alles nemen zoals het komt

27 juli Burgos - Hontanas 30 km

Ik wil naar Castrojeriz, maar na even denken op het bankje en ook de vriendelijke vrouw daar, er stappen ook steeds meer pelgrims binnen..., besluit ik toch te blijven.

Ik ben om zes uur vertrokken vanaf het pensionnetje in Burgos, en dat werd tijd ook. Maria, de beheerster van het pension, kwam om de haverklap binnen om de ramen te sluiten of juist te openen om de temperatuur op de kamer op pijl te houden. Alsof ik dat zelf niet zou kunnen. Ze was er ook toen ik vertrok. Het voelde aan als een controledwang, ik moest ook elke keer bellen om binnen te komen, toch heb ik er voor 15 euro 4 dagen lekker gezeten. Ik stoor me aan dat soort dingen steeds minder. Ook niet aan de oude man, die vaker open deed en zwaar astma had, waarschijnlijk was het haar vader., die telkens met een onozel verhalltje begon...
Ze leken op de verhaaltjes van de pensionhoudster: "als je later oud bent, zul je pas beseffen hoe belangrijk de pelgrimspas voor je is." Ik zoudan mijn vrienden en kinderen de stempeltjes aanwijzen en ik zou er trots op zijn. Niet te geloven.... Toen ik haar vroeg of ze zelf op pelgrimstocht was geweest, was het antwoord: nee.
Ik was blij toch wel dat ik weer verder kon gaan. Ook het feit dat ik bij haar mijn paspoort of pelgrimspas moest achterlaten, toen ik binnenkwam, ook al zoiets, ze kan toch gewoon mijn paspoortnummer noteren... Pensionnetjes zijn meestal erg goedkoop, maar je treft er ook erg aparte mensen aan soms

-De herberg in Burgos bleek vlak bij de gemeentelijke herberg te zijn, daar ben ik de tweede dag even gaan kijken... Ik kreeg er te horen dat als ik al een stempel van Burgos in mijn paspoort had staan, dat ik dan op een wachtlijst zou komen op de dag dat ik me bij de herberg zou melden en dan moest ik om 8 uur ´s avonds terugkomen om te zien of er plaats was...dan was er geen plaats en dan zou ik kunnen slapen in het gymnasium even verderop op de grond....-

pelgrim in Burgos

Ik zette er flink de vaart in die morgen, ik had goed geslapen en had er weer zin in. Ik ging de een na de ander voorbij. Dat heb ik zelden meegemaakt... Later op de dag, toen ik ook wat meer aan 't filmen was geraakt zo ergens bij Hornillos del Camino werd ik op mijn beurt weer ingehaald door velen...

Ik maak vandaag voor het eerst kennis met de meseta´s, de lange uitgestrekte hoogvlakten, die waar je zo nu en dan weer even stijl naar beneden of naar boven gaat. Ik vind het een prachtig landschap. Heerlijk ook dat je zo ver kunt kijken, een grote uitgestrektheid...

In Hontanas kom ik terecht in een mooie herberg, municipal, er is nagedacht over de stapelbedden, voor degene, die boven slaapt is er ook een plank om spullen neer te leggen en zelfs een kast. Ik merk als ik eenmaal geïnstallerd ben hoe moe ik ben. Ik raak tijdens het eten in gesprek met Paul (Pol) en Jean Baptiste, twee fransen, die elkaar even voor St Jean Pied de Port ontmoet hebben en beide in Puy en Velay vertrokken zijn. Later komt er een Italiaan bij zitten, die het aan zijn knie heeft. Vanuit Burgos zijn eerste dag al teveel heeft gelopen, bij de verkenners heeft gezeten evenals Pol en met wie ik later in Itero la Vega zit.

´s avond zit ik bij een groepje Italianen. Ik vind het leuk om er gewoon bij te zitten en te proberen het Italiaans te volgen. Dat lukt ook zo nu en dan. Zo zit ik graag bij groepjes, een beetje stil, met zo nu en dan een woord op de achtergrond, maar zo ben ik dan even later wel 'groepslid' geworden. Betrokken en toch op de achtergrond, dat ligt me wel... Een Italiaan wilde een vrouw fotograferen, een soort Italiaanse moeder figuur en hij vertelde lachend toen hij het plaatje toonde hoe zij er echt voor ging zitten aan het raam, borsten naar voren, het haar met een paar vegen in orde gemaakt en hij deed het zelf even voor. Op de foto was echt de pose te zien van een Italiaanse matrone. Alle Italianen hadden lol.

