Vervangend vervoer:
Zonder auto van de zaak (Johan ging z'n glimmende lease-wagen immers weer inleveren) en met plannen voor zomerse reizen in Europa, moesten we op zoek naar een ander vervoermiddel. Onze Fiat 500 is niet echt geschikt. Een Landrover of Landcruiser dan. Daar kun je ook mee off the road en 't ziet er stoer uit. Maar ja, 't slurpt brandstof en je moet wel steeds een camping of hotel zoeken, dus in elk geval de tent mee. En echte rimboe is in Europa nauwelijks meer te vinden, dus zo'n wagen is ook wat overdone. Uiteindelijk zijn we op zoek gegaan naar een niet al te grote bestelbus. Hierin zou je kunnen overnachten, en zo'n bus rijdt als een normale 'zware' personenauto. Je kunt er dus ook mee boodschappen en op familie-bezoek.

Maar dan: waar vind je zoiets? Johan ging enkele malen naar de autoveiling in Barneveld. Maar voor de bussen daar gold meestal hetzelfde als voor de exemplaren die in de krant werden aangeboden: vaak waren ze enkele jaren onzachtzinnig gebruikt door bouwvakkers of servicemonteurs. Daarna waren ze omgebouwd tot camper of kampeerbus. Andere bussen waren weer oud en 'muffig' ingericht.Wij zochten een technisch goede bus. Een 'luxe'-inrichting hoefde van ons niet. Immers:
- een verhoogd dak is leuk, maar als je bij iedere boom bang bent dat je dak van 2 meter 60 hoogte eraf gereden wordt....
- een toilet (Porta Potti, voor kenners) is leuk, maar als je ligt te slapen en de ander zit even te....
- een koelkast is leuk maar als je daardoor een 'tweepersoonsbed' van maar 1 meter 10 breedte overhoudt....

We kregen een wijze tip van een ervaren camper-eigenaar:

Gevonden:
Uiteindelijk vonden we in Tricht onze VW-Transporterbus; het vorige model met de vrij rechte voorkant uit 1988.
De aanblik was nogal verschrikkelijk (hoewel, dat hangt af van je smaak): bloemetjesgordijnen, veel plastic sierbloemen in nepvaasjes, gefiguurzaagde lampjes, een toilet bestaande uit een emmer met een zelfgemaakte opschuif-bril, en het ergste van allemaal: 10 meter handgeschilderde bloemetjes rondom..... De bus bleek toebehoord te hebben aan de 84-jarige overbuurman van de lokale garagehouder. De VW was 's mans grote hobby geweest. Hij had 'm met veel inventiviteit en zorg ingericht voor dagrecreatie. Voor de echtgenote van de garagehouder had hij een model op schaal nagemaakt (compleet met bloemetjes). Een dag voor hij stierf vroeg hij de garagehouder of z'n bus nog wel startte. Die antwoordde: "Ik weet het niet, maar als ik je later boven nog eens tegenkom dan zal ik het je vertellen." Als ze 'boven' ook digitale teksten kunnen ontvangen dan hierbij het antwoord: 'Jazeker, meneer Van Capelleveen, en hij rijdt nog prima!'.

Aan de slag:
Technisch was deze VW-bus dus prima in orde, alleen die bloemetjes..... Voor het werk aan de bus hadden we een week of twee gerekend. Dat werd het ook wel, maar dan in fulltime werkdagen voor vijf tot zes mensen. Een bus ombouwen doe je dus niet zomaar.
De oude inventaris ging eruit: kastjes, bank, schrootjes, vloerbedekking, lampjes, het 'toilet'. Zelfs de zonnebril, het pennenbakje en de parkeerkaartjes van de vorige eigenaar vonden we terug. Niets daarvan bleef bewaard.Wij gingen winkelen: iets voor op de wanden (uiteindelijk vinylbehang), een kookstel, lijm, schroeven. Een wasbakje moest besteld worden. Bekledingsstof, ook nogal beeldbepalend. Aan de hand van een stukje vinyl en een flopje (de bus is in diskette-beige) kozen we voor groen met rood/beige figuren. Matrasfoam was nodig. En plaatmateriaal voor de kastjes. Johan, z'n pa en z'n broer bouwden met enorm veel denk- en doewerk de nieuwe inrichting. De wand achter de stoelen werd weggezaagd. Er kwam een nieuwe bedbank, kasten-achterwand en veel bergruimte. Thea en schoonzus stortten zich op matrasbekleding en gordijnen (en als er even niks te doen was, ging Thea lekker skaten). Johan's moeder leverde onvolprezen catering. De bloemenrij werd weggeschuurd en vervangen door een chique striping. Dit alles klinkt zo eenvoudig, maar wat was dat een klus! Alles in zo'n bus loopt scheef. Je moet dus bij iedere zaagsnede wel tien keer nadenken en meten voordat je definitief je zaag erin zet. Maar het eindresultaat mag er zijn.... Beuken kastjes met kookplaat en spoelbakje, witte zijpanelen, groene meubelstof voor de bed/bank en rode gordijnen. Een echt luxe verblijf voor enkele maanden.

