merken hoe zeer we reeds aan temperaturen van 30-40 graden waren gewend, want de circa 22 in Lijiang vonden we al fris en de circa 16 a 18 graden in Zhongdian ronduit koud.
Maandagochtend meteen tickets naar Lhasa gekocht. Er gaat 2 keer per week een vliegtuig: een op vrijdag en een op zaterdag. Uiteraard voor de eerste gekozen. Alle tourbemiddelaars in Zhongdian hebben afgesproken dat de prijs Yuan 2450 (circa 300 euro) is. Zulke prijsafspraken zijn in Nederland zwaar illegaal. In Zhongdian zelf is op een wandeling in het oude stadje (circa 1 uur) niets te doen. Het regende nog steeds en men zei te verwachten dat dat tot het weekeinde zou aanhouden. Een vooruitzicht waar we bepaald niet vrolijk van werden. Nu beseften we pas goed hoeveel we geluk we in de afgelopen 6 weken in China hadden gehad wat het weer betreft. 's Avonds in een cafe nog verhalen gehoord van toeristen die de Tiger Leaping Gorge in de stromende regen hadden gelopen en af en toe echt vreesde voor hun leven vanwege de kilo's zware keien die hun zo'n beetje op de oren vlogen.
Besloten om de volgende ochtend te kijken wat voor weer het was en te beslissen wel of niet naar de gorge te gaan.

Een ontzettend groot huis waar negen mensen woonden (groot familie + oma). Wel heel erg donker en rokerig (binnen werd gewoon op hout gestookt, zonder dat er een duidelijke schoorsteen was. Het minibusje was niet zo heel goed. Precies op het door het meer overspoelde stuk weg, sloeg de motor af. Een zeer sterke Tibetaan duwde het busje met inzittende en al het water uit en hielp het busje weer aan de praat te krijgen. 's Avonds in een internetcafe weer genoten van de wekelijkse bijdrage van Maaike en Maarten en nu ook van die van Peter. Leuk dat hij zijn vermakelijke berichtjes die we eerst prive ontvingen, nu via het gastenboek stuurt. Kunnen andere meelachen.
De volgende ochtend was het nagenoeg droog. MTB's gehuurd en naar Bita Hai (een meer) gefietst. Een fietstocht van ruim 30 km (enkele reis) op een hoogte van 3200 tot 3500 meter met pittige heuvels, over blubberige, hobbelige en somes door beekjes overstroomde wegen. Daarna nog een wandeling gemaakt van ruim 8 km op een hoogte van 3500 tot 3650 meter om het meer te bereiken. Een pittige tocht waarbij we de hoogte goed konden voelen. Een mooie training voor Tibet en Nepal. Susanne had een paar kilometer 3 dartelende chinese meisjes om zich heen die het prachtig vonden om in de nabijheid van een westerling te kunnen zijn. Bij het meer aangekomen, bleek dat er weinig anders op zat dan exact dezelfde weg terug te nemen en dat je in tegenstelling tot alle andere toeristische plekken geen eten en drinken kon kopen. Hier waren we precies deze keer niet op voorbereid, dus met uit een bergbeek getapt water (op advies van wat franse toeristen) en zonder eten aan de terugtocht van 2 uur begonnen. Inmiddels was het ook zonnig en warm geworden. Bij terugkeer bij de entree stortten we ons als hongerige wolven op wat zakjes chips (die er door de hoogte als kleine op knappen staande ballonnetje uitzien), cola en jus d'orange. Veel anders eetbaars was er niet te krijgen.
Ondanks de 30 km fietsen + 16 km lopen, ging de fietstocht terug ons vrij gemakkelijk af. Onderweg nog leuk contact gehad met Tibetaanse kinderen en het inmiddels vertrouwde "hallo-geroep", kwam ons weer vanuit de velden, huizen, vanaf danken en tractoren tegemoet. Op de terugweg meteen even de natural bridge meegepakt (bleek ook een soort kuuroord te zijn). Daar zouden we eigenlijk de laatste dag Zhongdian naar toe gaan. Nu hielden we mooi een dagje over om uit te slapen, te relaxen, de was te doen en een uitgebreid verslag op de site te plaatsen. Gelukkig vandaag ook weer zonnig en warm. Een relaxte laatste dag voor dat we naar Tibet reizen.
Bijzonder is ook wel dat we speciaal voor de provincie Yunnan al malariapillen moesten slikken, maar we hier geen een keer gestoken zijn en in de rest van China behoorlijk veel.

Nb. meest gehoorde plaat in de afgelopen week: The Carpenters met die sha la la -song (hoe heet ie ook alweer)

Nb2. nog wat opvallende zaken:
- soms moet je geld betalen, alleen om in de bar te kunnen zitten
- als bussen erg vol zijn, worden ook de ramen als deur gebruikt
- je ziet echt heel veel fransen in China. Meer dan uit welk ander land dan ook
- waar de rest van de wereld bij het horen van het land "holland" meteen over drugs en the red light district begint, noemen de chinezen als eerste de tulpen (en soms voetbal (Van Basten, wie was dat ook alweer?))
- VCD (In Nederland (/Europa?) geflopt is in China een groot succes. In bussen en Karaoke bars een standaard uitrusting
- Chinezen zijn zeer trots op de WTO toetreding en het krijgen van de Olypische spelen in 2008
- Je hoort veel nagespeelde muziek, veelal met fluit en/of electronische orgel, soms ook met zang
- chinezen weten veelal niet wat marketing is.