er is geen doel meer (lied)

15-7-06 - Estella -Los arcos 21 km

vrij verlaten weg, enkele fietsers, alleen het laatste stukje, waar de autoroute nog niet klaar is, is het drukker.
In Estella had ik in een kruidenierswinkeltje de pelgrimsgeboden gekregen

1 De camino is geen maraton
2 de echte weg is die, die je van binnen gaat
3 optimisme, vrolijkheid, oprechtheid en eenvoud zijn kwaliteiten van de ware pelgrim
4 De meest belangrijke bagage is je houding tijdens de zoektocht.
5 Begin de camino zonder welk vooroordeel ook maar.
6 Maak van je camino een constante ontmoeting
7 Open goed je ogen voor de schoonheid van het landschap en de kunst
8 Trek je niet terug in jezelf tijdens de pelgrimstocht
9 Heb respect voor de natuur, zij kan je veel leren
10 Santiago leidt deze pelgrim en brengt hem/haar geluk.

Gebod 8 , daar kon ik even wat mee, ik voelde me nogal verlaten in de massa
pelgrims...., maar voor ik het wist was ik toch weer aan het filmen, met mensen aan het praten en voelde ik me weer verbonden en erbij horen.
In Los Arcos nogmaals de band geplakt en gepraat met de komende en gaande
hospitaleros: Belgen. De voorzitster van het vlaams genootschap van Santiago, die in Spanje woont heeft kontacten gelegd met de verantwoordelijken voor de refugio in Los Arcos en zo komt het dat 20 Belgische echtparen, vrienden van Santiago, op vrijwillige basis in wisseldienst dit refugio runnen. De winst, het kost hier 4 euro, wordt weer geïnvesteerd in voorzieningen voor pelgrims. Er komen verhalen los
over de eerste jaren, toen de slaapzaal er nog niet was en er 30 tot 40 man in de kerk moesten slapen. Later lagen ze ook overal op matjes in het gebouw waar nu de keuken is, op de gang, in de garages en een keer is er een grote overstroming geweest. Nu mogen er niet meer dan 72 pelgrims overnachten in de daarvoor aanwezige bedden en is er plaats voor 8 tenten. Dit op last van de brandweer etc.

De man met de ezel is ook langs geweest, de ezel heeft een nacht vlak bij het politiebureau aan een boom gestaan.

Later heb ik nog gezellig gekletst met wat Spanjaarden en mijn Spaans weer
behoorlijk opgehaald. Zij wisten niet van Paderborn, de herberg in Pamplona, die tijdens de San Fermin feesten open was en waren met de bus vanuit Ciza menor erheen gegaan.... Een iemand had ook gelezen dat het een herberg allen voor duitsers was....

16-7-06 Los Arcos - Logroño

Er zitten flinke stijgingen in de route vandaag, het is erg heet..., kortom zwaar. In Viana is een festival van liedjes jota´s en van alles wat, volksmuziek, religieuze muziek, regionale muziek... en de mensen komen vanuit heel Spanje met bussen. Ze spelen in de straat en op zo'n twintig plaatsen zijn van stellages tafels gemaakt, waar men lekkere hapjes serveert, waar bier wijn en koel water te krijgen is. Aan een zo´n tafel vraag ik of ik wat water mag hebben... ze zijn al aan het opruimen..
Ik krijg er heerlijke tapa´s en een enorme hoeveelheid rauwe ham... Heerlijk. Ik kan in de koelte van een garage zitten en heb een zeer aangename pauze. Ook hoor ik dat ik bijna zeker gewoon over de opgebroken nacional naar Logroño kan lopen. Dat bleek ook het geval.

Ik denk dat ik Amstel maltbiertjes heb meegekregen, maar er zit 5 procent alcohol in.... Ik merk het als ik het tweede biertje opdrink... Toch voel ik me wel lekker en gaat het lopen prima...

