Mijn verhaal
Mijn naam is Henk Boudewijn. Ik ben geboren in 1948 te Haarlem. Na de lagere school en de MULO te hebben doorlopen had ik het wat leren betreft wel gezien. Ik was in mijn vrije tijd altijd bezig met sleutelen aan bromfietsen en motoren, dus daar wilde ik mijn beroep van maken. Ik haalde eerst mijn motorrijbewijs, want motorfietsen waren voor mij het einde en zijn dat tot op de dag van vandaag altijd gebleven. Na eerst mijn diensttijd vervuld te hebben bij de luchtmacht ging ik werken als monteur in een motorzaak. In die tijd verdiende je als tweewielermonteur niet veel en toen ik dan ook een aanbod kreeg om in de vrachtauto's te gaan werken als onderhoudsmonteur (voor het dubbele salaris), nam ik dat met beide handen aan. Ik was inmiddels aan races mee gaan doen en dat kost natuurlijk veel geld. Ik haalde dus al mijn rijbewijzen en van het één kwam het ander: "Ik werd vrachtwagenchauffeur". Een prachtig beroep. Ik heb ook nog een jaar op een touringcar gereden, maar dat beviel me niet.
In februari 1977 ben ik getrouwd met Hanneke. Dit is de beste beslissing die ik in mijn leven genomen heb. Ik stopte met op het buitenland rijden en ging in een garage werken met takel- en bergingsfaciliteiten, zo kon ik toch "groot" blijven rijden. We hebben 3 kinderen gekregen; twee zoons en een dochter. In 1984 echter raakte ik in de WAO door een versleten tussenwervelschijf onder in mijn rug. Door middel van podo-orthesiologie raakte ik van de pijn af en na meer dan 150 !! sollicitaties kon ik weer bij een transportbedrijf beginnen als chauffeur. Op het binnenland winkels bevoorraden.
In februari 1996 echter sloeg het noodlot toe. Vanwege gladheid ging de combinatie scharen en omdat ik pas een nieuwe auto had van een ander merk, greep ik mis naar de trailerrem en ramde daardoor een lichtmast, waardoor ik door het voorruit uit de auto geslingerd werd. Ik brak hierbij mijn nek en liep een partiële dwarslaesie C6/C7 op.
Na 3 weken ziekenhuis en 6 maanden revalidatie in Heliomare (intern) kwam ik weer thuis. Daarna nog 9 maanden twee keer per week therapie in het Medisch Centrum Alkmaar. Ik kon toen weer een paar stapjes lopen !! Tegen de pijn echter was niets te doen, omdat dat zenuwpijn is. Ik kwam echter via een kennis terecht bij een acupuncturist en deze behandeling heeft mij heel goed geholpen. De pijn is beter te verdragen en ik heb mijn evenwicht weer terug, waardoor ik steeds beter ga lopen. Mijn handen kan ik niet meer gebruiken, want ik kan mijn vingers niet meer bewegen. Ik heb dan ook geleerd op de computer te werken met de knokkels van mijn duimen. Dit werkt het beste op een laptop vanwege het feit dat ik geen muis kan bedienen en een mousepad makkelijk te bedienen is, omdat je dat met twee handen kunt doen. Vorig jaar heb ik echter bij ComputerIdee een Kensington trackball pro gewonnen, waar ik erg blij mee ben. Deze is volledig naar gebruik in te stellen en werkt voor mij "super". Ik gebruik dan ook alleen onderweg nog het mousepad.
Sinds eind 1997 heb ik een "suprapubuscatheter". Omdat ik geen zak op mijn been wilde, werd deze afgesloten met een stopje.
Ik was hierdoor natuutuurlijk afhankelijk van anderen om te plassen.
Sinds mei 2001 echter ben ik in het "rijke" bezit van een kraantje (Stäubli Katheterventiel) i.p.v. een stopje.
Dit is een speciaal kraantje, dat ook helpt tegen blaasontstekingen, omdat het tegelijk (en alleen dan) met het wisselen van de
catheter vervangen wordt. In één woord fantastisch, want ik ben nu van niemand meer afhankelijk. Ik kan dit kraantje zelfs met
mijn zeer beperkte handfunctie zelf bedienen!!!
Vanaf november 2000 heb ik een handbike (zie foto) waardoor ik weer een heel stuk mobieler ben geworden.
