foto:

Als was in Zijn handen

Geboren en opgegroeid in een Veluws dorp. Opgevoed door christelijke ouders. Alles leek zo vanzelfsprekend, maar God kwam intussen steeds meer op de achtergrond te staan en de kerkgang werd gaandeweg minder belangrijk voor mij. Vrijheid, dat vond ik het einde.

Een auto-ongeluk waarbij een goede vriend van mij een whiplash opliep bracht me terug bij God. Of riep God me terug bij Hem? Hij heeft me al die tijd niet losgelaten maar juist vastgehouden. Direct na het ongeluk was ik kwaad. Ik kon maar niet begrijpen waarom mij dit was overoverkomen. Waarom overkwam dit mijn beste vriend? Waarom op deze manier? Ik had veel te veel vragen waar ik in het begin geen antwoord op vond. Maar biddend en zoekend ondervind ik nu dat God me laat zien wat werkelijk belangrijk is in het leven. Die vrijheid waarnaar ik zocht, is slechts schijnvrijheid, heb ik ontdekt. Flinterdun en richtingsloos. Mijn geloof en kerkgang, het was verworden tot een lege, bevroren gewoonte.

Nu dank ik God dat ik mag leven bij de dag. Ik zie dat elke dag door Hem is gegeven. En dat ik elke dag mag delen in vreugde met anderen. In dankbaarheid probeer ik tot Zijn eer te leven met het maken van mijn bronzen beelden. De ene keer met een emotie van een vast en zeker vertrouwen. Een andere keer zoekend naar vertroosting.

In de beelden leg ik mijn gevoelens en emoties van het moment vast. Het beeld "Knielend" is de mens die het zelf niet meer weet. De mens die buigt, knielt en bidt voor uitkomst. Het zelf niet meer weten, het in de knoop zitten, druk ik uit met een verstrengeling van koorden.

Een heel ander beeld is "Bloei". Het onderste deel heeft met mijn verleden te maken en geeft verdriet weer. Het middelste deel is een vrouw in verwachting en symboliseert het uitzien naar nieuw Leven en Bevrijding.

De techniek die ik gebruik voor het maken van mijn bronzen beelden is de "verloren was"-methode. Van boetseerwas maak ik een éénmalige model. Deze boetseerwas is een afvalproduct van de olieraffinaderijen en een fijn materiaal om mee te werken. Tot ongeveer 20 °C is de was hard, maar door het kneden van mijn handen wordt het warmer en zacht en geef ik het alle denkbare vormen. Afhankelijk van het thema verwerk ik natuurlijke materialen zoals bijvoorbeeld veren in het model. Het werken met vormen en natuurlijke materialen is voor mij een prachtige wereld, die ik vroeger links liet liggen. Het wasmodel pak ik in met gips en in een oven wordt de was uit het gips gestookt. In de vrijgekomen holle ruimte wordt het brons gegoten en zoekt het zich een weg door de vorm. Omdat mijn vormen vaak fragiel en dun zijn, is het een verrassing of het brons goed en volledig door het model loopt. Daardoor is het resultaat soms anders dan het oorspronkelijke model.

Op dit moment werk ik aan een bronzen beeld voor op een grafmonument. De weduwe heeft de wens het opwekkingslied 488 uit te beelden. Dat lied heeft haar man veel bemoediging gegeven. De tekst " Ik voel uw kracht en stijg op als een arend; dan zweef ik op de wind, gedragen door uw Geest " heeft me ontroerd. Hoewel een beeld op een graf voor mij heel gevoelig ligt, is het mooi dat door mijn, door God gegeven, handen haar wens in vervulling gaat. Samen met haar maak ik nu een beeld waarin de hand van God het teken is voor Zijn troost, genade en liefde. Treffend gebruikt God het beeld straks op Zijn eigen wijze als een richtingaanwijzer naar Hem.