Joran en Natalee: het zal je
kind maar wezen
door Klaas de Graaff
05 feb 2008, 02:50 - 'Opsporing
Verzocht' is als televisieprogramma al jarenlang in ons land niet meer weg te
denken als het gaat om het achterhalen van gevaarlijke wetsovertreders.
Ook door de
dagelijkse aandacht die de gratis krant Spits hieraan besteedt worden daders af
en toe in de kraag gevat. Een zeker nadeel is dat onschuldigen daardoor wel
eens in aanraking met justitie komen, bijvoorbeeld omdat de camera's van
pinautomaten een vage foto tevoorschijn toveren. Maar over het geheel genomen
doet dit aan de opbrengst geen ernstige afbreuk.
Anders is het gesteld met ons nationale geweten dat op SBS6 zijn megalomane
stem laat donderen. Het 'Theater van de traan' van Peter R. de Vries, bijt zich
ook alweer jaar in, jaar uit vast in alles wat in het criminele veld
vraagtekens oplevert.
Eind vorige week trachtte De Vries met allerlei superlatieven het
kijkerspubliek naar zijn programma van zondagavond te lokken. Hij had het
mysterie van de verdwijning van Natalee Holloway op Aruba opgelost. Volgens
zijn eigen zeggen moest het een bloedstollende uitzending worden. Wat justitie
op Aruba niet kon bereiken, wist hij binnen te halen. Dit mocht geen
Nederlander missen. De kijkcijfers zouden die van 'Boer zoekt vrouw' wel eens
kunnen overtreffen. De Vries, die Pim Fortuyn wilde evenaren door in 2006 zelfs
een gooi te doen naar het lidmaatschap van de Tweede Kamer, schuwt de
publiciteit allerminst.
Hij wist kortgeleden in het programma van Pauw en Witteman de jeugdige Joran
van der Sloot met zijn tergende vragen het bloed onder de nagels vandaan te
halen, wat hem dan ook na afloop een extra glas rode wijn opleverde.
Met zijn onorthodoxe werkwijze en het geld uit de reclamewereld weet de misdaadverslaggever
soms meer te bereiken dan de dienders. Zou de politie zijn methoden gebruiken,
dan zou een slimme advocaat er ongetwijfeld een vrijspraak uit weten te halen.
Zelfs de evenmin timide advocaat Spong plaatste kanttekeningen bij de stiekeme
opnamen die een helper van Peter R. had gemaakt.
Om Peter R. heen hangt ook een zekere geur van crimineel handelen. Bekend is
dat De Vries zich aardig genesteld heeft in het criminele circuit. Hij heeft
zelfs wel eens toegegeven dat hij misdadige vrienden heeft en dat hij gebruik
maakt van de onderwereld om resultaten te bereiken.
Het moet echter gezegd dat justitie in het verleden belangrijke tips van hem
heeft gekregen en dat dankzij de inspanningen van Peter R. en zijn organisatie
grove fouten van rechters zijn hersteld. We hoeven maar te denken aan de
Puttense moordzaak, waarin trouwens ook oud-commissaris Blaauw een belangrijk
aandeel heeft geleverd.
Nu dus de zaak rond Joran van der Sloot. Ruim twee jaar geleden voltrok zich op
het Caribische eiland Aruba een drama. Twee of drie jongeren hadden tijdens een
avond stappen contact met de eveneens jeugdige Amerikaanse Natalee Holloway, die nadien in het niets verdween.
Joran, zoon van een man die aanvankelijk rechter wilde worden maar nu advocaat
is, stond tot twee keer toe in het verdachtenbankje, maar het Openbaar
Ministerie kon geen schuld vinden en moest hem dus laten gaan. De vraag is nog
steeds of hij schuld heeft aan de dood van het meisje en/of
(mede)verantwoordelijk is voor het verdwijnen van haar stoffelijk overschot.
Hoewel beide daden in verwijtbaarheid van elkaar verschillen, tekent het de
mentaliteit van deze knul. Hij had in het minst erge geval althans het respect
kunnen opbrengen ervoor te zorgen dat Natalee een fatsoenlijke uitvaart had gekregen.
Hij had eveneens de kwellende onzekerheid van de ouders van Natalee weg kunnen
nemen.
Het heeft er alle schijn van dat het hem allemaal weinig deed. Hij liet zich
zelfs verleiden om bij Pauw en Witteman op te treden. En op het moment van de
openbaring van onze misdaadverslaggever stond hij alweer op de dansvloer alsof
er niets aan de hand was.
Twee moeders blijven vertwijfeld achter. De een nog aan de rand van een
rouwproces, de ander met de vraagtekens hoe het nu verder moet met haar zoon.
Voor beiden geldt: het zal je kind maar wezen.
-
Klaas de Graaff is socioloog-criminoloog en voormalig directeur bij het
gevangeniswezen