Eerdmans
bezorgdheid over het beleid van justitie waar het gaat over TBS-ers, deel ook
ik. Er valt op dat terrein nog wel het een en ander te veranderen en
verbeteren. Maar waar hij spreekt over het ontsnappen van TBS-ers , bedoelt hij
de dertien procent die niet van verlof terugkeert. Dat betekent dat 87% van hen
wel terugkeert in de inrichting waar ze thuis horen. Een besluit tot
proefverlof neemt een TBS-inrichting immers pas als de psychiaters de risico’s
minimaal achten. Dus zijn ze bij het tijdelijk verlaten niet extreem gevaarlijk
zoals Eerdmans ons wil doen geloven. Uiteraard kunnen er wel eens
inschattingsfouten optreden, maar om daarmee het gehele beleid op de mesthoop
te gooien, past een volksvertegenwoordiger niet. Verder in zijn artikel
goochelt en manipuleert hij met allerlei cijfers, die niet ontleend zijn aan
gegevens van het Wetenschappelijk Onderzoeks- en Documentatiecentrum van het
Ministerie van Justitie. Geen 82% zoals
hij ons wil doen geloven, maar 4,2 tot 8,7% recidiveert, afhankelijk van de
verstreken tijd. Ook suggereert hij dat
de onopgeloste misdrijven door TBS-ers met proefverlof zijn gepleegd en daarmee
geeft hij, die serieus ons volk moet vertegenwoordigen, een slecht voorbeeld.
Het laken dat het Tweede Kamerlid als voorbeeld aanhaalt, waarmee een
gedetineerde uit de Bijlmerbajes ooit ontsnapte, is wel erg gedateerd. Volgens
mij speelde dat zo’n twintig jaar geleden, waarbij de desperate jonge man
overigens te pletter viel. Dat kamerleden bij zo’n voorval daags erna hierover
de minister willen spreken, lijkt mij dan ook een gezonde zaak. Als hij het
beleid van zijn medekamergenoten en het kabinet bij justitievraagstukken afdoet
als zwakke knieënstrategie, denk ik nog steeds terug aan het potsierlijke
operettegezelschap in ons vorig kabinet waar bij menigeen de slappe lach
uitbrak. Zijn voorstel om tot verplichte chemische castratie over te gaan heeft
weinig tot geen zin. Dat weet inmiddels elke leek die zich voldoende laat
informeren. Trouwens als ze naar de mening van Eerdmans hun hele leven vast
moeten blijven zitten, is deze ingreep dan ook om die reden overbodig.
Het
bouwen van een TBS-kliniek in een woonwijk moet volgens onze parlementariër
ontraden worden. De reden waarom dat niet moet, laat hij aan de verbeelding van
de lezer over. Zijn onzalig idee strookt echter niet met de constatering dat
een gesloten inrichting voor de onmiddellijke omgeving de grootste vorm van
veiligheid biedt die een mens maar kan bedenken. Elke buurman die vrij de
woning kan verlaten biedt in dit opzicht meer gevaar dan een opgesloten TBS-er.
Hoewel hij het niet uitspreekt zoekt Eerdmans waarschijnlijk naar een onbewoond
eiland, dat nog ergens in de Waddenzee gemaakt moet worden. Leuke ideetje om
uit te zoeken tijdens het kerstreces ?
Eerdmans schijnt niet in staat te zijn zonder scheldwoordenkanonnade een zorgvuldige definitie van patiënt te geven. Met de overvloedige aandacht voor de incidentele mislukkingen, hoe pijnlijk ook, leidt hij onze aandacht af van de grotere problematiek. Hij verengt het begrip criminaliteit tot wat de gemiddelde Nederlander verstaat onder het boevendom. Zonder te ontkennen dat slachtoffers en nabestaanden van misdrijven bepalend zijn voor het criminaliteitsgehalte, is een breder perspectief in dit opzicht van groter belang. Alle belastingbetalers waren en zijn bijvoorbeeld nog steeds slachtoffer van de bouwfraudeurs . Met een goedkope afkoopsom laat justitie hen zonder strafvervolging nog steeds hun gang gaan. Ze paraderen nog steeds met een koninklijke lint op hun blazer alsof de samenleving zonder hen niet verder kan. Niet alleen hebben ze gegraaid uit ons aller belastingpot, maar wisten ze met hun vingers ook uit de decoratiewinkel van Hare Majesteit de medailles te klauwen. Ook de schreeuw van de kinderrechters die het collectieve schandaal van het mishandelde kind aan de orde stelt, verdient veel meer de aandacht dan wat Eerdmans te berde brengt. De prioriteit van het gezin in plaats van het belang van het kind immers zorgt ervoor dat er steeds meer kinderen gedood of mishandeld worden. Ouderparen die niet in staat zijn om voor hun kinderen te zorgen en op te voeden, omdat ze opgesloten zitten in zichzelf, en hun agressie afreageren op hun hulpeloze koters. Zelfs als deze wantoestanden bekend zijn, verbieden de regels van de privacy dat de overheid op tijd inspringt en de ouders ontlast van hun taken. De samenleving is nog altijd goed voor een stille tocht met waxinelichtjes en teddybeertjes.
Laat
ik duidelijk zijn. Voor sommige daders die een aantoonbaar blijvend gevaar voor
de samenleving betekenen is een levenslange uitbanning inderdaad het enige
soelaas. In een humane omgeving dan wel te verstaan, ver van de gevarenzone en
goed beveiligd.
Gepubliceerd
in Eindhovens Dagblad 30 oktober 2004