Archief

Opnieuw zoeken | Terug naar resultaten Vorig Artikel | Volgend Artikel

Gevonden artikel:De Limburger - zaterdag 2 september 2000


Slaapzak en dwarsfluit gaan mee op vlucht Elena
Het veertienjarig pleegkind Elena van Veronika Jong uit Ell heeft asiel gekregen in de Sint Isidoruskerk in Heibloem. De parochie was het eindpunt van een dramatische tocht, die gistermorgen onder andere voerde langs de Sint Martinuskerk in Weert.
Door Peter te Lintel Hekkert
ELL/HEIBLOEM : Het is een triest gezicht. Helemaal voorin de Sint Martinuskerk in Weert zitten Veronika Jong en haar pleegkind Elena naast elkaar vertwijfeld voor zich uit te staren. Twee slaapzakken hangen slap over de rand van de voorste kerkbank. De gekruisigde Christus kijkt vanaf het altaar neer op de vrouw en het meisje.De Ellse pleegmoeder en het kind van veertien jaar zijn al de hele morgen op de vlucht voor de autoriteiten en hebben hun hoop gevestigd op de barmhartigheid van het Weerter pastoraat. De kerk is van oudsher een asielplaats voor dieven en moordenaars, dus waarom zouden wij hier niet mogen blijven", vraagt Jong zich af. Dan richt ze zich tot Elena. We moeten je dwarsfluit ook nog even uit de auto halen, dan kun je oefenen. Het leven gaat natuurlijk gewoon door."Het godshuis in Weert is al het zevende kerkgebouw waar het tweetal aanklopt, nadat de burgerrechter donderdag bepaalde dat Elena terug moet naar de afdeling Jeugdhulpverlening van het Leger des Heils dat de voogdij over haar heeft. Jong spande het kort geding tevergeefs aan in afwachting van het hoger beroep tegen de beslissing van de kinderrechter in Maastricht. Die oordeelde enkele weken geleden ook al dat het meisje terug moet naar de zorginstelling. Om te voorkomen dat het Leger des Heils Elena in een gesloten inrichting plaatst voordat de beroepszaak op 29 september is afgehandeld, is Jong sinds donderdag met haar pleegdochter op de vlucht.Op hun kerkentocht' door Midden-Limburg komen ze telkens gesloten deuren tegen. Geen van de parochies wil het tweetal onderdak bieden. Ook in Weert geeft de kerk geen gehoor aan de smeekbedes van Jong. Voorzitter van het kerkbestuur J. Hupperetz reageert verongelijkt op de actie. Mevrouw overvalt me hier mee. Ze maakt een spektakel van heb ik jou daar", zegt hij wijzend op de massaal toegestroomde media. De stelling dat het tot de taken van de kerk behoort om de zwakkeren en minderbedeelden op te vangen, gaat volgens Hupperetz in dit geval niet op. Dat is natuurlijk makkelijk gezegd. We kunnen niet iedereen die problemen heeft met justitie zo maar onderdak bieden. Ik begrijp deze noodgreep wel, maar ik zal toch eerst overleg moeten plegen met de rest van het kerkbestuur", zegt hij beslist.De gebeden van Veronika Jong worden blijkbaar toch verhoord, want in de loop van de middag laat pastoor D. van Lier uit Heibloem telefonisch weten dat het tweetal wel welkom is in de Sint Isidoruskerk.De blijdschap straalt van Jong en Elena af als ze met hun slaapzakken en de dwarsfluit in de auto stappen richting Heibloem. Pastoor Van Lier weigert de pers te woord te staan, maar vertelt Elena en haar pleegmoeder dat ze in het achterkamertje van de kleine parochie mogen blijven zolang dat nodig is. Hij wil helemaal niet weten waarom we op de vlucht zijn, maar zegt dat hij dit als christen hoort te doen", laat Jong weten.De pastoor trad al eerder op als reddende engel. Toen de gemeente Roggel en Neer weigerde een monument op te richten voor de vermoorde Nicky Verstappen uit Heibloem, liet Van Lier een beeldje op het pleintje voor zijn kerk zetten. En nu biedt hij Elena dus een helpende hand. De veertienjarige is zichtbaar opgelucht. Het is een pak van me hart dat ik eindelijk ergens veilig zit."

'Het leed dat de jeugdhulpverlening die kinderen aandoet: ze blijven met ze slepen. Kinderen worden hier gebracht, en daarna om allerlei ambtelijke redenen weer weggehaald. Dat pik ik niet. Mijn boodschap is: haal geen kinderen weg als het hen goed gaat', stelt Jong.

