de pelgrim en de kluizenaar

Het leven gaat altijd maar door en weer verder. Alles gaat voorbij. Je lichaam verandert voortdurend en aan niets komt geen einde. Wie ben ik in dit alles? Met deze vraag trekt een pelgrim naar Santiago en zitten anderen, zoals bijvoorbeeld de kluizenaar liever op een matje. Het leven? Wat is de uiteindelijke zin ervan?

Een kluizenaar zit eens in zijn huisje, dat hij al jaren niet heeft verlaten, komt er op een goede dag een pelgrim langs. Klop, klop, of hij misschien zijn fles kan vullen met water. Maar natuurlijk! De pelgrim gaat wat onhandig naar binnen en vraagt zich af wat iemand bezielt om zich jarenlang terug te trekken in een huisje. De kluizenaar begrijpt onmiddellijk wat er aan de hand is en antwoordt: ik zit hier niet zomaar de hele tijd in mijn woning! ik ben de hele dag onderweg, al jaren, ik ben op camino! Ik probeer al jaren tot rust te komen, maar de gedachten blijven maar komen en gaan. Soms wil ik ermee ophouden, maar die gedachte laat ik gaan, soms voel ik me een nietsnut, maar die gedachte laat ik
gaan, soms denk ik: was ik hier maar nooit aan begonnen, maar ook die
gedachte laat ik gaan, soms denk ik het gevonden te hebben, maar dan is
die gedachte ook weer voorbij. Zo blijf ik de hele dag in beweging en zo
nu en dan is er even die kleine pauze, die maakt dat ik het kan volhouden.
Soms opent zich even het perspectief van de eeuwigheid...het enige
constante eigenlijk in mijn leven...De pelgrim kijkt hem aan en herkent
iets in de ogen van de hermiet, hij ziet het beeld voor zich van een lange
weg. De weg die hij aan het lopen is. "Ik loop en wacht", zegt hij. "Ik
zit en wacht", zegt de kluizenaar.
De kluizenaar blijft zitten en de pelgrim vervolgt zijn weg, zijn fles weer
gevuld...

Op mijn pelgrimstocht naar Santiago komen "zitten en lopen" beide aan bod.
Ik loop meestal een 4-5 tal dagen, soms meer, soms minder en dan neem ik
enkele dagen rust. Wie ben ik in dat alles? Geen vraag om antwoord op te
geven, maar aanleiding om een weg naar binnen te gaan. Wat dat betreft ben
ik door de pelgrimstocht en de ruimte die het me geeft dichter bij mezelf
gekomen en tot dat wat eeuwig is. De wereld gaat door, ook als ik er niet
meer ben. Er verandert wat dat betreft niets. Dat helemaal tot je door
laten dringen is misschien wel de weg die naar Santiago gaat.

Ik heb er een liedje van gemaakt:

Wie ben ik in dit alles
dat voorbijgaat en verder
(meerdere malen herhalen)

toen ik jong was, was ik jong
dacht de wereld te verand´ren
toen ik jong was, was ik jong
was ik ik tussen de and´ren

toen ik ouder werd, ik ouder werd
toen stierven idealen
ze veranderden van opzet
ze stierven vele malen

Wie ben ik in dit alles
dat voorbijgaat en verder
(meerdere malen herhalen)

het enige dat stand hield
was uiteindelijk de liefde
het enige dat standhoudt
is uiteindelijk de liefde

als ik doodga, ga ik dood
en dat ga ik vroeg of laat
wie ben ik dan geweest
als de wereld verder gaat

Wie ben ik in dit alles
dat voorbijgaat en verder
(meerdere malen herhalen)

die vraag heeft geen antwoord
die vraag, die leidt naar binnen
die vraag, dat is de weg
die moet je zelf ontginnen

Wie ben ik in dit alles
dat voorbijgaat en verder
(meerdere malen herhalen)

Dat liedje is ook behoorlijk geïnspireerd door een boekje dat ik bij de
Benediktenessen in Leon gekocht heb. Daar heb ik een nacht geslapen. Peregrino al interior del corazon van Ernestina en Pedro Álvarez Tejerina. Vrij vertaald: Pelgrim onderweg naar het binnenste van het hart. Het doet enerzijds Boeddhistisch aan, anderzijds Christelijk... Het is geschreven door een Benediktines en haar broer. Het heeft er toe bijgedragen dat ik min of meer dat rustpunt in mezelf hervonden heb. Ergens is het er altijd al geweest. Het is een kwestie van inzicht. Ik weet niet meer te vertellen hoe het precies gebeurd is, maar ik was ergens geëmotioneerd door de soms wat prekerige toon in dat boekje, maar ondertussen ging het wel ergens over. Toen heb ik dit liedje geschreven en heeft het zich opgelost. Ik heb geloof ik eerst mezelf, mijn driften en instincten etc. willen ontdekken. Ik wilde in de eerste plaats mens worden met de mensen want ik voelde me altijd meer een toeschouwer. Nu heb ik er vrede mee, met mezelf, met alles, met de wereld zoals hij is. Ik leg me er bij neer. In die wereld heb ik te leven. De vraag: "wie ben ik" en de liefde zijn toch de belangrijkste steunpilaren in mijn leven. Of ze nu doorgegeven worden door
Jezus, Boeddha, of wie dan ook maar...