Logroño heeft een mooie nieuwe herberg, zelfs met airconditioning. Voor maar 3 euro. Het internet is vrij... Veel mensen, die in Los Arcos waren zijn nu ook hier... Ik heb van de vrouw bij de ontvangst twee goedkope hotelletjes gekregen, , eentje van 12 euro en eentje van 20.

Er slaapt een aardige duitse vrouw boven mij.Die echter een stevig programma loopt... Ze heeft bijna geen tijd, veel blaren maar met zo´n 30 km per dag wil ze toch Santiago halen...

17-7-06 Logroño

´s morgens spreek ik nog even met Carmen, een vrouw die ik ook al in Los Arcos had ontmoet... Zij heeft er 6 dagen opzitten en heeft weer een stukje pelgrimstocht gedaan.

Als ik bij de toeristeninformatie wacht kom ik Theo weer tegen. We gaan even wat drinken en zitten een tafeltje verder dan Carmen en een vriendin... Theo besluit een dag in Logroño te blijven en we vinden beide onderdak in Rodonda. Daar schrijft ook een belgische vrouw zich in, die ik ontmoet heb in Los Arcos. Zij wil nu wel eens een nacht privé hebben en goed slapen... Theo heeft ook een beetje moeite met die grote slaapzalen en stapelbedden...

Als ik 's avonds in de straat speel komt er een beroemde mondharmonicaspeler uit Logroño even meespelen. Hij is 77 jaar, is net terug van Freiburg, waar een mondharmonica en accordeonfestival was. Hij heeft nog zo´n 100 leerlingen en heeft in Duitsland als gastarbeider gewerkt... Theo heeft er enkele opnamen van gemaakt. Heb weer een leuke avond gehad met hem...

18-7-06 Logroño

Vandaag filmpjes opgestuurd, inkopen gedaan, accordeon gerepareerd, kortom klusjesdag. `s avonds nog even wat gespeeld. Er komt een jongen naast me zitten, die nauwelijks Duits kan, maar het wel met mij wil spreken. Hij lijkt een beetje minder begaafd, maar er zit wel pit in. Hij wil ook accordeon, piano of orgel gaan spelen, maar weet niet zo goed hoe. Hij probeert de accordeon even, maar dat valt hem toch vies tegen ;-)

Even later komt er een violist die van wereldmuziek houdt en die telkens het muziekje probeert te raden. Ondertussen is er een man en vrouw naast me komen zitten, de man staat voortdurend op om te zeggen dat lili marleen, typisch franse muziek is, sous le ciel de Paris Russisch is en hij wordt een beetje kwaad als ik daar tegenin gaat, want hij heeft er verstand van... gelukkig krijg ik steun van de violist en zo verstijken de minuten....

Begin van een lied gemaakt

19-7-06 - Logroño

Vanmorgen verder aan het lied gewerkt en even mijn dagboekje bijgewerkt

20-7-06 - Logroño-najera 28 km

´s morgens probeer ik tevergeefs nog even Ooievaars met de camera vast te leggen... Later lukte het beter.Dan het eerste stukje gewone route. Ik loop achter een stelletje van vier aan, gaat redelijk hard. Dan laat ik hun gaan en blijf even hangen bij een Nederlandse, een duitse en een oostenrijkse... Zij hadden ook een hotelletje genomen in Logroño...

Ik laat hen achter me en vervolg vlak bij Navarete de N 120. De druiventrossen zijn talrijk... Ik kom uiteindelijk achter in de rij na de 4 snel lopende jongens, net over tweeën bij de herberg in Najera aan...

Ondanks dat ik een paar kilometer verkeerd ben gelopen heb ik dus bijna iedereen ingehaald... Het pad was hier en daar ook erg kleiïg modderig...Blij dat ik de weg had, want al die weerstand van die zandstenen paden en vochtige klei... Maar ik had wel een erg drukke weg, maar voldoende ruimte op de vluchtstrook, wel alert blijven...

