steeds meer mezelf

In Charleville-Meziëres heb ik een klein liedje geschreven op een
keltische melodie, van een groep muzikanten, die door de straat trok. Er
was een Keltisch festival in de stad.

Het is een klein liedje in een
opwelling geschreven, maar het maakte me duidelijk welke betekenis ik nu
eigenlijk aan Santiago hecht.

Ik ga naar Santiago
Santiago trekt me aan
Ik ga naar Santiago
Santiago ik kom eraan

't staat voor wat eeuwig geluk is
't staat voor wat liefde heet
zonder die ware vervulling
is 't leven nooit compleet

Santiago staat voor mij voor de verwoording van wat zich niet zeggen laat;
daar ben ik dus naartoe aan het lopen.
Zoals een danser op wil gaan in de beweging, de beweging zelf wil worden,
om zo uitdrukking te geven aan wat hem zelf ontstijgt...
Zoals een beeldhouwer dood materiaal tot leven wil 'blazen'...
Zoals een fotograaf een herinnering vast wil leggen, die nooit de
herinnering zelf zal zijn...
Zoals een priester naar God kan verwijzen, maar ook niet meer dan dat...

Zo loop ik dus naar Santiago...

Het is tot mezelf komen, maar tegelijk ook aan mezelf ontstijgen, want
uiteindelijk draait het niet om mij... Maar om wat ik ben in een groter
geheel...

Om het christelijk uit te drukken, wat ik met enige schroom doe, omdat het
soms zo beladen woorden zijn: ik ben Gods beeld. Ik gebruik deze
'christelijke taal' symbolisch.
Zo kom ik tot gebed... Ik leg me neer bij mijn bestaan en luister...
luister naar wie ik ben, naar Gods beeld in mij. Zo weet ik wie ik ben en
wat ik doen moet.. Zo luistert God naar mij en leef ik naar zijn beeld.
Ik zie het gebed, als datgene wat aan de bron ligt van het religieuze en
niet het christelijk geloof.

18 april ( 20 km )

Ik loop van Charleville-Meziéres naar Launois de Vence. Daar overnacht in
Le val de Vence, logis de france. Het is typische een Frans plaatsje met een
oorlogsmonument voor de kerk, een kruideniertje, een Mairie, en een
bakkertje..

19 april (32 km)

Ik loop van Launois naar Avancon. De D3 is een lekkere rustige weg en dat
geldt eigenlijk ook voor de route national N51. De laatste is wel wat
saai. Ik krijg er een lift aangeboden, maar blijf toch liever lopen.
Onderweg tijdens koffiedrinken onstond het idee om in twee dagen naar
Reims te lopen in plaats van nog drie. Er waren wel geen hotels meer in
het vooruitzicht of chambres d'hotes, maar ik zou het wel zien. In Rethel
pak ik de kaart uit mijn jaszak, onmiddelijk stopt een man, die vraagt of
ik de weg kwijt ben. Ik zeg dat ik de D 18 wil hebben omdat ik genoeg had
van de N 51. Hij wijst me exact de weg en vraagt om voor hem te bidden in
Santiago... Hij had mijn schelp allang in de gaten.

Vooral mijn rechtervoet begint van vermoeidheid te zwellen en
pijn te doen, toch besluit ik door te gaan. Ik kom totaal op in Avacon
aan, de mairie was al dicht en de pastoor woonde in een andere plaats, er
was verder niets , iemand raaadde me aan mijn tentje op te slaan in het
plaatselijke stadion. Zo gezegd, zo gedaan Het was koud 's morgens. Wel redelijk geslapen.

20 april (31 km)

De eerste twee uur gingen goed. Daarna ging mijn rechter enkel opspelen en
heb ik een tijd op sandalen gelopen. In Roizy spreek ik een vrouw aan, die
met haar twee zoontjes het hek voor hun huis aan het staalborstelen was. Ik
vroeg haar of ze mijn fles met water wilde vullen. Ik kreeg twee pakken
chocoladekoekjes, twee flessen bronwater, een banaan en een appel mee. Ik
moet wel steeds langzamer lopen. In Fresnes le Reims hou ik nog een kleine
pauze en ben dan in een stuk ( drie en een half uur ) naar Hotel Victoria
in Reims gelopen. Lopen in een roes, zoiets, met de hele tijd een santiagoliedje in mijn hoofd. En de Kathedraal van Reims zie je al van zeer ver liggen, dat werkt echt: je ziet je 'doel' ... De straaljagers vliegen je om de oren en je komt een vieze industriestad binnen.....

