De keuze:
Hoe komt een mens tot de keuze voor een sabbatical-periode? We hadden allebei, na ruim 8 jaar bij onze werkgevers, het gevoel daar 'de langste tijd gehad te hebben'. Johan kon in zijn baan weliswaar door naar een volgende uitdaging en had ook extern een aantal aanbiedingen lopen. Maar toen we echt gingen nadenken over het vervolg van onze 'carrières' (braak....) ontdekten we ook het gevoel van: als je echt 'JA' zegt tegen een nieuwe baan/baas, geef je een commitment voor minimaal 2-3 jaar. Om dan na een half jaar te zeggen: "Oh ja, ik wilde ook binnenkort nog 12 weken vakantie..." gaat natuurlijk niet. Bovendien vonden we 't allebei wel eens tijd worden voor meer tijd voor ieders- en ons-zelf. Eens andere dingen doen: reizen, een taal leren, hobby-en, met mensen uit je eigen of andere vakgebieden praten, andere (tijdelijke) klussen, kortom: freewheelen, je horizon verbreden en nieuwe energie en inspiratie opdoen.

De eerste reakties:
In maart/april 1997 hebben we aan beide werkgevers te kennen gegeven dat we ontslag wilden nemen.In onze ogen zaten er nadelen aan het wel aanhouden van je dienstverband: je moet dan een tijd afspreken voor je terugkomst na bijvoorbeeld 6 of 12 maanden. Dat zou toch tijdsdruk en geplan geven: "we moeten nog dit en dat doen want we hebben nog maar zoveel maanden....". En mocht je onverhoopt een BierStube willen beginnen in Namibië, dan moet je alsnog je werkgever melden dat je niet terugkomt. Kortom, we kozen voor absolute ongebondenheid. Beide werkgevers reageerden positief, evenals vele collega's, familie en vrienden. "Altijd doen, ik wou dat ik 't ook kon of durfde" is een veelgehoorde reactie..

Geen wereldreis:
Veel mensen die we hebben gesproken reageren direct met: "Oh leuk, dus jullie gaan een half jaar op wereldreis, waar gaan jullie beginnen...". Dat is niet helemaal onze bedoeling. Allereerst weten we niet of deze sabbatical-periode 6, 3, of 12 maanden gaat duren. We zien het wel. Ten tweede gaan we niet voortdurend reizen over de gehele wereld. Af en toe maken we een reis, af en toe zijn we thuis. Thea wil nog een creatieve cursus gaan doen en nog Spaans leren en veel zingen. Johan wil weer eens bier brouwen, een paar dagen op een binnenvaartschip meevaren, Blues-harp leren spelen en veel parapente vliegen. Maar veel is open, we zien wel waar we zin in hebben en wat er op ons pad komt (en hoelang ons spaarvarkentje het uithoudt).
"En wat doen jullie dan met je huis...". Nou, gewoon aanhouden en af en toe bewonen. We gaan niet zover dat we huis en haard verkopen om bijvoorbeeld vijf jaar de wereld over te reizen, zoals sommige anderen wel doen. Maar misschien komt dat nog wel....

Afscheid:
En dan is het vrijdag 30 mei 1997: afscheid van de collega's en de werkgevers.
Johan levert 's ochtends zijn lease-auto in en spreekt nog een tiental (ex-) collega's. Van één van hen (dank je Anne) krijgt hij een aantal ansicht-kaarten met zeer passende teksten. Eén van de teksten van Loesje brengt hij direct in de praktijk:

Met z'n stropdas in een rugzak keert hij zijn werkgever (definitief) de rug toe en stapt op de trein naar huis.

's Middags om half vier is er bij Meurs in Woerden een afscheidsborrel voor Thea en Marcel (een andere vertrekkende collega). Tot kwart over drie zit ze nog hard te werken om de laatste zaken netjes achter te laten en de overdracht van werk goed te regelen. Het is een gezellige bijeenkomst met veel warme woorden en een bear hug. Vele bloemen, boeken en een goed gevoel rijker vertrekken we aan het begin van de avond. Ieder einde is ook een nieuw begin.

De eerste weken zonder werk:
Vanaf 1 juni is het een aantal weken prachtig zomerweer. Dus gelijk een vakantiegevoel, maar niet zonder 'vakantiewerk'. Gedurende enkele dagen per week zijn we ons vervoermiddel voor de komende maanden aan het inrichten. Daarnaast hebben we af en toe afspraken en tenslotte heb je het soms gewoon druk met niks...(lekker boeken lezen etc.)
Het werkritme lijkt snel verleden tijd, al is er af en toe een deadline. Tijd krijgt een andere betekenis: wat je vandaag niet doet, dat komt morgen wel, of anders overmorgen. Tijdens een vakantie in Mexico in 1992 hebben we voor het eerst dat 'Mañana'-gevoel gehad. Nu is dat weer helemaal terug!