23 augustus 2006 Internet

Ik ben al jaren fan van U2. Ergens in 1986 luisterde ik voor het eerst bewust naar hun muziek. Ik was vanaf dat moment op slag een die-hard fan die sindsdien onvoorwaardelijk achter elke nieuwe experimentele richting staat. Want het is U2 en alleen daar geniet ik al van. Elke keer weten ze me weer te raken.

Een paar weken geleden maakte ik kennis met de muziek van een ex-collega. Ik hoorde dat Rick, artiestennaam "Ricktrack" , een derde cd had gemaakt en ik kende z’n eerste nog niet eens. Direct heb ik ze besteld en over raken gesproken: dit raakte me net zo als de eerste klanken van U2 in 1986. Ik ging, waarom weet ik niet, luisteren naar waar het op lijkt. Ik hoorde een vleugje Nits, een tikkeltje John Lennon, maar vooral hoorde ik Rick. Rick die ik zo vaak hoorde zingen in de gangen van de kantoren van de Anne Frank Stichting. Na een paar dagen zijn de cd´s grijs gedraaid en ik ben diep onder de indruk. Wat een prachtige muziek, niet echt goed in woorden uit te leggen.

Ik begrijp de wereld niet zo goed geloof ik. Er schijnt geen platenmaatschappij te zijn die deze liedjes wil uitbrengen… Dames en heren daar: jullie hebben geen verstand van muziek en al helemaal niet van het leven. Sinds U2 heb ik muziek nooit meer zo puur horen zijn, nooit meer zoveel kippenvel gekregen.

Ontroerend vond ik het om te lezen wat er achter op “Music from room 106” staat: The 12 songs on this album were born in Room 106. As mall and modest studio in the heart of Amsterdam. Since no one would adopt them, I send them into the world myself. So fly out my dearest friends. Ik zou zeggen: luister, kijk en voel eens mee op de site van Rick. Een minuutje is genoeg; je bent geheid direct verkocht.

Ja hoor, het is zover. Het water bij Den Helder staat 2.30 meter boven NAP, waar 67 centimeter normaal is. Het komt door de storm, staat er in het bericht. De afgelopen weken was er op de radio en tv veel te horen en zien over het smelten van poolijs. Komt natuurlijk door het broeikaseffect, hoewel ik ook iemand hoorde zeggen dat de aarde van binnenuit wordt opgewarmd.

Van de week ben ik in veel plaatsen geweest: Purmerend, Volendam, Halfweg, Amsterdam, Hoorn, Terband (Friesland), Utrecht (Utrecht) en Zaandam. Op een gegeven moment loodste de Tomtom me daar door een winkelstraat waar vroeger de Wastora was. In die winkel kreeg ik lang geleden van m’n opa een gele rubberboot. Op de camping in Harderwijk was een meertje waarop ik regelmatig met de boot te vinden was en op Ile d’Oleron, een Frans eiland, gebruikten m’n vader en ik de boot als surfplank –zonder zeil- in de branding.

Ik heb hem nog steeds. Vorig jaar konden Rens en ik dankzij de yellow submarine onze bal nog uit het water vissen. Vroeger moesten we uren pompen voordat we eindelijk het ruime sop konden kiezen. Tegenwoordig hebben we gelukkig zo’n moderne pomp. In een paar bewegingen is het pakketje weer de boot van weleer.

Morgen ga ik hem uit de schuur halen en vast op zolder leggen, met de pomp er bij. Het is een driepersoons, maar als ik een week geen chips eet moet het makkelijk met z'n vieren kunnen. Verder nemen we alleen de Tomtom mee.

Nu het ’s avonds weer vroeger donker wordt, komen ook de ritueeltjes rondom de verlichting in de slaapkamers van Rens en Naomi weer om de hoek kijken. Rens heeft op zijn kamer een ster die altijd aan moet en Naomi wilde steeds dat haar maan aan ging. Omdat ook de lamp op de gang nog eens aan moest, in verband met avondlijke bezoeken aan het toilet, was het boven een verlichte bedoening.

De laatste nachten echter wil Naomi dat haar maan uitblijft. Gisteravond leverde mijn instinctieve druk op het knopje zelfs een enorme huilbui op. En waarom? We wisten het niet. Ik schat haar nog niet zo volwassen in dat ze tot het besef is gekomen dat een donkere kamer beter is voor haar nachtrust. Net, toen we met z’n drie-en aan het lego-en waren, kwam het antwoord: “Dan komen de muggen pap!” En zo wordt ze elke dag wijzer.

Vrijdag was ik in Utrecht voor m’n opleiding “coaching”. Om half vier ging mijn telefoontje. Het was Rens: “Pap, kom je zo naar huis? Dan kunnen we misschien even voetballen.” Hij was vergeten waar ik was en ik moest lachen en besefte dat het aanbod wel aanlokkelijk klonk. Soms gaan minder belangrijke dingen echter toch voor…

Ik erger me aan het binnenlandse nieuws dat de tv ons brengt. Wie rond half elf ’s avonds naar een willekeurige Nederlandse commerciële zender zapt, weet dan wat ik bedoel. “Doodgewaande kat na een jaar weer terecht”, gevolgd door een ontroerend filmpje van een dolgelukkige oude dame en haar spinnende kat op schoot. Daar word je vrolijk van. Toch erger ik me aan dit soort items. Ze krijgen namelijk alleen maar een plek in de “journaals” omdat anders niemand meer kijkt. Het nieuws is veel te triest en vooral… te verontrustend.