De keuring:
Op 19 juni 1997 moest de bus door de RDW in Nieuwegein gekeurd worden. De auto stond al op geel kenteken, maar het grote voordeel van een 'kampeerauto'-aanduiding op het kentekenbewijs is dat je maar 25% wegenbelasting hoeft te betalen. Een afspraak moet 3 weken van te voren gemaakt worden. Het feit dat het telefonisch maken van een afspraak 1,5 uur telefoneren (lees wachten) kostte had een voorteken moeten zijn...
Voor de keuring diende de auto gewogen te worden op een officiële weegbrug. Een telefoontje naar de RDW leerde dat in Harderwijk (dat lag mooi op onze route) zo'n weegbrug aanwezig was. Voor Fl. 7,50 werd de bus gewogen: 1460 kilo schoon aan de haak. Nog even naar de douane in Nieuwegein: hun advies: morgen eerst RDW-keuren, dan weer naar de douane.
Op donderdag 19 juni naar de RDW. Even Fl. 80,- betalen.... Even aansluiten in de rij.... Even een uurtje wachten.... Even laten keuren door een technicus..geen probleem.... Even het weegbewijs laten zien..... "Ja, maar u heeft niet de juiste weegbrief ....".
De weging had onder toezicht van een douaneman moeten gebeuren.... Komt u morgen nog maar even terug met een goede weegbrief van de douane...
Op vrijdag 20 juni naar Lage Weide in Utrecht voor de weging. Het feit dat het ineens begon te regenen had opnieuw een voorteken moeten zijn.... Belt de douane op naar de weegbrug: ze kwamen niet, want het was te druk. We mochten nu ineens wegen zonder toezicht, als we daarna maar even op het kantoor elders in Utrecht langskwamen voor een stempeltje. Nou, dat moest dan maar.
Met stempel en al weer naar de RDW. Weegbrief met douane-stempel ingeleverd; alles in orde. Nu nog even naar de douane in Nieuwegein. Op het verwijt "Maar hebben ze u geen BPM-formulier gegeven?..." antwoorden wij onschuldig: "Eh nee... ".
Dus moesten we weer naar de RDW voor een BPM-formulier. "Nou," zegt die dame: "Ze snappen er ook niks van bij de douane, ik bel wel even...". Dat even werd 5 minuten maar toen was alles geregeld zei ze.
We vertrokken met een (naar later terecht bleek) onzeker gevoel dat nu alles zeker in orde was.

De laatste inrichtingsloodjes:
De laatste dagen van juni hebben we de bus verder ingericht. Knopjes op de kasten, boxen ingebouwd, verlichting gemaakt, laatjes verven, gordijnen afgemaakt etc... Veel kleine dingen die toch nog zeer veel tijd hebben kosten, maar dat hindert niet, want het regent overal in Europa en wij hebben alle tijd. Op vrijdag 4 juli was de bus helemaal af. De reis kan beginnen...

PS: Op 1 juli heeft de CBM, kortweg Centraal Bureau Motorrijtuigebelasting, een factuur gestuurd. Zoals te verwachten voor het volle pond. De Helpdesk reageerde met: "Ja maar u had een schriftelijk verzoek aan ons moeten sturen om voor het kwarttarief in aanmerking te komen...". Die hadden we nog niet gehoord, wat stom van ons hè?