Hier moeten we de schoenen uitdoen en op een rek zetten, inclusief sokken. Je nummertje voor de slaapplaats geeft ook recht op gratis zwemmen in het gemeentelijke zwembad, vlakbij... De herberg vraagt niets, enkel een donativo...

Wel een erg grote slaapzaal hier!!! En het internet is i.p.v. 16 minuten nu eens 18 minuten per euro.

Als ik me concentreerde en mezelf zei... blijf bij het lopen, genoot ik er wel van. Ik was soms ook wel in een hurry en had er zo nu en dan genoeg van. Het lijkt me ook weer fijn om thuis opnieuw terug verder te gaan (zoals de belgen het woordje terug gebruiken, zo komt het nu bij me op)

21-7-06 Najerra-Recedilla del camino 29 kilometer.

Ik kom aan in Santo domingo de la cazada. De plaats van de broemde legende van de haan en de hen: vader, moeder en zoon van 18 gaan naar Santiago en stoppen in de herberg in Santo Domingo. De dochter van de herbergier wordt verliefd op de zoon. Maar hij gaat niet op haar avances in. Uit wraak stopt zij eem zilveren beker in zijn rugzak. Als ze weg zijn, slaat ze alarm. De jongen wordt berecht en veroordeeld tot de galg. De ouders gaan verder naar Santiago en op de terugweg besluiten zij toch nog even langs de galg te gaan en zie, daar hangt hun zoon nog springlevend. Wat blijkt.. Jacobus heeft hem al die tijd omhoog gehouden, zodat de strop niet om zijn hals samentrok... De ouders gaan met dit verhaal naar de bisschop, die juist aan een heerlijk maal zat. " Nog eerder krijgen deze gebraden haan en hen op mijn bord vleugels dan dat uw zoon nog levend aan de galg hangt... Terstond kregen de hoederen vleugels begonnen te kakelen en vlogen weg...

En dat maakt dat er sinds 1455 een kippenhok in de kathedraal is gemaakt en om de maand worden de witte haan en hen verwisseld. Zij worden gedoneerd, nog steeds. Ik kreeg als pelgrim een euro korting om de kathedraal met het kippenhok te bekijken en betaalde 2 euro. Bovendien mocht ik geen foto´s maken... Dit is echt voor het laatst dat ik naar een toeristische pelgrimsklassieker ( dat moet je gezien hebben ) ga en er ook nog voor betaal... Ik wist het eigenlijk van te voren... Een kippenhok met een haan en hen kun je bij elke boer wel ergens zien. Niets bijzonders... Toch komen legioenen pelgrims en toeristen hiervoor naar Santa Domingo

Deze dag zou mijn vader jarig zijn en heb ik wonderbaarlijk veel energie en zit ik lekker in mijn vel. Ik wil zondagavond in Burgos zijn daarom besluit ik ook niet in Grañon te blijven maar verder te gaan naar Recidilla del Camino. Daar is een kleine herberg, waar ze voor je koken. Ik eet samen met Lies en Giel, een Mederlandse en een Vlaamse, die ik eerder onderweg al eens gesproken heb... Ik zal ze in Burgos weer tegenkomen. Ik vertaal er even nog een gedicht van de camino en een gebed van Ignatius, dat ik in de kerk van Santa Cruz in Najera tegenkwam en klets met de spanjaard, die naast me zou gaan snurken...

gebed van Ignatius:

Ziel van christus, heilig me
lichaam van christus, red me
bloed van christus, verlos me, drenk me
tranen van christus, was me
Passie van christus, confronteer me
Oh goede Jezus, hoor me
Verberg me in je wonde
Sta niet toe dat ik me van je verwijder
verdedig me tegen de slechtwillende vijand
Roep me in het uur van mijn dood
en beveel me naar je toe te gaan
opdat ik je loof met je heiligen in de eeuwen der eeuwen

Ik vind uit dit gebed veel te veel spreken dat Ignatius ten koste van alles Jezus wil volgen, dat hij hem vervolgens dringend vraagt om niet toe te staan dat hij zich van hem verwijderd en om in het uur van zijn dood te bevelen dat hij naar hem toe gaat. Het komt mij wat dwangmatig over...Ik hou ook niet zo van die absolute "Jezusvolging" Misschien is het een gebed van toen Ignatius nog jonger was en de echte overgave aan wat hem te boven gaat nog niet bereikt was ??

