Jeroen Sebastiaan

van der Lans

Jerolemyo

Op deze pagina kunnen herinneringen aan Jeroen van anderen geplaatst worden.
Heb je een leuke, prettige, gekke of andere herinnering aan Jeroen, mail het mij.
Dan zorg ik ervoor dat hij op deze pagina geplaatst wordt.

Als iemand Jeroen niet gekend heeft, maar toch iets wil mailen naar aanleiding van deze site, dan kan dat ook natuurlijk.

Jerolemyo was het Hotmail-adres van Jeroen.

Mijn e-mail adres is : j.lans@hccnet.nl

Dick en Joke Wijnveen (20-06-2002):

Wat kan ik zeggen. Ons weekeind-kind. Een jaar al weer en nog in onze gedachten
zoals wij hem hebben gekend.

De jongen voor wie ik mijn computer elk weekeinde opofferde. Mopperend, maar
nooit gemeend.

De meest opvallende herinnering die wij hebben is de nacht dat ze werden
opgepakt voor verboden wapenbezit. Ze hadden een sputgun gemaakt, en stonden 's
avonds laat aardappelen af te schieten
op een grasveld in onze wijk. Helaas reed er een agent op motor langs en Jeroen
en Arjan moesten een aantal uren doorbrengen op het politiebureau. Uiteindelijk
mochten ze naar huis. Zonder gun.
Zonde van al het werk dat ze er aan hadden gehad. De hele eettafel had vol
gelegen met buizen, schroeven, ijzerdraad, electronische dingetjes. En het was
ze gelukt om er een te maken.
Enorme knallen. Later zijn ze nog op het bureau geweest. Als ze afstand deden
van de gun, zouden hun gegevens worden vernietigd. Keus snel gemaakt, dan maar
geen gun.

Wat wij ons ook herinneren is het verhaal van de bus verf, die hij in de stad
van zijn fiets liet vallen. Het spoor was duidelijk te zien waar de auto's door
de verf waren gereden. Als grap heeft Dick toen een klein blikje verf bij Jeroen
achterop zijn fiets gebonden, zodat hij daarmee kon oefenen zonder het laten
vallen. Jeroen liet niks merken, en heeft er nooit iets over gezegd.

Wat ik ook voor mij zie, zijn de dagen voordat Jeroen en Arjan aan hun ,helaas,
laatste tocht begonnen. Arjan zijn slaapkamer lag vol met zakjes, doosjes,
blikjes,en een weegschaal, want alles werd tot op de gram afgewogen, zodat geen
van beide ook maar iets te veel zou moeten dragen.

In Arjans kamer zie ik nog restanten van deze vriendschap, op de kast een enorme
voorraad lege flessen, soldaat gemaakt tijdens de weekeinden. Bovenop de flessen
de pet die Jeroen altijd droeg.

Wij missen zijn gezelligheid. We zijn dankbaar voor de bijzondere vriendschap
tussen Arjan en Jeroen. Helaas is hier veel te vroeg een einde aan gekomen.

Jeroen, we zullen je nooit vergeten.

Joke en Dick Wijnveen
Je weekeind-ouders

Arjen van der Donk (20-06-2002):

Aan de familie van der Lans,

Een jaar na het vreselijke plotselinge verlies van mijn klasgenoot en vriend
Jeroen ben ik afgestudeerd. Het liefst had ik gisteren 19 juni samen met
Jeroen en Joost de laatste presentatie gegeven. We hadden het plan om met
z’n drieën af te gaan studeren, wat we precies gingen doen was nog niet
duidelijk. Duidelijk wat wel dat het onderwerp iets met spoorwegbouw te
maken moest hebben zodat Jeroen zich daarop zou kunnen uitleven.
Uiteindelijk hebben Joost en ik samen een plan van aanpak gemaakt voor een
afstudeeropdracht. Het betreft een ontsluitingsweg waarvan Joost een brug
over een kanaal heeft gedaan en ik een onderdoorgang ter plaatse van een
spoorlijn. Onze wegen zijn na het plan van aanpak gescheiden omdat we toch
twee heel verschillende onderwerpen hadden en omdat Joost en plek intern bij
een bedrijf had geregeld en ik het liever thuis uit wilde werken. Joost
heeft zijn project nog niet afgerond en zal in januari 2003 zijn opleiding
naar alle waarschijnlijkheid afronden.
Wat met Jeroen is gebeurd zet je op bepaalde momenten weer aan het denken,
het kan zomaar over zijn en het kan bij iedereen gebeuren. Dus ook bij een
bescheiden jongen als Jeroen die best graag een biertje dronk maar verder
ook echt geen gekke dingen zou proberen. Jeroen was een jongen die inderdaad
echt zin had in het leven, hij had altijd wel weer leuke plannen in het
vooruitzicht en had ook vaak wel weer iets leuks meegemaakt. Hij vertelde
dan ook vaak mooie verhalen over vakanties, apparaten die hij in elkaar
knutselde en dergelijke.