21 april

Ik heb een woordenboek gekocht nederlands-frans-nederlands
Ik kwam weer een stel tegen, dat me uit Den Bosch kende van het caminofestival. Doe allerlei klusjes

22 april

Ik heb vandaag een man ontmoet, een engelsman, Francis, die rondliep in
een blauwig-paarse pij en die christen was. Hij leek me wel wat voor een
filmpje, maar uiteindelijk wilde hij niet... Hij was gescheiden in 1996
(getrouwd in 1991 en 49 jaar als ik.) Hij had geen contact met zijn 13- jarige zoon en daar leed hij erg onder. Zijn eigen vader was al voor zijn geboorte als militair omgekomen, zijn stiefvader omschreef hij als een gentleman. Hij kwam uit de computerwereld en was een vermogend man. Nog steeds wel, maar hij was wel behoorlijk in aan het teren. Hij was nog niet zolang geleden door God geroepen naar India te gaan, maar daar zaten ze niet te wachten op een engelsman, die India wel eventjes veranderen wilde, dus was ie weer snel terug...Hij sliep zeer slecht en hij stond gewoon op als God hem liet opstaan. Naarmate hij ouder werd werd zijn idealisme steeds maar groter om vanalles en nog wat te doen.., maar hij kwam tot nu toe nergens toe. Hij was aan het wachten op een teken van God. Ergens voelde ik de grote onvrede, die hij had met het bestaan.
Hij had ook anderhalf jaar in Nederland gewoond in Dokkum. Hij
identificeerde zich nogal met Pim Fortuin en ook met Maarten Luther, die
het opnamen tegen de hypocrisie van de kerk... en zo kan ik nog wel even
door gaan. Ik ben op zijn kamer geweest, hij zat nu een maand in Reims en
had zijn appartement voor drie maanden... Hij was nog bezig twee huizen,
die hij had in de Auverngne te verkopen, samen voor 50.000 euro... De rest
vertel ik nog wel.... Ik was wel behoorlijk leeg en een beetje misselijk
toen ik bij hem weg ging... De tekst die voor hem zeer belangrijk was was
uit de brief van Jacobus een stukje over geloven en doen: alleen maar
geloven, zonder blijk daarvan in handelen is leeg... En daar zat het bij
hem ook wel ergens in. Hij had iets van een tragische fantast. Hij had
veel bewondering voor het creatief talent van Beethoven, die doof, zo'n
geweldige dingen had gecomponeerd. Ook had hij een jacobsschelp bij zich,
dat zo'n klein beestje zo'n prachtige schelp kon maken. En hij maar
wachten, tot God zijn talent zal aanboren...

Verder hadden leden van de Reimse rotary Clothilde een manifestatie
georganiseerd van sportwagens en oldtimers.. een hele straat stond er vol
mee... Vandaag mochten de mensen kijken en de volgende dag mochten ze
tegen betaling een droomritje maken. Veel eigenaren stonden bij hun auto's
, er werd gepronkt en geshowed. De eigenaren hadden een leuke dag. De
opbrengst was voor allerlei projecten in ziekenhuizen voor kinderen: dove
kinderen, blinden, kinderen die aids hadden etc. De rotary doet zo toch
maar goed werk...
Pronken met auto's voor de zieke kindertjes, je krijgt er ergens toch
een bijsmaakje van in de mond ;-)

's middags ook nog even in de stad gespeeld. Reims is geen echte stad voor
straatmuzikanten. Dat wist ik eigenlijk al, ik had er al eens gespeeld.
Wat dat betreft verdiende het in Charleville veel beter en was het daar
veel gezelliger!

23 april heb ik in Reims nog even een dienst in de Jacobskerk bijgewoond.
Hier overkwam me wat ik als kind ook altijd al had als ik in de kerk was.
Ik laat het allemaal maar een beetje over me heen komen, vang hier en daar
wat op. Ik zit als het ware in een format, dat niet het mijne is..
Gebeden, waar ik eigenlijk buiten sta. Ik raak weer betrokken tegen het
einde als we elkaar de vredeswens geven , de zegen krijgen en als voor
de kerk iedereen in geroezemoes uitbarst... Ik heb er eigenlijk al genoeg
over gezegd 17 april. Ik ben religieus, ik stam uit de katholieke
traditie, en het gebed staat aan de bron van alle religies en niet het
christendom, dat is er eenvormgeving van.