Zelf zou ik meer iets zeggen van:
geef je over aan datgene wat je niet kent
en wacht tot het uur van je dood...

mijn gebed zit misschien meer in het lied hier helemaal onder. In ieder geval herken ik me daar meer in dan in dit wat bezwerend gebed van Ignatius.

Ik slaap er trouwens slecht. Boven en naast me ligt een snurker... De oordopjes hielpen weinig... Ik stap daarom maar vroeg op als de Spaanse snurker naast me al vertrokken is. Ik vertrek voor het eerst in het donker. Dan kom ik het groepje van vier gepensioeneerde spanjaarden, waarvan een al 7 keer, een ander 3, een ander 2 keer naar Santiago zijn geweest en de laatste is nog nooit eerder geweest. Zij vertrekken vaak ´s morgens om 4 uur.

22-7-06 Recedilla- Belorado - San Juan de Ortega 34 km

Ik loop lekker door ondanks dat ik weinig heb geslapen, ben nogal met de dood van mijn ouders bezig. Ik fotografeer kilometerpaal 72 (zo oud werd mijn moeder) En kilometerpaal 84 (zo oud was meen ik mijn vader) maar dat moet 82 zijn, bij nader inzien....
In Villa Franca wil ik nog even het kerkje bekijken, maar zadra ik mijn fototoestel tevoorschijn haal om een zittende jezus met kruis op de schouder te fotograferen, wordt me duidelijk gemaakt dat fotograferen niet is toegestaan en dat er achter in de kerk een gidsje te koop is met plaatjes. Zonder nog een woord te zeggen maak ik rechtsomkeer en pak bij de uitgang de wheelie, die mocht ook al niet naar binnen en vervolg mijn tocht. De kerk had trouwens wel een ontzettende grote schelp als wijwaterbak....

Op het laatst ben ik toch genoodzaakt een stukje van de N120 af te gaan. Ik drink eerst nog water uit een bron waar bij nader inzien een bord stond met No Potable..., maar hoor later van een belg, dat dat erbijstond omdat er soms wat chloor bijgedaan wordt... Het pad is gelukkig goed berijdbaar. Ik kom er de Fransen Christian en Laurence tegen... Met hen loop ik het laatste stukje naar St Juan de Orthega. Christian is wel erg druk, in zijn vlugge frans en onderbreekt voordurend als Laurence aan het woord is...

Ik instaleer me en praat een tijd met Hugo op het terras van de bar, een belg, die maquettes maakt, hij is ook bezig en woonwagen te bouwen. Hij wil een stukje grond kopen en hem daar neer zetten. Dan heeft hij een vrij gevoel, dan leeft hij in een huis, maar als hij wil, kan hij morgen vertrekken. De belgische wet is enige tijd geleden aangepast en dat zou volgens hem mogelijk moeten zijn. Ik ben ook al jaren in mijn hoofd bezig met zo,n soort mobiel home... en ik ga toch eens kijken wat de mogelijkheden zijn in Nederland. Hugo had zijn tent bijna opgestuurd naar huis, maar is blij dast ie hem nu nog heeft: er zijn veel rfugio´s waar je je tent op kan zetten. Voordeel: minder last van snurkers, en je kunt een beetje je eigen gang gaan, later opstaan etc. Nadeel is dat je wel je tent op moet zetten en af moet breken...