Ik mis Jeroen echt hij was een goede vriend,

Arjen van der Donk

Steffen en Nick Kolfschoten en Jasper Zalm (24-06-2002):

Hallo familie en vrienden van Jeroen.
Vanaf de Minkema af hebben we bij Jeroen in de klas gezeten. En dan ook nog
eens op de Hogeschool. Nog steeds is het heel raar, dat zoiets zomaar kan
gebeuren. Zonde, want hij wist precies wat hij wilde. Hoe wijzelf zitten te
tobben wat we na onze studie gaan doen. Jeroen wist allang wat hij wilde. In
de railbouw. En iedereen weet zeker dat men dan een heel enthousiaste
werknemer binnen haalde. Hij was helemaal gek van treinen. Daarnaast had hij
heel andere interesses als ons. Dan vertelde hij dat ie op vakantie was
gegaan en z'n tentje gewoon ergens in de middle of nowhere plantte en je
ziet maar hoe je het red. Man ben je gek zeiden we dan, je gaat toch lekker
in een appartementje aan het strand zitten. Maar zo was Jeroen niet en dat
maakte hem nou Jeroen.
Het is gewoon klote dat zoiets zonder dat je er erg in hebt kan gebeuren.
Het is eigenlijk niet eerlijk.
We zijn nu met z'n drieen afgestudeerd en eigenlijk zou Jeroen daar ook bij
geweest moeten zijn. Shit!
Iedereen denkt nog steeds aan je, Jeroen!

Onze steun gaat naar familie en vrienden van Jeroen en beseffen hoe moeilijk
het weer moet zijn in deze tijd voor jullie.

Steffen en Nick Kolfschoten en Jasper Zalm.

11 oktober 2002

Jeroen zou nu 22 jaar geworden zijn.
Ik mis Jeroen zo verschrikkelijk erg.
Jeroen, je was me zo lief.....!
Marjan

Robin en Wouter (11-10-2002):

Lars-Erik Sodenkamp (11-10-2002):

Beste familie van Jeroen,

Per toeval kwam ik op jullie pagina. Ik ben zelf modelspoorder.

Het is een mooie site ter nagedachtenis van Jeroen en grijpt mij best aan.
Ik ben zelf jarig morgen, 11 oktober (geboren in 1965) en heb onlangs
(7 september 2002) mijn neefje verloren van 3,5 jaar oud, ook geheel
onverwachts aan ALL (acute lymfatische leukemie). Het leven zit raar en
onverwachts in elkaar. Wat de ene dag nog normaal lijkt is de volgende dag
al een herinnering aan iemand die je lief was. Herinneringen zijn dan erg
dierbaar en mooi, je krijgt de persoon er niet mee terug maar hij/zij blijft
daarmee wel dichtbij. Ik wens jullie sterkte met het verlies van Jeroen. Ik
denk dat de site een mooie herinnering vormt.

Mvg,

Lars-Erik Sodenkamp

Wendelien Schalij (05-05-2003)

Even reageren.
De site met de verhalen over Jeroen grepen me aan...Ik speel zelf viool en
al zoekende naar illustraties kwam ik op zijn pagina. Jerolemyo.....omen
nomen est.
Succes met de prachtige site die de herinnering aan jullie Jeroen zo levend
houdt!

Wendelien Schalij

Nancy Heijnis (15-05-2003)

Beste familie van Jeroen,

Wat moet dit een ontzettende afschuwelijke schok voor jullie zijn geweest. Het
is voor mij als buitenstaander al een schok dus laat staan als familie. Het is
bijna goed dat je niet alles weet van wat onze kinderen kan overkomen. Je zou
geen leven meer hebben. Nog nooit gehoord van Myocarditis.
Het is toch zo wreed dat daar zo een mooi en jong iemand aan moet overlijden. Ik
heb zelf een zoontje van een jaar maar ik denk dat ik hem met argus ogen in de gaten zal houden als hij verkouden is. Al begrijp ik dat je hier weinig tegen
kan doen.
Jullie hebben een prachtige site gemaakt over Jeroen. Een mooie nagedachtenis.

