foto: Luik

eerste twee weken op pelgrimstocht

Mijn pelgrimstocht is prima begonnen . Eerst met Mark, mijn broer naar het station in Maastricht gelopen, daarna ingescheckt in de jeugdherberg in Luik en Els opgehaald in Luik-Guillemins. De volgende dag zijn we in het zuiden van Luik, Angleur ontvangen door George Meurs (74) en Rosalie (59) met champagne en een maal, waar je U tegen zegt. Er was ook nog een mede pelgrim : Louwie, een gepensioneerde huisarts. Georges had zes jaar geleden in Santiago een stem gehoord, die hem opdroeg om pelgrims op te gaan vangen in Luik en dat wilde hij beter doen dan wie dan ook in België... Hij heeft zes jaar helemaal alleen gewerkt aan een refugio .We hebben hun hele (verschillende) levens, die sinds kort bij elkaar zijn gekomen uitgebreid moeten aanhoren... Het was een wel een overdonderend begin... Het koste 15 euro per man.

In Huy hebben we gratis in een parochiezaaltje geslapen. Ontvangen door een aardige priester.

In Andenne werden we via de toeristeninfo gratis ontvangen door Maddy, een tandarts en Thibault, helemaal gratis. Maddy vond het fijn als er leven in huis was en dat het gebruikt werd. Haar zoon, die nog thuis was had twee zonen van Thibault op bezoek. Het is een stille wens van Maddy om nog een keer op pelgrimstocht te gaan en ook daarom had zij besloten pelgrims op te vangen. Een verademing na al die champagne, drank en sterke verhalen in Angleur. Ik heb nog accordeon gespeeld en Maddy en Thibault hebben gedanst. De volgende dag een lekker ontbijt en wat een heerlijke open en ongecompliceerde sfeer aan tafel ! Een heerlijke dag langs de maas gewandeld... lekker weer en ook mooi i.t.t. een stukje voorbij Luik, waar het stonk en vies was.

Na een nacht jeugdherberg - die beviel ons niet zo goed- zijn we in Namen, waar we weer wat medepelgrims hebben ontmoet, bij aardige, maar wat rotary-achtige mensen terecht gekomen. De vrouw was een aantal jaren geleden met een vriendin een week op pelgrimstocht geweest en heeft daar zo'n goede herinneringen aan, dat zij ook besloot pelgrims op te vangen, ook al omdat ze zo'n groot huis hadden nu er enige kinderen weg waren... Zij vroeg 5 euro per persoon, per nacht. Het is leuk zoveel indrukken op te doen, soms ook wel vermoeiend..., maar ik had me geen beter begin kunnen bedenken. Ik heb wel een keelonstekinkje gehad en wat koorts maar het ergste is nu voorbij. Els heeft in Namen weer de trein naar Brugge genomen... Het zal even wennen zijn alleen....

Even tussendoor iets : De toeristeninfo in Andenne, die een hele lijst hebben van mensen die pelgrims opvangen en de vriendelijke mevrouw in Namen die voor ons het adres van Jean en Theresa opsnorde via ‘Les amis de St jaques' zijn een verademing bij de toeristeninfo's van bijvoorbeeld Dinant en Givet … In Givet keek een meneer even op van zijn papier, zei dat er geen plattegrond was en dat de meeste hotels in het centrum liggen ….

Ik heb in Dinant bij de paters geslapen in de abdij bekend van het Leffe-bier De kamer was een volledig 16/17e eeuws ingericht . Je was vrij te geven wat je wilde . Ik heb ze 7 euro gegeven . Daar kwam ik Ida tegen uit Waalwijk, die me kende van mijn optreden op het caminofestival in Den Bosch. Zij loopt de tocht voor haar kleinkinderen, waarvan er een een hartkwaal heeft. Haar man komt haar in Santiago ophalen en gaat dan nog eens met haar alle plaatsen aandoen met de auto, waar ze is geweest, zei ze, toen Pere Dominique ons ‘s morgens bij het ontbijt met een zeer aangename energie nog even een goede reis kwam wensen

In Givet waren alle hotels vol, er was iets aan de hand. Heb ik op de camping gezeten. Het vroor 's nachts en 's morgens kwam er sneeuw en hagel op de tent. Toch nog redelijk geslapen.

Van Givet naar Haybes gelopen. Een lekke band gehad. De laatste kamer in hotel restaurant Le Saint Hubert genomen om een uur of zeven. Koste wel 45 euro, maar ik heb er van genoten, over alles was gedacht, het was een ontzettend grote gezellige ruimte en ik heb er heerlijk geslapen...

Van Haybes ben ik naar Les Mazures gelopen, kwam gelukkig een marathonloper tegen, die me vertelde dat je over een brug wel heen kon lopen , hoewel er werk in uitvoering was en er stond dat het verboden was. Zo vond ik een mooie weg naar Revin. Het laatste stukje naar Les Mazures was flink berg opwaarts en langs een redelijk drukke D-weg .

Nu alleen, zonder Els vind ik het ook leuk, maar anders... Ik vloek af en toe als ik bijna niet meer kan en het regent, terwijl ik toch weet dat het allemaal wel weer goed komt....

Ik heb veel gelopen afgelopen dagen. Op weg van Les Mazures naar Charleville de hele tijd regen. Aan een stuk door gelopen. Ik ging even zitten in een cafétje, toen ik aankwam en raakte in gesprek met Barbara, een vrouw van veertig, die tatoes zet. Veel mensen komen op haar af met hun problemen en dan kan zij ze helpen. Vaak roept ze dan ook hulp van bovenaf . Ze was al ver op het spirituele pad. We hebben een hele tijd gepraat. Ze had me het adres van Hotel Le Palais gegeven, waar ik nu zit voor 25 euro per nacht. (Lekker centraal, alles bij de hand) Ze heeft wel interessante ideeën. Ze is bezig met een boek met de titel: ‘Dit is de laatste dag van je miserabel bestaan.' En daar bedoelt ze iets mee dat als je je beperkte ego_geörienteerd bestaan opgeeft en je luistert naar je ziel, je 'nieuwe bestaan' begonnen is....

Nu neem ik een paar dagen om tot mezelf te komen, een filmpje te maken en wat accordeon te spelen

Het is een beetje cliché, maar ik ervaar deze reis als een beeld voor hoe het leven ook is. Er is niets méér dan de tocht alleen . Vandaag regen, pech, morgen zonneschijn, geluk en dat alles heb je maar te nemen . Zo is het leven ook . Echter zo'n pater, die je met vriendelijke energie uitzwaait, een toeterende dagzeggende auto, zomaar iemand, die je ‘bonjour' zegt . Mensen, die je zomaar opvangen . Vriendelijke toeristeninfo's, dat alles doet me goed en wijst mij erop dat ik zelf ook zo in het leven kan staan . Zoals Augustinus al zei : de tijden zijn niet slecht, maar wij zijn de tijden . Wij kunnen er wat van maken . Zo voel ik dat ook . Wat ik uiteindelijk ga ondernemen na de tocht weet ik nog niet, maar dat ik dat ga doen weet ik zeker en het zal min of meer zijn in de geest van Augustinus, zaols ik die hierboven omschreef