alle beelden vielen

Ik ben inmiddels aangekomen in Santiago, 26 augustus om een uur of acht ´s avonds.

23 augustus Sarria-Puerto Marin 23 km

Puerto Marin is in tegenstelling tot Sarria een leuk sfeervol plaatsje opgebouwd in de jaren zestig, rond de oude kerk. Daarvoor was er ongeveer niets. Ik heb er zelfs een kamer in een pension voor 8 euro! Heb vandaag weer een leuke ontspannen wandeling gehad. Veel op en neer langs stenen muurtjes en oude stenen huizen. De stenen liggen gewoon op elkaar, zonder cement ertussen. Smalle paadjes met ook veel groen. Lekker lange pauzes genomen. Eerst met twee duitse mannen, die net met pensioen waren gekletst. Zij hadden van hun vrouwen dertig dagen gekregen om naar Santiago te gaan. Ze waren met het vliegtuig naar Bilbao gegaan en vandaar naar Pamplona met de bus om vandaaruit te beginnen. Zij genoten met name van de aankomsten in de herbergen, als er nadat ze gedouched hadden een biertje klaar stond voor de dorst en daarna een wijntje om van te genieten. Ook genoten ze van het feit dat ze echt honger hadden. Thuis aten ze meer uit gewoonte...Een had er wel veel last van blaren gehad en de ander had veel last van zijn scheenbeen.

Op de tweede pauzeplaats raakte ik in gesprek met een monter duits echtpaar beide 71 jaar, die vanaf Le Puy vertrokken waren. Erg gezellig. De man wist me te vertellen dat zich tussen de 40 en de 50 jaar de jaren van spiritueel onderscheid bevonden... Dan kon je de dingen echt bewust en vanuit jezelf realizeren, terwijl je daarvoor maar wat deed...

Ook Ricardo Antony en Paco kwam ik hier weer tegen. Ze waren nu met een stel meisjes, waar er een van jarig was.

´s avonds nog wat gelezen in "Pelgrim naar het binnenste van je hart"

24 augustus Puerto Marin- Palas de Rey 25 km

Niet zo´n inspannende tocht vandaag, goed geslapen, heb wel genoten, maar ben ook erg moe nu. Kom alle bekenden van voorgaande dagen weer tegen. De camino is erg druk nu. Veel Duitsers, uiteraard Spanjaarden en zeer veel grote groepen Italianen. Heb af en toe met Spanjaarden gelopen en ook bij aankomst in pension Casa Curro, mijn Spaans weer eens goed geoefend, toen ik gelijk getrakteerd werd op een biertje. Ook weer een beetje met video en foto´s in de weer geweest... Nog twee, waarschijnlijk drie dagen naar Santiago. Het gevoel de tocht af te maken overheerst. Mijn maag is van streek. Heb gloeiende wangen en voel me wat rozig in mijn lichaam. Toch slaap ik redelijk wel

25 augustus Palas de Rey - Arzua 30 km

Kan weinig voedsel binnen houden, maar loop rustig door. Ik ben langs de route Nacional gegaan. Ben alleen op de weg, af en toe een pelgrim op de fiets. Het doet me weer terug denken aan Frankrijk. Veel emoties gaan door mij heen t.ov. van God, familie, vrienden, mijn hele leven. Ik laat alles er maar zijn...

Allerlei religieuze liederen komen ook in me op o.a. Blijf mij nabij... dat mij emotioneert, maar ik ben ergens ook aan het eind van mijn latijn. Zoiets is het ook... aan het eind van je latijn zijn en je gewoon maar overgeven. Op het eind lost zich alles op en ben ik leeg. Er is dan werkelijk even geen gedachte...Alle beelden zijn gevallen en de werkelijkheid is weer de werkelijkheid... Niet meer vormgegeven door degene die je van binnen meent te zijn...

Nou kan ie wel weer even, denk ik, terwijl ik dit intik...

In Arzua aangekomen neem ik gelijk het eerste hostal. Ik ben weer volledig rustig en ontspannen. Daar kom ik Ricardo en Paco weer tegen. We drinken nog even een arujo en zij gaan nog zo´n 14 km verder... Zij willen morgen al in Santiago zijn wat ik toen nog niet van plan was...

Als ik even geslapen heb en daarna even Arzua ingeweest ben kom ik Antony met zijn verse italiaanse vriendin tegen. Zijn zijn vastbesloten morgen Santiago te halen.

26 augustus Arzua - Santiago 40 km

Ik ben zeer moe als ik opsta, maar het zijn de laatste loodjes...Aankomen, daar gaat het nu om. Als ik mijn hostel verlaat kom ik voor de zoveelste keer David en Marilyn, het amerikaanse echtpaar tegen. Die zijn al twee uur, vanaf 5 uur onderweg... Ik loop een stukje met hen op en besluit dan weer de route Nacional 547 te nemen. Ik loop de eerste dertig kilometer alleen. De dag is bijna een copie van gisteren. Weer veel emoties en beelden, die ik maar laat zijn, ik probeer me bij het wandelen en de weg te houden en ik loop zo nu en dan op de melodietjes, die ik neurie. Heb weer lege momenten.
Onderweg kruisen de camino en de route nacional elkaar weer en pauzeer ik met andere pelgrims aan een bar. Als ik zo´n 11 kilometer van Santiago in Lavacolla ben, ben ik gedwongen weer op de camino terecht gekomen. De nacional ging over op de autosnelweg... Ik ben aanvankelijk van plan in Lavacolla te blijven. Maar dan kom ik bij een café waar ik even uitrust Antony en een groepje Italianen tegen. Antony kon een kamer voor mij reserveren en ik besluit in een vlaag van verstandsverbijstering dat ik dan maar naar Santiago doorga vandaag. Ik ga alvast, als zij nog wat blijven zitten en loop tot het laatste dorp voor Santiago alleen door. Ik wordt weer door allerlei emoties overmand in een viaduct kom ik weer het gedichtje tegen wat ik al eerder in een viaduct tegenkwam van Nico:

there is a natural mystic blowing in the air
if you listen carefully, now you´ll hear
it could be the first trumped
might as well be the last
Many more will have to suffer
many more will have to die
don´t ask me why



het gedicht emotioneert me enorm. Ik realiseer me ook dat ik binnen een paar uur in Santiago zal zijn. Ik ben uitgeput, ik moet er soms even van huilen allemaal... Had dit allemaal niet gedacht. Het zijn allemaal emoties en wellingen...
In het volgende dorpje pauzeer ik even en voeg ik me bij Antony en het groepje Italianen. Na die laatste pauze en door het groepje gedragen krijg ik weer nieuwe energie. We komen aan op het plein voor de Kathedraal. Anthony en ik omhelzen elkaar. Ik raak even geëmotioneerd. We blijven zo´n tien minuten op het plein. Dan volgt eenhoop geregel, het hostal, de compostelana, douchen, etc. En om elf uur hebben we afgesproken wat te eten en te drinken

Ik was helemaal op.... En al die emoties van de afgelopen dagen zijn na wat drank en in zo´n groep snel weer voorbij... Maar de tocht als geheel zal doorgaan, is en was een geweldige ervaring. Het onderscheid tussen de werkelijkheid en mijn eigen werkelijkheid en emoties begint goed te dagen. Het leven kan weer verder!

nu laat ik alles even...

  beeld in Sarria