Ik drink aardig wat 20 cl-biertjes Gruzcampo, wat waterig bier... Ik eet voor 4 euro een typisch gerecht uit burgos, een soort bloedworst en ´s avonds klets en drink ik verder met engelsen, spanjaarden en een argentijn... Ik slaap als een os

23-7-06 San Juan de Ortega - Burgos 25 km

Deze laatste etappe voor Burgos kom ik ddor Atapuerca, waar met de resten heeft gevonden van een prehistorische mens, ik loop ook weer een tijdje op met de 4 bejaarden spanjaarden. Op een gegeven moment kom ik een mooi groot kruis tegen, waar met wat oude stoelen en een bank bij heeft gezet, er zitten drie spanjaarden, die muziek an hebben staan en meezingen. Het lijkt een soort surrealistische videoclip... Ik maak er opnamen van. Erg grappig...

Een paar meter verder heeft men van stenen een labyrint gemaakt. Labyrinten vind je o.a. in de franse kathedralen van Amiens, St Quentin en Chartres. Mensen, die vroeger geen geld hadden om naar Santiago te lopen, konden op de knieën zo´n labyrint doorlopen. Je begint dan bij het begin en komt dan vanzelf in het midden, dat dasn staat voor Santiago. Had je dat gedaan, dan kreeg je dezelfde aflaat van de Paus, als mensen, die helemaal naar Santiago waren geweest....

Later bij en bar kom ik eerst Christian en Laurence weer tegen, die ruzie hebben over hoeveel het broodje dat ze bestellen uiteindelijk gaat kosten, de barvrouw wordt er behoorlijk kregelig van en wilt op een gegeven moment geen prijs meer zeggen... Dan kom ik de Tjechische man tegen, die met enkele jongeren op tocht is..., die ik ook al eerder ontmoet had...

Het laatste stuk is zo´n 8 kilometer door industrieterrein en de meeste pelgrims pakken hier de bus....

Het lied , waar ik mee bezig was is af aan het geraken

refrein:

pelgrim, waarom ga je
waarom ga je waarheen
pelgrim waarom ga je
waarom ga je alleen

door het stof, over rotsen
door de modder, over steen
pelgrim waarom ga je
waarom ga je alleen

erotische dansen
hij kijkt er doorheen
hij is mens met de mensen
hij is niet meer alleen

als zijn beelden gaan draaien
centrifugaal
als zijn taal gaat verwaaien
vind de pelgrim verhaal

refrein:

pelgrim, waarom ga je
waarom ga je waarheen
pelgrim waarom ga je
waarom ga je alleen

door het stof, over rotsen
door de modder, over steen
pelgrim waarom ga je
waarom ga je alleen

als hij is waar hij gaat
als hij is waar hij zijn moet
als hij alles verstaat
als pijn niet meer pijn doet

dan heeft hij gevonden
de liefde, die bindt
dan is hij verbonden
met wie zoekt en wie vindt

refrein:

pelgrim, waarom ga je
waarom ga je waarheen
pelgrim waarom ga je
waarom ga je alleen

door het stof, over rotsen
door de modder, over steen
pelgrim waarom ga je
waarom ga je alleen

Ik zit nu in Burgos, een prachtige stad met levendige pleinen en parken. Bij de kathedraal is er een bankje met een beeld van een pelgrim.

Vrijwel continu arriveren hier pelgrims en toeristen, die met hem op de foto moeten.... Ook hier moet je betalen om de cathedraal binnen te komen. Dat heb ik dus maar weer niet gedaan..... Je kunt wel even binnengaan en in het "voorportaal een kleine indruk krijgen. Gisteravond ben ik even bij de refugio gaan kijken. Heb er gehoord dat als je al een stempel van Burgos in je paspoort hebt staan, dat je dan niet meer direct binnenkomt, maar op een wachtlijst komt en om acht uur ´s avonds terug moet komen, om dan te horen dat het vol is en dat je in het plaatselijk gymnasium vlakbij ergens op de grond kunt slapen... Dan blijf ik gewoon de laatste dag ook maar in mijn pensionnetje van 15 euro zitten....

Het pelgrimsbeeld voor de kathedraal in Burgos, met wie iedereen op de foto wil....: