week6

5-4-2006 van Troyes naar Jeugny 23 km

In het wijdse en langgerekte van het champagnelandschap met de vele gele
koolzaadvelden komt meer afwisseling. De weg naar Jeugny was er een met aangename dorpjes, losstaande huizen, stukken bos. In Rossierre een cafétje met ontzettend veel muziekinstrumenten aan de muren en een pianoschildering op het plafond. De hele tijd dreiging van onweer, maar daar blijft het bij... Van veraf lijkt het een wachthuisje van de bus, maar in werkelijkheid is het het gemeentehuisje van Roncenay, even later zie ik zo mogelijk nog een kleinere 'burgemeesterij'....
Ik kom in Jeugny aan, is er niemand te vinden bij de chambres d'hotes, ook niet bij het adres, dat op de deur daar stond. Net als ikbesluit dan maar de telefoonnummers op te schrijven en dan maar eens te bellen, komt er een man op me af: Hij bleek Jean, de eigenaar. Het is een prachtige gite, deels vakwerkhuis, deels natuurstenen, allerlei stijlen door elkaar, maar prachtig gecombineerd en heel erg gezellig. Een zitkamer met informatie over de regio, veel ruimte, zitjes en een eetafdeling met een keuken erbij. Hij zegt dat ie wel met me mee wil eten en biedt mij wijn uit Perpignan aan. Zijn vrouw is met een vriendin naar een vaste klant uit Wiesbaden.
Hij zit op streng dieet, onderhoudt enkele tuinen en runt de chambre d'hotes. Hij is inmiddels 57 en alles gaat niet meer helemaal zoals hij wil. Ik krijg nog wat plaatselijke kaas uit Chaource. Ga nog even met hem naar buiten, waar zijn buurman een ezeltje de wei inlaat ( het ezeltje, dat hij al jaren zou kopen... Jean vertelt dat hij bijna zeker weet, dat hij het voor een wagen gaat spannen en er toeristen mee gaat rondrijden...) De vijf koeien in de wei raken helemaal van streek en slaan op hol. 's Morgens zie ik het ezeltje helemaal achter in de wei staan, terwijl de koeien bij elkaar vooraan staan, diagonaal, de maximale afstand van het 'eenzame muildiertje'. Vrienden zijn ze nog niet geworden....

Jean is zelf niet religieus, maar luistert wel naar het leven, hij ontvangt zo'n
tiental pelgrims per jaar. Ik ben de tweede dit jaar, de eerste was een Belgisch
meisje. We hebben ook nog even over labyrinten gepraat. Jean wist te vertellen dat als de mais hoog en rijp was, dat de jeugd daar dan een soort labyrintspelletje speelde.. Ik kreeg een beeld, dat deed denken aan ons boompje verwisselen...

6-4-2006 van Jeugny naar Bernon 22 km

Ik ben nog niet op weg of ik kom Theo en Johan tegen, twee broers, boerenzonen uit Nederland, pelgrims op de fiets. Zij houden een weblog bij met berichten: http://www.theoenjohan.waarbenjij.nu/ . Zie foto. Het wordt weer een mooie relaxte dag, ik film stieren, die allemaal uitlopen, waarschijnlijk aangetrokken door het oranje van de wheelie ;-) ... Maar het is wel fascinerend hoe zij je blijfen aanstaren... Schapen en paarden doen dat ook...., verder een kikkervijver, paarden, bos...

Gelukkig ben vind ik net ergens een dak boven mijn hoofd als het dan toch eindelijk begint te plensen. Als de regen wat zakt ga ik weer verder. Ik ben blij dat Jean voor me heeft gebeld naar Brenon. Ook deze Chambre d'hotes ligt er verlaten bij, de meeste deuren open. Als ik na een tijd wat filmen en wachten ( ik had gezegd dat ik tussen zes en zeven zou aankomen en het was net 5 uur ) naar de wc ga en de wheelie verplaats heb ik waarschijnlijk het blikveld bereikt van de vrouw des huizes, die af en toe uit haar raampje kijkt. Toen ik het toilet verliet kwam zij naar buiten met de woorden. Ik zag die handkar en ik dacht: dat moet die pelgrim zijn. Ik klets met haar over de vele bloemen in de steden en dorpen, heel veel tulpen. Ik denk dat ze misschien al meer tulpen hebben staan als gemiddeld in Nederland. Er is echt een competitie gaande om ville fleuri nummero 1 te worden. Iedere stad die zijn best doet krijgt sterren. Onder het plaatsnaambordje staat dan een geel bordje met ville fleuri met bijvoorbeeld twee sterren... Dan over het nationalisme van de fransen.
Bevrijdingsdag is hier 8 mei geweest en heel Frankrijk staat vol met (lelijke)
monumenten voor de kinderen van nu ter herdenking van al diegene, die in de oorlog zijn omgekomen, met teksten erbij als: vanwege de bestialiteit van de duitsers...
Hoe turn je al die monumenten om in een bevrijdingsdag om vooral de vrijheid te gedenken zoals wij in Nederland gedaan hebben... Dat turn je dus niet om, en dat willen de Fransen ook helemaal niet.... Verschillen blijven er.... Gelukkig maar....
Ze vraagt me of ik me wel eens erger als ik zo alleen op stap ben. Ja, dat doet ik dus!! Soms, als ik enkele onnodige kilometers heb omgelopen, het regent en ik heb zin in een kop koffie, maar nergens is een café, dan heb ik het gevoel dat ik weet hoe de ziekte van Latourette zich ontwikkelt.

Maar deze chambre d'hotes had niets eigens en ook niets leuks. Bovendien was ze duur. De vrouw had blijkbaar alles doorverteld aan haar man, die het petit dejeuner serveerde. Ik wil eigenlijk een rustig ontbijt en er zitten meerdere mensen te eten. Ik kom binnen en wordt dankbaar door de man aangegrepen als een nieuw gespreksonderwerp. Hij gaat naar Santiago, zei hij als een volleerd entertainer. De hele tafel kijkt mij met open mond aan en de man begint uit te leggen dat er heel wat pelgrims zijn, die daar heen gaan en bla bla bla. Wat was die man zijn best aan het doen om een gezellige sfeer te creëren en hij hoorde daarbij vooral zichzelf graag...
Het ontbijt was afgepast, een oud geroosterd stuk brood, een beetje zwart, 'n
croissant, die ik ook wel eens lekkerder heb gehad en een taai stukje stokbrood met een klein bakje jam. En koffie uit de thermoskan.
Ik ben nog op mijn kamer aan het inpakken en de man komt controleren of ik er nog wel ben. In zijn woonruimte ligt de rekening al helemaal uitgeschreven klaar. Bovendien sliep ik in een gedeelte dat nog niet helemaal af was en dat nog stonk naar de nieuwe verf. voor 37 euro!! Nee voor die prijs kom ik daar nooit meer terug. Toch was ik blij dat ik er zat, want het regende die nacht en ochtend behoorlijk. Als je alleen bent betaal je behoorlijk trouwens. De prijs voor 2 personen is slechts een paar euro duurder.

Ik vind het alleen reizen best leuk, maar ik mis toch ook wel een partner en wat specifieker: Els. Dit is denk ik toch wel de laatste reis van dit kaliber, die ik in mijn eentje doe... Toch is het goed om zo je grenzen en uithoudingsvermogen te testen en jezelf tegen te komen. Want daar ben ik uiteindelijk naar op zoek, mijn diepste verlangen... Wat is dat en wat wil ik daarmee....

7-4-2006 van Bernon naar Tonerre 17 km

Veel regen, maar niet teveel, ik blijf er rustig onder en kom in Tonerre aan en vind meteen een camping. Daar heb ik al snel mijn tentje opgezet en zit heerlijk tegen een elektriciteitsvoorziening met een biertje in de zon! Zo einigt een dag lekker ontspannend. Een gebochelde man en een kreupele vrouw met krukken met een herdershond uit Nederland, driegen mijn rust te verstoren, maar de vrouw commandeert gelukkig met haar krukken, dat zij een eindje verderop willen staan, de gebochelde man en de herdershond gehoorzamen onmiddelijk. Even later komt een ontzettend zwaarlijvige man met een piepklein hondje een camper uit, maar als hij mij ziet gaat hij snel de gebochelde man achterna. Wat kan het heerlijk zijn zo met een biertje in de zon !

8-4-2006 van Tonerre naar Verimont 34 km

Dit was de dag van de onmogelijke opgave. Ik had van de campingbeheerder begrepen dat er in Verimont een camping was, en nergens anders op de route naar Vezelay, die in een dag haalbaar was. Ik schatte de afstand op 30 kilometer, maar dat bleek ruim 4 kilometer meer. En ik liep het eerste stukje ook nog om, ik volgde een omleiding. Maar het is wel mooi, vooral het stukje door berg en bos tussen viviers en Polly. Maar de laatste uren regent het , toch besluit ik in Licheres door te lopen naar Verimont (12 km). Ik loop van 9.30 uur tot 8.30 uur met slechts enkele pauzes. Als het moet, of als je je er toe zet kun je ineens veel!! Ik kom aan bij de camping, die beheert wordt door een komiek bullebakje van een Italiaan, die probeert ruzie te zoeken.... Maar uiteindelijk blijkt hij toch te benaderen....
Ik zet mijn tent in de regen op, het regent de hele nacht, ik breek 'm weer af in de regen en vertrek in de regen....

Op de camping raak ik nog in gesprek met een man, die sinds zijn adolescentie zijn katholiek zijn afgezworen had en zich nu verbaast dat hij naar de abdij gaat van Fontenay, de baseliek van Vezelay, Taizé en dat hem dat aangrijpt. Vooral de ervaringsgerichte dingen pakken hem, zoals de vredesgroet, waarbij je elkaar de hand geeft, de muziek van een koor van zusters en van paters in Vezelay.... In feite was hij net als ik afgeknapt op de kerk, waarin dode rituelen en formaliteiten hem niets meer zeiden....

Ondertussen had ik al het plan opgevat om de trein naar Avalon te nemen. Het weer klaart op en van het station, dat als zodanig niet meer in gebruik is, is een deur open. Als ik dat had geweten, dan had ik daar geslapen!! Er waren op de eerste etage een heel hoop kamers, er was een badkamer, een douche. Ik heb er een tijdje gefilmd en het was net of ik in een of andere vreemde film terecht was gekomen. De antieke houten loketten waren er nog, wat oude gezellige kacheltjes etc.

9-4-2006 van Vermenton naar Avallon met de trein...

Dat is een kwestie van een half uurtje met de trein, dat zou een dag lopen zijn geweest: 27 kilometer. Ik zit nu dus in Avallon, 13 kilometer van Vezelay. Hier kun je internetten op het postkantoor voor 7 euro per uur, op de toeristeninfo voor 6 euro per uur en ze geven geen informtie over waar je dat voordeliger kan doen! Ook de toeristeninfo heeft haar belangen, gelukkig wist ik van 2 jaar geleden een plaats waar je een hele midag bezig kan zijn voor 4 euro, dat is 1
euro per uur. Ook in de hotelinfo van de toeristeninfo vind ik geen
goedkoop hotelletje. Gelukkig wel in een ander foldertje dat ik had uit
Vermenton .... Ik werk hier het internet bij en nu 11 mei is de zon weer gaan schijnen.... Morgen ga ik naar Vezelay.