28 juli Hontanas - Itero de la Vega 20 km

Het opstaan gaan wat moeizaam, maar ik ben toch bij de eersten, die vertrekken. Ik ben veel met de videocamera in de weer vandaag. Ik wil proberen het landschap van de meseta te vangen, zoals ik het ervaar, maar dat is erg moeilijk.

Bij een stop in Castrojeriz kom ik Pol en Jean Baptiste weer tegen en andere bekenden. Een grote koffie verkeerd kost hier 1 euro in plaats van 2-3 euro in Frankrijk... Castrojeriz heeft 1100 inwoners en maar liefst 4 grote kerken. Ik film er veel en even het dorp uit begin ik met de grootste stijging sinds de pyrineeën... Ik ga hard naar boven en hou vol, terwijl ik mijn ademhaling beheers, toch iets geleerd van Zenmeditatie.... Ik ben daardoor redelijk snel boven en kan daar even uitrusten. Berg op ligt me eigenlijk best wel, ik wordt er door uitgedaagd.

Een prachtig uitzicht boven...

Ik kom de Italiaan met de knie een aantal keer tegen en met hem besluit ik op een gegeven moment in Itero de la Vega te blijven, in de Herberg, die gevestigd is in een oude pastorie en van de parochie is. Het is lekker koel daar. En er zijn weinig mensen. De beheerder is met de auto de pelgrims tegenmoet gekomen en deelde folders uit. Er is toch veel reclame ook langs de weg van de refugio´s en ook liggen er overal foldertjes. Het internet doet het niet daar, maar de beheerder brengt mij even naar de gemeentelijke herberg....

Het was voor mij genieten vandaag van de meseta, de hoogvlakte, de uitgestrektheid. Ik kreeg een gevoel van dankbaarheid te mogen leven en sterven, het totaal dus, het klinkt wat pathetisch, maar ik weet het zo 1,2,3 ook niet anders uit te drukken...

Ik maak ook steeds minder plannen. Ik vertrek gewoon als ik wakker word en ik stop ergens waar ik stoppen wil... Het bevalt me zo wel

29 juli Itero de la Vega - Carrio de los Condes 34 km

In Itero de la Vega had ik met Metello, de Italiaan, waar ik zo af en toe stukken mee opliep een hele slaapzaal voor ons twee. We gingen apart weg, Metello had in de gemeentelijke refugio de engelsman Leonardo, waar hij al eens een dag mee had gelopen ontmoet en met hem een afspraak gemaakt. Maar al snel waren we weer bij elkaar aangevuld met Katty, een Hongaarse. Zo kletsend vliegt de tijd... we hielden lange pauzes, telkens bij een bar. Metallo heeft nog een college Italiaanse gebaren gegeven. Maar voorbij Fromista gingen we toch weer onze eigen wegen. Katty en Leonardo wilden in Fromista of even verder blijven. Ik had ineens de behoefte om wat kilometers te maken en Carrio de los Condes te halen. Metallo wilde het rustigaan doen maar wilde verder dan Katty en Leonardo.

Ik ben nog even met Metallo opgelopen en hij vertelde me dat hij de dag dat hij in Zaragoza aankam op het vliegveld een groot gat in zich voelde, dat werd nog groter toen hij in Burgos aankwam. Daarna werd het iets minder en had hij behoefte om "in de camino" te komen... Hij wilde het gat weer vullen ;-) we hadden er een leuk gesprek over...
Leonardo had de ene na de andere Tommy-Cooper-achtige-grap. Erg leuk in het begin, maar hij werd nimmer serieus en daardoor werd het op een gegeven moment een beetje vervelend. Hij had ooit ijskasten aan eskimo's verkocht, want die mensen hadden er tenslotte ook behoefte aan om dingen warm te houden, ook had ie een tijdje trappen verkocht voor bungalows en zo ging het nog wel even door...
Katty had wiskunde gestudeerd, maar ik kreeg geen echt beeld van haar, zij hield zich nogal op de vlakte.

Ik ga op het laatst flink wat kilometers maken. Er loopt een Belg zeer langzaam te lopen. Ik raak even voordat hij bij zijn herberg is aangekomen met hem in gesprek omdat hij mij mezelf met de wheelie ziet filmen en hij biedt aan me even te filmen. Hij had zijn knie de vorige dag overbelast. Hij was tot nu toe zeer tevreden over zijn Pelgrimstocht alleen vanuit St Jean Pied de Port naar Santiago, hij had al een heel schrift vol geschreven en had genoeg tijd voor zichzelf. Dat was anders toen hij een paar jaar geleden met een vriend met de fiets vanuit België ging. Hij was toen elke avond doodop en had geen enkel woord opgeschreven....

In Carrio des Condes is een prima herberg, waar ik wel ongelofelijke hoeveelheden muggebeten heb opgelopen.

Ik kom er om half zeven aan, snel even naar de supermarkt. Tijdens het eten raak ik in gesprek met christine, die sociaal pedagoge is en met meisjes naar Santiago gaat om ze een nieuwe weg te wijzen. Nu is ze met iemand uit het duitstalige deel van België. Zij denkt dat mensen kunnen veranderen. Ik denk van niet... Daar hadden we wel een interresante discussie over. Hoewel we af en toe ook wel langs elkaar heenpraatte. Ik had het steeds over de wezelijke verandering, die niet zou kunnen en zij bedoelde soms enkel de praktische veranderingen... Met het meisje loopt ze drie weken van Burgos naar Leon. Ze verdient er in ieder geval goed haar geld mee. Zo´n meisje wordt even uit haar gewone omgeving gehaald en doet misschien in die drie weken indrukken op die bijdragen aan een verandering in haar leven? Ik weet het niet en ben blij zonder pedagoge, psychologe of theologe, helemaal vrij op pad te zijn...

30 juli Carrio de los Condes - Calzadilla de la Cueza 17 km

Ik ben een beetje negatief als ik ´s morgens wakker wordt en opsta. En dan stoor ik me ook gelijk aan zo´n bijbellezende hospitalero, die elke keer zucht als iemand de keuken in gaat en de deur vergeet te sluiten: la puerta!... Ik neem vandaag ruim de tijd voor het ontbijt. Vandaag zal een beetje een experimentele pretentieloze filmdag over de meseta van 17 km worden, die uiteindelijk heel erg meevalt vind ik. Alleen op het laatst begint het toch wel een beetje lang te worden. De zon valt uiteindelijk ook wel mee, alleen de laatste paar uurtjes is ie soms erg heet.

Nu zit ik in De Hergberg met zwembad in Calzadilla de la Cueza....Spreek er nog een tijd met Christine en haar mädchen, zoals ze haar noemt.

31 juli Calzadilla de la Cueza - Sahagun 24 km

Dit was een dag van veel experimenteren met film en heel veel kletsen onderweg. Het begon al in de eerste gelegenheid tot koffiedrinken. Daar zat een echtpaar uit Barcelona, die enorm geïnspireerd raakten door de wheelie. Zij hadden een zoon en die was al eens eerder met een hond naar Santiago gegaan en wilde nu zijn nieuwe hond ook nog meenemen en nog een keer gaan. Met honden mag je de herbergen niet in, je moet dus een tent meenemen en het probleem was vooral, de hoeveelheid hondenvoer. En dit leek hun wel de oplossing. De man heeft allerlei rondjes door het cafë gereden met de wheelie en raakte steeds enthiousiaster...
Daarna onderweg sprak een zekere Peter uit Engeland me aan. Hij had een fiets gekocht in Sevilla en was de route de la plata (Sevilla-Santiago) gaan doen. Hij noemde zich niet echt pelgrim, maar had de pas aangeschaft om van de pelgrimsvoorzieningen gebruik te maken. Hij was nu onderweg naar Barcelona.
Daarna stond er een Belgisch stel met fiets naast de weg in de schaduw, waar ik even bij ging staan..., de man had een handig fietskarretje, dat leek op mijn wheelie. Kwam er nog een Nederlands stel op de fiets bij, Koos en Idi uit Kortrijk. Idi was sinds een paar jaar onderwijzeres en fietste met een foto van haar klas voor op haar stuur.