24 april

Voor het eerst een stukje GR 654 gelopen en het is gelijk mis gegaan. Bij
het molentje van Verzenay, waarvan ik me al afvroeg waarom ik daar
helemaal naar toe geleid werd en dat vraag ik me vker af bij zo'n
routeboekje als de GR 654. Ik ben op een gegeven moment waar de GR 141 en de GR 654 samenvallen de GR 141 gaan volgen. Min of meer ben ik van het molentje naar Maily Champagne gelopen en weer terug: 6 kilometer om... Ik baalde stevig en ben daardoor veel verder gegaan dan aanvankelijk de bedoeling was.
In Viller-Marmery was het hotel dicht, waar ik heen wilde. Het meisje van
de bakker trommelde nog iemand op die de eigenaar ging zoeken, maar die
werd niet gevonden. Ik kreeg van haar nog een vanilleachtig zoet rond
brood en de man raade me aan even buiten het dorp op de parkeerplaats mijn
tent op te slaan. Dat heb ik gedaan. Het was een waaierige nacht en de
tent klapperde behoorlijk. Ik heb weinig geslapen, maar mijn lichaam
raakte wel wat uitgerust, moest ook tot rust komen. Ik vond de tent hier
ook minder prettig staan als in de beschutting van het stadion. Er kwam 's
nachts ook nog een auto de parkeerplaats oprijden, maar hij ging gelukkig ook
gelijk weer.


25 april

Vandaag van Viller-Marmery tot Chalons,zo'n kleine 30 km in de brandende
zon gelopen langs een zeer drukke route national... , maar ja het was de
enige mogelijkheid om Chalons te halen in een dag en ik was niet meer van
plan om weer ontzettend om te lopen via de GR 654 en dan ook nog 6 km
verkeerd te lopen. Het klinkt stom, maar ook zo'n drukke snelweg heeft wat, gelukkig waren er toch ook hele stukken goed begaanbaar karrenspoor langs... Want de zuigkracht van joekels van vrachtwagens, die je de hele tijd tegemoet denderen, is niet meer te doen op een gegeven moment.

26 april

Ik was wel aan een hotelletje toe, had geen zin in een jeugdherberg, waar
je in tegenstelling tot Nederland en België geen een of tweepersoonskamers
kunt krijgen, maar alleen in zalen kunt liggen ( de prijs is wel veel
goedkoper , iets meer dan 9 euro.) Ik heb de klok rond geslapen.
's morgens bezoek ik de eglise Notre Dame en Vaux. Er heerste een rustige
sfeer in de kerk, ik vond hem veel inspirerender dan het 'gothisch museum
in Reims' waar alleen toeristen met camera's lopen... Er was wel een
moeder, die haar dochtertje ,dat in de preekstoel was geklommen aan het
filmen was. Dat had wel iets komisch, vond ik. Toen ik zelf even later op
de preekstoel stond om het altaar te proberen op videofilm te zetten, kwam de
vrouw van de acceuil me vragen of ik misschien ziek was, echt op een heel
vervelende toon. Ik zei geïrriteerd: 'nee' Ik pakte direct mijn camera in,
daalde naar beneden en zei de vrouw dat ik probeerde de preekstoel als een
soort statief te gebruiken om een opname van het altaar te maken...
De vrouw vond ook wel dat ze wat 'hard van stapel' was gelopen en even
later kreeg ik toch een mooie stempel in mijn pelgrimspaspoort.

Bij een Maria altaartje heb ik nog een kaarsje opgestoken, zo katholiek
ben ik dan nog wel er stond ook wel een redelijk mooi gebed te lezen... eenvoudig en zonder pretenties... ( ietsje teveel duiding erin, dat wel...)

Ik weet niet wat te bidden
ik weet niet wat te zeggen
ik heb niet veel tijd

dus?

het licht dat ik offer is
een beetje van het goede in mij
een beetje van mijn tijd
een beetje van mijzelf

dat ik laat bij de heer
bij de heilige Maria
bij een heilige

het licht dat straalt symboliseert mijn gebed
waarmee ik doorga, terwijl ik weer ga...

Nou dit waren zo even wat flarden.
Morgen 28 april vertrek ik naar Vitry le Francois (32 km), waar ik zaterdag wil spelen en dan ga ik richting Troyes. Ik kom steeds meer tot mezelf heb ik het idee...