Mijn dag begint de laatste weken steeds met pagina 101 van NOS Teletekst. Om me vervolgens ook steeds te verbazen dat er niks ergs is gebeurd. Uiteraard staan er vaak hele treurige, nare nieuwskoppen op, maar het zijn niet de koppen waar ik zo bang voor ben.

De media bepalen hoe we ons voelen. Wie naar 4 in het land kijkt, eindigt de avond vrolijk. Kijk je echter naar het NOS journaal, dan zie je het leven al weer heel wat minder rooskleurig en hij of zij die CNN en z’n broertjes bekijkt ligt lang wakker. Het zijn al lang geen smeulende bermbrandjes meer waar we naar kijken. Mijn zorgen begonnen toen ik op Google “derde wereldoorlog” intypte. Ik adviseer iedereen dat niet te doen.

De tijd vliegt. Sinds een week gaat Naomi naar de basisschool en ze heeft het daar erg naar haar zin. Ook al is ze nog niet altijd goed verstaanbaar, ze is niet bang om haar mondje open te doen. Een meisje dat haar op weg moest helpen, kreeg te horen dat het niet nodig was dat ze Naomi's hand steeds vasthield en een jongen die per ongeluk haar druiven had opgegeten maakte ook direct even kennis met haar directe manier van communiceren. Heerlijk dat ze zich zo goed laat zien en horen en haar vrouwtje staat.

We merken zo af en toe toch nog dat mensen zich op haar verkijken. Zo heb ik van de week al vaak het zinnetje "He, gaat ze ook al naar school? Zou je niet zeggen hè, ze is nog zo klein" gehoord. Ik heb dan de neiging om iets te zeggen als "Ja, het is ook belachelijk, ze is vandaag voorlopig voor het laatst. Ze moet eerst maar eens gaan groeien."

Ik ben razend benieuwd hoe het verder zal gaan. Ik heb er alle vertrouwen in. Naomi is nieuwsgierig naar alles, durft te praten en is gek op haar juf. Dat deze juf een jaar of tien geleden nog een van mijn leerlingen op de basisschool was, maakt het alleen maar leuker en lekker vertrouwd.

Hier in ons vakantiehuisje hebben we geen internet. Via mijn pda en gsm kan ik, na wat geploeter, wel m´n mail lezen. Dit kost echter een vermogen en het huisje was ook al niet zo goedkoop dus..

Geen internet, ik wist niet dat je daar zo gelukkig van kan worden. Hele avonden ben ik er normaal gesproken mee bezig. Als je me echter vraagt wat ik bekijk, lees en beluister heb ik eigenlijk geen idee. Ik kijk vaak op nieuwssites, maar aan het papieren Parool kom ik daardoor niet toe. En de Ajax/forums hebben me ook nooit echt iets wijzer gemaakt over potentiële aankopen van mijn club.

Maar nu, zonder dat adsl kabeltje, kom ik toe aan lezen, schrijven en spelletjes spelen. Ik ben vrij goed in Yahtzee. Een erg eenvoudig maar toch ook heel leuk spel. Ik speelde het als kind al en versloeg mezelf meerdere malen. Nu speel ik tegen Rens. Zijn fanatieke wil om te winnen en zijn rekenkwaliteiten zorgen ervoor dat onze wedstrijden een nek-aan-nek-race zijn.

Nogmaals: ik ben dus vrij goed in Yahtzee. Wie durft de uitdaging aan? Je schijnt het ook via Internet te kunnen spelen!

Ik vind het leuk om te schrijven, mensen die me kennen weten dat. Sinds de publicatie van mijn boek zijn er ook mensen die dit weten terwijl ze me niet kennen. Hoewel, niet kennen… Als je, zoals ik heb gedaan, een dagboek bijhoudt, dit bewerkt en publiceert, geef je iets van jezelf bloot. De mate bepaal je natuurlijk ook zelf.

Het verwoorden van mijn gevoelens was niet eens zo moeilijk. Het bepalen welke intieme passages ik vanwege onze privacy beter kon schrappen was dat zeker wel.

De meeste lezers complimenteren me met de mooie gevoelsbeschrijvingen. Heel af en toe krijg ik ook een licht-verontwaardigde reactie in de trend van “maar je legt wel je hele privéleven op straat”. En dan heb ik ook nog het gevoel dat de meeste mensen die dit vinden hun gevoelens daarover niet zo snel zullen uiten.

Tja, wat is wijsheid. Momenteel zit ik op Texel en ondanks de regen die momenteel op ons huisje neerklettert, de vele spinnen en muggen die zich er in bevinden, het gebrek aan internet en het bed dat me m’n rug aan het kosten is ben ik ontzettend gelukkig.

Want Rens en Naomi spelen lekker met elkaar en dat blijft me als vader altijd en overal weer ontroeren.