Ze was er erg tros op en smste op bepaalde tijden met de klas. Koos had het aan de versleten knieën gehad en door een of ander middel, dat kraakbeen herstelde, kon hij na drie weken al weer traplopen en nu dus zelfs op de fiets naar Santiago. Idi was in de grond eigenlijk bang, zei ze, maar ze had steeds de drang om zichzelf te bewijzen. Zo was ze op haar negenenveertigste ook met de opleiding voor onderwijzeres begonnen en nu dus naar Santiago. We hebben erg lang geletst. Voor mij werd ook duidelijker, dat ik eigenlijk niets meer plan, maar van dag tot dag leef en maar zie, en dat bevalt me eigenlijk erg goed. Zo zit ik hier ´s morgens om zes uur even te tikken omdat de computer hier vrij is en ik lekker even mijn hoofd leeg kan maken, terwijl bijna iedereen al weg is, veelal om niet teveel hete zon te hebben, maar ook omdat men het idee heeft anders geen plaats meer te kunnen vinden in Leon. Door dat soort dingen laat ik me niet meer leiden en ik heb tot nu toe altijd plaats gevonden, de zon kunnen weerstaan, af en toe was het zelfs de hele dag winderig en bewolkt... Door dat soort dingen kun je je beter niet laten leven....

Ik heb enorm veel geëxperimenteerd met filmen dus...en het laatste stukje nog even opgelopen met een hongaarse en bij de herberg was het 5 uur en voelde ik dat ik enorm moe was. Vanaf een uur of zes tot 5 uur gelopen en bezig geweest op een makkelijk stuk van maar zo´n 24 kilometer. ... Maar ook nu was er plaats in de herberg, er was zelfs een nieuwe herberg, die bijna leeg was, dat hoorde ik van Christine, de sociaal pedagoge uit Duitsland, die daar was gaan zitten...en bij de gemeentelijke herberg even kwam bellen omdat dat in de nieuwe herberg niet kon.
Die nieuwe herberg kwam me met een auto en schreeuwende folders al tegemoetrijden. Dat ben ik al vaker tegengekomen: mensen van een refugio, die je met een auto hun folders komen brengen. Het is een hele economie: pelgrims... Probeer ze binnen te halen, voordat een ander het doet!!!

1 augustus Sahagun - reliegos - 31 km

Het was al over negenen, toen ik vertrok. Heb ´s morgens nog even wat opgenomen bij het beeld van Jacobus voor de Herberg.

Over de pelgrimsmis, de vorige avond en over de pelgrim , die achter het licht dat hij waarnam als hij door de poort bij de kerk van Benedictus keek naar de zon. Hij nam een enorme diepte waar. Hij sprak mij aan... of ik katholiek was, daarna moest ik knielen en dan zou ik het zien. Vervolgens moest ik het op de film vastleggen... Daarna sprak hij nog een vrouw aan met twee kinderen. Zelfde ritueel. Ook zij zagen niets en moesten nogal lachen toen hij weg was. Ervaringen verschillen...

Daarna ben ik die pelgrim onderweg nog vaker tegengekomen, het was een Argentijn met de hele tijd nogal extreme emotionele ervaringen. Ik heb erover gedacht om in Burgo de ranero te stoppen 18 km, maar besloot ondanks de hitte toch door te gaan naar Reliegos (13 km erbij), dan was het niet moeilijk meer om de volgende dag Leon te halen... Het was een lang eenzaam stuk, ik kwam niemand meer tegen. In Reliegos was het douchen, wassen, internetten, eten en naar bed gaan

2 augustus Reliegos - Leon - 23 km

In Leon aangekomen en in de uiterst volle en grote herberg van de zusters Beneditinessen gezeten. Vandaag zit ik in een pensionnetje, voor morgen moet ik nog iets anders zoeken hier want in Leon blijf ik enige dagen...

Bij de foto´s : De kathedraal van Burgos, een kus vlakbij de kathedraal, twee uitzichten vanaf een top in Castrojeriz, Jacobus voor de herberg in Sahagun, schoenen op santiagobord en een slapende pelgrim langs de weg