van Leon naar Ponferrada
14 augustus Leon-Hospital obrigo 32 km
Ik heb er niet echt zin in vandaag maar ik wil de tocht dus wel afmaken en ik heb wel zin om komende dagen een flink stuk af te leggen, gewoon doorlopen.
In San Martin bij de herberg rust ik even uit en raak in gesprek met een Spaans stel, dat op de fiets is, maar die me nog drie keer zullen inhalen...
15 augustus Hospital Obrigo-Rabanal del Camino 37 km
Dit was echt een ontzettend lange dag, maar in Astorga heb ik lekker uitgerust. Ik heb Gaudi een beetje gehad, maar vond het bisschoppelijk paleis in Astorga toch weer wat hebben. Er was in de kathedraal een mis aan de gang met alllerlei bisschoppen....Het was ook mariatenhemelopneming...Ik kom het Spaanse stel weer tegen ...
Uitgeput kom ik in Rabanal aan. Ik kan net nog even wat halen in de plaatselijke winkel. En besluit me lekker te ontspannen, geen was doen, niet uitgebreid koken... ik ben zelfs niet in de douche geweest... Ik raak buiten op het terras in gesprek met twee vrouwen, een uit de voormalige DDR en een uit de voormalige bondsrepubliek... Zij hebben al veel gewandeld, maar dit is hun eerste pelgrimswandeling, zij doen maar een stukje. Zij hebben ook geen pelgrimsgids, maar een wandelgids en daar staat niets in over het Cruz de Fero .... Dit is het kruis, waar je als pelgrim je steen ( symbolisch voor de last, die je met je meedraagt) kunt achterlaten, die je van thuis hebt meegenomen. ´s avonds om half tien was er in de kerk een pelgrimszegening in dat kader. Volgens het Spaanse stel, dat daar heen ging, waren er ook mooie benedictijnse gezangen te horen. Ik had echter geen puf meer om er heen te gaan en ook niet zoveel zin... Ik leg mijn steentje er wel zonder zegening neer...
Ook nog met twee oudere duitse vrouwen gepraat, zij deden het heel rustig aan...
Het zou de volgende dag , een dag met heel veel regen worden
16 augustus Rabanal del Camino-Ponferrada 33 km
Het was pittig klimmen ... en ontzettend veel pelgrims onderweg. Ik neem het eerste stuk nog de onverharde weg, maar als de regen het langzaam voor het zeggen krijgt, loop ik toch maar weer de fietsroute. Het eerste plaatsje, Foncebadon, sprak me erg aan, vanwege de vele vervallen huizen en de ontzettend gezellige troep. De vervallen huizen bestaan uit muren van echte stenen, die gewoon hier en daar nog op elkaar zijn blijven liggen, er wonen slechts enkele mensen. Maar er is een herberg... Ik raak in gesprek met een Amerikaanse vader en zoon Jim en Andy uit New York, die tot ponferrada zullen gaan. De vader heeft een versleten knie in verband en kan daar net twee weken mee lopen. Volgend jaar willen ze het laatste stukje lopen. Ik raak eigenlijk met een heel hoop mensen tussendoor in gesprek. Op de een of andere manier heb ik er vandaag ook weer zin in.
Het Cruz de Fero maakt op mij veel indruk als totempaal. Wat mensen toch allemaal niet daar achter laten, foto,s, schoenen, kleding, boeken, sjaaltjes briefjes etc. etc. Alles heeft natuurlijk een eigen verhaal.
Pelgrims zijn toch ook echt fotomakers... De hoeveelheid foto´s, die ik hier van mensen gemaakt heb zijn niet meer op de vingers van 4 handen te tellen....
Het volgend plaatsje is zo mogelijk nog kleiner dan Fonceban, het heeft twee inwoners: Manjarin. Er is een gezellige rommelige herberg, gerund door een zeer vriendelijke man, die voor iedere pelgrim, die langs komt een goed woordje over heeft. Hij heeft nu , nu het steeds meer regent ook koffie klaar staan etc. Dat is erg prettig om even in de middel of nowhere te kunnen schuilen met warme koffie of melk.
In Alcebo hou ik een flinke pauze. De twee duitse vrouwen van de vorige dag blijven hier. Er zijn nog twee plaatsen beschikbaar. Maar ik besluit toch uiteindelijk door te lopen. In Molinaseca kom ik de Hongaar met zijn vriendin weer tegen, die ik vaker tegenkwam en ik ben eigenlijk aan het eind van mijn latijn. We lopen naar de herberg, blijken er alleen tenten te zijn en bedden buiten met slechts een dak erboven. Dat in de stromende regen... ik blijf even zitten, maar dan put ik toch weer ergens wat krachten op. Ik besluit nu ik toch eenmaal zeikennat ben om dan ook maar naar Ponferrada door te lopen...
Het eerste hostel, dat ik tegenkom neem ik. Wel een beetje duur...
Als ik ´s morgens vertrek zitten de westduitse en oostduitse vrouw met nog enkele pelgrims aan de koffie... Het regent nog steeds...
Zij hebben daar overnacht in die stapelbedden met een smal dak erboven. De oostduitse had nog nooit zo lekker geslapen... zo zie je maar weer...
