de tocht uitlopen

uitlopen met plezier

19 augustus - ponferrada - trabadelo 35 km

Het eerste stuk kom ik ontzettend veel groepjes duitsers tegen, die allemaal in Leon, Pamplona, of St Jean Pied de Port vertrokken zijn. Later raak ik in gesprek met een Amerikaans echtpaar, dat ik ook nog vaak zal tegenkomen. Zij hadden een vlucht geboekt met British Airways, terug, die zij om wilden boeken, maar dat was tot nu toe in verband met de verscherpte veiligheidsmaatregelen niet gelukt. Zij waren vanaf Le Puy vertrokken en waren als Amerikaan zo een uitzondering.De meesten vertrekken vanaf St Jean Pied de Port of dichter bij Santiago.

Ook spreek ik even later met Ricardo, iemand uit Barcelona, die ik later in O´ Cebreiro en hier in Sarria weer tegenkom.

Dan raak ik even later in gesprek met Ingrid, een Duitse vrouw van 47 jaar. Haar kinderen zijn de deur uit, haar bedrijfje loopt goed en nu is ze een maand alleen op pelgrimstocht om alles eens te overdenken. Haar man wilde aanvankelijk niet mee... allerlei redenen... hij had geen zin om in stapelbedden, in grote groepen te slapen etc. Maar toen zij dan uiteindelijk toch ging, zei hij uiteindelijk dat hij wel mee had gekund.... Maar zij vond het goed dat zij nu alleen was. Had ze tijd en ruimte om te denken... Haar leven kon nog alle kanten op, vertelde ze... Haar man was wel geïntereesserd in haar pelgrimstocht... Al kletsend vloog de tijd. Op het laatst begon het weer te regenen en besloten we in Trabadelo te blijven. Daar waren nog twee kamers in een goedkoop hostel.

20 augustus trabadelo - O´ Ceibrero 19 km

Vandaag ga ik op weg naar O´ Ceibrero. Bij de tweede stop om wat te drinken kom ik Twan en Ronald tegen. Twan kent me van Den Bosch en vond het geweldig me tegen te komen. In Den Bosch, toen hij met zo´n hele groep achter de accordeon aanging de jakobskerk uit, toen was zijn pelgrimstocht begonnen....
Het verhaal van Ronald is wel grappig hij vertrekt ergens begin april al vanuit Den Haag en wil dan via zijn dochter in Tilburg gaan. Daar aangekomen zit hij echter onder de blaren. Hij besluit terug te gaan. Een dikke week later vertrekt hij opnieuw. Later op zijn tocht in Valenciënnes heeft hij een flinke spierontsteking opgelopen. Hij komt aan op het station daar en er is over een uur nog een trein naar Nederland. Die neemt hij dus... Twee en een halve week later brengt zijn zoon hem weer naar Valenciënnes en trekt hij weer verder. Hij had van zijn kinderen en zijn vrienden stenen meegenomen naar het Cruz de Fero. Alles wat ze als last achter zich wilden laten moesten ze in de stenen laten vloeien. Letterlijk en figuurlijk een stuk lichter, had Ronald het gevoel dat zijn tocht eigenlijk bij het ijzeren kruis geëindigd was. Hij liep hem nu nog uit voor zijn kinderen, om hem uit te lopen, maar hij was ook al bezig afscheid van het gebeuren te nemen en weer bezig met : hoe thuis weer verder ? Die laatste dingen herkende ik sterk. Er hoeft van mij niets meer in deze tocht en daarom gaat het ook wel zeer relaxed...
In O´Cebreiro hebben Twan, Roland, enige Spanjaarden en ik samen een Gallicisch maal genuttigd. Was erg gezellig (zie foto boven). Ik wilde eigenlijk verder gaan, maar besloot uiteindelijk toch in O Cebreiro te blijven. Alle pensions etc. waren al vol, gelukkig vond ik nog een plaatsje in de Herberg.

21 augustus - O Ceibrero - Sarria (over Samos) 44 km

Tot Cebreiro heb ik voor het grootste deel de oude romeinse route gelopen. (zie foto´s) Die was erg mooi! Maar niet altijd even gemakkelijk voor de wheelie. Nu om Sarria te halen (44 km) , besloot ik de autoweg te nemen. Die is zo`n 4 a 5 kilometer om, maar gaat niet op en neer en is veel minder inspannend... Het is een echte doorloopdag, maar ik geniet er wel van en ik ben weer voornamelijk alleen. Uitgeput, maar voldaan kom ik aan in Sarria, vind nog een plaatsje in Hostal Londres en kan nog net voor sluitingstijd wat in de supermarkt ertegenover kopen. Ik slaap als een roos

22 augustus Sarria.

Ik moet van kamer verhuizen. Zie, als ik om een uur of 11 naar de toeristeninfo ga veel bekende pelgrims voorbijkomen en vanaf 13.00 - 14.00 uur zit ik dit hier allemaal even in te tikken. Als ik om 16.00 verder wil gaan kom ik Ricardo met enkele vrienden weer tegen en gaan we ergens orujo drinken, een soort gallicische jenever. Zij waren op die avond, dat ik met Twan en Ronald c.s. aan het eten was naar een quemado-viering gegaan. Daarbij wordt er veel orujo gedronken en worden je kwade geesten verbrand, terwijl er ook heksengebeden plaatsvinden... Zo wordt je gereinigd. Maar ik heb de indruk dat ze het ook als een spelletje zien...

Nu zit ik dus weer even achter de computer om dit even op het weblog te zetten...

Nog 5 dagen en dat zit ik waarschijnlijk in Santiago