Ik wil jullie ontzettend veel sterkte wensen.

Nancy Lalleman Heijnis

24 juni 2003

Jeroen

in juni,
als de rozen bloeien,
huilt mijn hart,
zo diep verwond

in juni,
als de rozen bloeien,
om jou, mijn kind,
om jou

Ria en Gerard (24-06-2003)

Lieve Jeroen,

Vandaag is het 2 jaar geleden dat je ons allen hebt verlaten.
We denken nog elke dag aan je en missen je, vooral als we in Woerden zijn.
We gaan altijd even naar je kamer, en laten de lampjes van het treinencomplex branden.
Alles is nog hetzelfde en de sfeer ademt naar jou.
Je computer op je bureau, je viool op je bed en de albums met je vakantiebelevenissen ernaast op de grond.
Het doet ons goed om daar te zijn en je creativiteit te bewonderen.

Je hebt een mooi plaatsje onder de boom gekregen en alles ziet er zo mooi uit, precies zoals je zou willen.

Lieve Jeroen, tot weerziens!

"Oom" Gerard en "Tante" Ria

Edwin Miseur (27-06-2003)

Beste,

Op zoek naar informatie omtrent trektochten in de Alpen kwam ik op jullie
site terecht, langs deze weg wil ik u toch nog mijn innige deelneming
betuigen en jullie enorm veel sterkte toewensen.

Met vriendelijke groeten,
Edwin

10 oktober 2003

Vandaag zijn Hans, Michiel en ik naar Minkema geweest, om foto's te maken van die prachtig beschilderde kasten in het handenarbeidlokaal. Wat een werk is dat geweest, samen met Egbert Jan.
We hebben ook de Eiffeltoren opgehaald, die stond nog steeds in de vitrine. Ook zo'n staaltje van originaliteit en engelengeduld. Een gebogen Eiffeltoren, net een giraffe die zijn lange nek buigt.

Net toen Hans klaar was met de foto's, hoorden we een stoomfluit. Op dat moment vertrok er een stoomlocomotief van het station, en floot nogmaals. Vanuit het handenarbeidlokaal kijk je zo op het station uit.
We stonden allemaal te huilen, ook mw. Vinjé.

Martijn Vijverberg (21-11-2003)

Geachte,

Via een onbelangrijke zoektocht naar wat informatie, ben ik op uw site
aanbeland.
Uw site heeft me diep beroerd, en tevens eventjes doen laten stilstaan bij het
leven:
Ikzelf ben ongeveer even oud: 22 jaar
Via deze email wil ik u heel veel sterkte toewensen.

Martijn Vijverberg

2 juni 2004

Ik heb een expositie georganiseerd in de vitrine van Bibliotheek Montfoort:
de huisjes van de modelspoorbaan staan daar nu, samen met wat bomen, het locomotiefje dat je gemaakt hebt van een 2e hands locomotiefopbouw, met een onderkant en drijfstang van karton en wielen van oude metalen naaimachine spoeltjes, de Railhobby tijdschriften, en je modelspoorbijbel: Groetjes uit Ferbach. Als een soort monumentje.
Je zou trots geweest zijn op zo'n expositie.

Lodewijk van Herpen (27-5-2004)

Hallo, ik ben Lodewijk van Herpen uit Montfoort. In de Zenderstreeknieuws van woensdag 26 mei 2004 las ik een stukje over een tentoonstelling van modelbouwhuisjes in de bibliotheek van Montfoort van 2 juni t/m 6juli. Ik ben al heel lang een verwoed modelbouwer (ben nu 40jr), zeker al 34 jaar. Op dit moment ben ik bezig met een nieuwe baan na onze verhuizing 1,5jr geleden. Omdat tips altijd welkom zijn van een "professionele"modelbouwer ben ik op internet gaan zoeken naar Jeroen van der Lans. Het zinnetje in de krant van 1980-2001 begreep ik niet helemaal. Op internet vond ik direct een prachtige site welke me diepgeraakt heeft. Het leven is onbegrijpelijk en vooral oneerlijk. Mijn Vader isbinnen 2 dagen gestorven aan acute leukemie in 2001.

