Een woordje vooraf...

Bij het treurige verhaal van mijn scheiding, dat ik hier zonder enige terughoudendheid vertel, heb ik zo goed mogelijk geprobeerd het niet alleen mijn waarheid te laten zijn. In de jarenlange strijd die tot mijn verbijstering ontstaan is heb ik de personen die het betreft keer op keer gevraagd om reacties op mijn verwonderde vragen. Waar heb ik het aan verdiend om zo behandeld te worden? Heb ik de scheiding niet netjes, eerlijk en respectvol afgehandeld? Heb ik iets fout gedaan...? Als daar nooit iets inhoudelijks op terugkomt, mag je er van uitgaan dat wat hier te lezen is ook echt de objectieve waarheid is.

Wie zich zo schandelijk behandeld voelt als ik, waarbij de overheid de inhalige activiteiten van mijn ex fiatteerd en zelfs faciliteerd, wil die onrechtvaardigheid vanuit machteloze woede wel van de daken schreeuwen. Tegenwoordig is dat dak het Internet. Vandaar deze website.

Nu het verhaal op Internet staat (when the shit hits the fan) probeert men te censureren onder dreiging van een kort geding. Er wordt niet gevraagd om rectificaties, men bestrijd niet de juistheid van wat ik schrijf, nee, hele stukken mogen blijkbaar niet in de openbaarheid gebracht worden. Een stap die te denken geeft...

Als mijn ex denkt dat ik dit allemaal op Internet zet om haar te ergeren, dan heeft ze last van teveel eigendunk. Zo belangrijk is ze niet meer. Als ze zich beschaamd voelt bij het allemaal nog eens teruglezen, dan kan ik alleen maar zeggen dat ik me dat goed kan voorstellen. Als ze mij probeert dwars te zitten, dan is dat niet zo handig want het censureren van wat je zelf letterlijk gezegd en geschreven hebt is een erkenning van het eigen ongelijk. Censureren is een beetje dom want het voegt voor de lezers meer betekenis toe dan het inhoud weghaalt. Wie geschoren wordt kan maar beter stil blijven zitten.

Naar het gecensureerde verhaal.