Volgens haar gaat 'morele verantwoordelijkheid niet altijd samen met juridische verantwoordelijkheid' en daarom lapt ze soms uitspraken van de rechter aan haar laars. Vorige week verloor ze een kort geding tegen de voogdijafdeling van het Leger des Heils. Die wil haar 14-jarige pleegdochter Elena in een gesloten inrichting plaatsen. 'Dat meisje heeft dringend professionele hulp nodig', zegt P. van den Heuvel namens het Leger.

Jong denkt daar anders over en probeert het kind uit handen te houden van de voogd. Elena genoot sinds vrijdag kerkasiel in de katholieke kerk van de Isidorusparochie in het Limburgse Heibloem. De pastoor noemt het een daad van barmhartigheid en ook het kerkbestuur staat vierkant achter het 'vervolgde' meisje. Aan de kerkdeur hing een plakkaat: 'Niet storen. In deze kerk wordt een bezinningsbijeenkomst van levensbeschouwelijke aard gehouden.' Zo hoopte de kerk een onverwachte inval van de politie te voorkomen. Tevergeefs.

'Ik vecht voor mijn leven, mijn toekomst, mijn recht', schrijft Elena in haar dagboek . Volgens haar geeft het rapport dat het Leger des Heils als voogd opstelde (en waarop de rechter zich baseerde) een vertekend beeld. 'Daarin staan alleen maar vervelende dingen over mij. Het zijn woorden van mijn moeder die zegt dat ik een onhandelbaar kind ben dat steeds wegloopt. Maar ik ben naar mijn vader en opa en oma gevlucht, als mijn moeder en stiefvader mij mishandelden.'

Jong omschrijft haar als een schuchter, ietwat gesloten meisje. Getraumatiseerd, maar op de boerderij in Ell leefde ze weer op. 'Dieren geven vaak houvast aan kinderen die alle vertrouwen in mensen hebben verloren.' Elena was net begonnen aan de tweede klas van de havo in Weert. 'Men heeft echt een verkeerd beeld van haar. Ze kennen Elena niet', vindt de pleegmoeder. Ze is in hoger beroep gegaan om alsnog een 'eerlijke rapportage' af te dwingen.

'Een buitengewoon slechte zaak', vindt Van den Heuvel. 'Dit meisje hoort niet in de kerk, en ook niet bij mevrouw Jong. Ze is niet voor niets onder toezicht gesteld. De rechter en de moeder delen ons standpunt.'

Jong dook eerder enkele malen onder, zoals twee jaar geleden met pleegdochter Pepita, kind van twee drugsverslaafden. Na een week droeg ze Pepita toch over, waarna het toen 6-jarige kind in een gesloten inrichting verdween.

Die zaak was ook voor Pleegzorg Limburg de druppel. 'We hebben geen vertrouwen meer in mevrouw Jong', bevestigt directeur J. Verbugt, tevens voorzitter van de stichting Pleegzorg Nederland. 'In de pleegzorg moet je goede afspraken met elkaar kunnen maken. We werken met kinderen van anderen. Een rechterlijke uitspraak is voor ons maatgevend. Maar Jong neemt het recht voortdurend in eigen hand.'

Verbugt spreekt eufemistisch van 'verschillen van inzicht' over de pleegzorg. Zo breekt Jong een lans voor het grote pleeggezin, terwijl de wet een maximum hanteert van drie kinderen (met overigens de mogelijkheid daarvan af te wijken). Jong, 23 jaar geleden gescheiden, komt uit een groot gezin en vindt het 'gewoon fijn' om veel kinderen om zich heen te hebben. Ze heeft zelf vier inmiddels volwassen kinderen. Daarnaast heeft ze in de loop van de jaren 57 pleegkinderen in huis gehad.

Volgens M. van Bebber , initiatiefneemster van het Landelijk Meldpunt Pleegouders, staan de ervaringen van Jong met de voogdij-instellingen niet op zichzelf. Het afgelopen halfjaar heeft ze een honderden soortgelijke klachten binnengekregen. 'Veel pleegouders klagen dat voogden de kinderen zomaar weghalen, zonder enig respect', zegt ze. De rapporten voor de kinderrechter worden geschreven door de voogd. Meestal hebben pleegouders, die het kind toch van zeer nabij meemaken, geen enkele inbreng. 'We worden pas gehoord als het kwaad is geschied', aldus Van Bebber, die zich inzet voor meer zeggenschap voor pleegouders.

Vedivo, de landelijke koepel van gezinsvoogdij en jeugdreclassering, erkent dat de positie van de pleegouders beter kan. Volgens directeur K. Kleingeld moet een wetswijziging het mogelijk maken dat pleegouders door de kinderrechter worden gehoord bij conflicten. De acties van Jong keurt hij echter af: 'Je moet niet over het hoofd van een kind actievoeren. Deze kinderen hebben al zoveel meegemaakt. Het maakt hun onrust alleen maar groter.'