U mag best weten dat ik een traantje gelaten heb. Zo'n leuke jongen met zoveel plannen, een aanwinst voor onze maatschappij........Ik begrijp dat dit een hele moeilijke tijd voor u is, ik wens u en uw familieheel veel sterkte. Ik ga zeker kijken in de bibliotheek van Montfoort.

Als u eens een keer hulp nodig heeft op het modelbouw/treingebied mag u altijd een beroep op mij doen. Ik ben misschien niet zo'n perfecte modelbouwer als Jeroen, mijn technische kennis is wel op redelijk niveau. Dus zijn er een keer problemen, ik begrijp dat de modelbaan nog steeds bestaat, schroom niet.

Nogmaals veel sterkte en veel liefs van Lodewijk van Herpen

24 juni 2004

Deze treinfoto stuurde Else als aandenken aan Jeroens grote liefde voor treinen.

Harrie Jansma (21 september 2004)

Beste Familie van Jeroen,

Per toeval kwam ik bij jullie website uit.
Wat ongelooflijk triest dat het tegenwoordig nog mogelijk is aan een
verkoudheid te overlijden.
Naar mijn idee is deze website een heel mooie initiatief als aandenken naar
Jeroen toe en bovendien geeft het ook heel goed een uitleg van de virusziekte.

Zelf ben ik afgelopen jaar ook in Sorssele geweest en ik weet zeker dat hij
het daar naar zijn zin moet hebben gehad.

Ik wens jullie erg veel sterkte toe.

Met vriendelijke groet,

Harrie Jansma

Anthony (12 september 2004)

Sorry als ik zomaar binnen kom vallen via deze mail.
Ik was op zoek naar babyzwemmen voor m'n dochtertje.
Toen kwam ik op deze site uit, op de herinneringen pagina om precies te
zijn.
Ik vind het zo treurig als ik de site doorklik, het greep me echt aan.
Ik kan en wil er niet aan denken dat dit soort ziektes bij het leven
horen. Maar het is zo oneerlijk, een jongen die nog de rest van zijn
leven te gaan had.

Ik wens jullie veel sterkte met het verlies.
Groet,
Anthony

10 oktober 2004

Lieve Jeroen,

Morgen zou je 24 jaar geworden zijn.....
Je zou je HTS diploma hebben en al weer aan het derde jaar Technische Universiteit bezig zijn.
Je zou ondertussen ook wel op kamers wonen, want dat wilde je graag. Je had je net die winter als woningzoekende ingeschreven.
En nu heeft Ellen met een groot deel van jouw kampeerspullen een grote trektocht gemaakt. Niet in Zweden, maar wel in Engeland.

Op je graf liggen inmiddels keien uit de Alpen, uit Nieuw Zeeland, van Gonda uit Canada, en van de Mont Ventoux.

We missen je, Jeroen!!!

Jetty Laugs (12 oktober 2005)

Beste mensen,

Toevallig kwam ik op jullie site terecht en zag dat Jeroen gisteren 25 zou zijn geworden. Zelf hebben wij een zoon van 24. Hij studeerde ook weg- en waterbouw aan de HTS en net als Jeroen had ook hij last van dyslexie en heeft de Havo en de HTS in een keer gehaald. Ook hij wilde verder studeren in Delft (technische aardwetenschappen). Hij is daar nog gaan kijken.

Inmiddels had hij echter een vriendin die nog bezig was met een opleiding hier. Martijn heeft er toen voor gekozen te gaan werken. Hij werkt inmiddels 2 jaar bij Jansen-de Jong infra als calculator/werkvoorbereider en het bevalt hem goed.

Het moet vreselijk zijn wat jullie hebben meegemaakt - zo’n prachtkind wil je bij je houden. Het valt me op dat het vaker voorkomt dat “de mooiste bloemen het eerst worden geplukt”. Vrienden van ons hebben dit ook meegemaakt. Ze hebben hun dochter van 18 verloren – ook zo’n prachtkind.

Ik ken jullie niet en weet ook niet goed hoe te reageren. Ik kwam toevallig op jullie site terecht. Het verhaal greep me aan en ik wil jullie daarom ook alle sterkte van de wereld wensen.

Hartelijke groeten,

Jetty Laugs

26 juni 2006

Lieve Jeroen,

We missen je iedere dag, al vijf jaar lang.....

24 juni was dit jaar weer een dag voor jou. Vorig jaar is daar niet zo veel van terecht gekomen met alles wat er toen speelde.
Else had in 2005 weer een treinfoto gestuurd, dit maal in kleur. Helaas is het niet gelukt om de foto te kopiëren en op je site te plaatsen. De foto is verloren gegaan. Maar het is me nu wel gelukt om de zwartwit foto uit 2004 te plaatsen. Ik word misschien nog wel eens handig op de PC! Je kunt het me alleen niet meer leren.

Er ligt nu ook een kei uit Schotland op je graf. En een kei van de "berg" van Michiel, die nu samen met Ingrid in St.Pons-de-Thomières woont.

Nathan (30 mei 2007)

Hallo,

U kent mij niet, ik kwam op uw website toen ik aan het zoeken was naar informatie over virale myocarditis. Ik heb daar het verhaal over Jeroen gelezen en hoe het gegaan is. Ik moest bijna huilen, het greep mij zeer sterk aan. Eigenlijk moest ik gewoon huilen.

Enige weken geleden heb ik een herseninfarct gehad, ten gevolge van virale Myocarditis. In tegenstelling tot Jeroen had ik sterke symptomen en ben ik uiteindelijk naar de dokter gegaan, 3 keer zelfs maar elke keer hadden ze een andere diagnose. Ik had eerst hoofdpijn, daarna kwam er hoge koorts en ook pijn in mijn onderrug. Overgeven, diaree, alle symptomen van een erg hardnekkige griep, maar alles wel overdreven sterk (40 koorts). Ik was ook heel moe, voor die griepsymptomen eigenlijk ook al. Die symptomen minderden gelijdelijk wat en ik voelde me beter maar het was niet zoals normaal met griep. Ik was ook een beetje bang wat het 'beestje' als volgende symptoom naar buiten zou sturen.

Toen ik het herseninfarct kreeg was ik nog op, het was iets van 1 uur 's nachts. Ik kon om de een of andere reden niet slapen en was wat op een forum aan het typen. Ineens konden de vingers van m'n rechterhand niet meer volgen wat ik wilde schrijven. Toen besefte ik dat er iets helemaal niet goed ging en heb mijn vrouw wakker gemaakt en 112 gebeld. Ik kon niet goed meer praten en niet lopen.

Uiteindelijk kwamen ze er in het ziekenhuis achter dat ik een herseninfarct had gehad. Maar hoe dat snapten ze nog niet. Ik ben 29 en dan hoor je helemaal geen herseninfarct te krijgen. De oorzaak vonden ze dus wat later met een hartfilmpje en echo maar de 'echte dader' heeft nog geen naam. Misschien dat ik dat over een paar weken weet als alle (o.a. bloed)onderzoeken zijn afgerond, maar er zijn zoveel mogelijke daders dat het wellicht nooit duidelijk wordt. In totaal duurden de symptomen van donderdag tot woensdagnacht. Daarna was ik 5 dagen in het ziekenhuis en nu een maand met ziekteverlof.

Inmiddels ben ik weer thuis en heb, voorzover ik weet, geen blijvende gevolgen van het herseninfarct overgehouden alleen denk ik soms dat ik wat vergeetachtiger geworden ben. Van de ontsteking weet ik het niet. Ik ben nog steeds snel moe, en eigenlijk ook nog bang dat het nog niet over is. Of dat het terugkomt.

Ik ben ook weg- en waterbouwer, de beschrijvingen van de stage e.d. klinken zo bekend. En wildkamperen in Zweden heb ik ook gedaan. En, ook al had ik sterkere symptomen dan Jeroen, ook het ziekteverloop komt zo bekend voor, die bizarre gewaarwording dat het leven ineens over kan zijn.
Op de een of andere manier heb ik het overleefd en Jeroen niet.

Ik geloof zelf dat God het leven stuurt, maar begrijpen doe ik het niet.

Sterkte.

Nathan

8 augustus 2007

Lieve Jeroen,

Gisteren hebben we pa begraven, bij jou in het graf:

29 juni 2011

Lieve Jeroen,

Vandaag is het 10 jaar geleden dat we je begraven hebben.
Twintig jaar geleefd, tien jaar dood...
Onvoorstelbaar...

Op je graf staat een grote lavendelplant in een mand, van Guus, Frans en Bets.