leven in droom en daad

liedje geschreven in La Charité-sur-Loire 16/17 mei

dan ga je leven in droom en in daad

als je maar even de wind binnen laat
als je maar even de regen laat plenzen
als je maar even niet meet met een maat
dan ga je leven in droom en in daad

als je de grens weet van goed en van kwaad
als je de beelden van iedereen loslaat
en ook je hart en je ziel opengaat
dan ga je leven in droom en in daad

als in het leven de liefde ontstaat
als het woord vlees wordt, concreet wordt in daden
dan wordt concreet waar het leven om gaat
dan ga je leven in droom en in daad

12 mei Avallon-Vezelay 15 km

Het begin in de Vallée du Cousin is werkelijk prachtig!! Vlak voor St Pere kom ik dus pelgrim Ed tegen, ( zie hierboven: 'Enkele foto's' ) Hij was enkele dagen na Els en ik in Luik bij George. Ook hij vond het wat te dik aangezet daar, maar wel goed bedoeld. Dan kom ik Ben dus tegen, al de vierde, die ik van het caminofestival ken uit Den Bosch. Hij is al voor de derde keer op de fiets.

Ik kom aan op de camping en ik herinner me de telefooncel en de parkeerplaats voor auto's onder de bomen, ook de camping beheerder herkent mij. Ik ben er bijna 2 jaar geleden 11 dagen geweest. Ik zat er vrij aangenaam toen, at bijna elke avond samen met Nicolette, die ook in Vezelay was gestrand. We gingen af en toe internetten in Avallon. 's avonds belde ik mijn toenmalige vriendin vaker... Die relatie is nu 'verwerkt' , ik ben eigenlijk tot aan Vezelay nog door allerlei emoties gegaan in relatie tot haar, maar heb er nu een punt achter gezet . De camping is vrijwel leeg nu, enkele caravans en een andere tent van een Belgisch stel.
Ik raak met Vincent en Carien in gesprek en ga met hun naar de Basiliek. Vincent is een abstract beeldend kunstenaar van 75 jaar. Ik reflecteer met hem over het pelgrim zijn, over het meester worden over jezelf, dat je je niet meer door je emoties laat leiden ...Hij liet zich altijd leiden door sfeer en was gevoelig voor sfeer . Hij snoof die op in de basiliek in Vezelay en vertelde me dat die wel weer zou doorwerken in zijn kunstwerken. Hij hield niet van rondleidingen en allerlei voorgekookte troep. Ik herkende in hem veel van mezelf ...
Ik heb er nog wat opnamen gemaakt van de dienst om 12.30 uur van nonnen en paters... Ik zag een zeer jonge zuster met een blijde en leuke uitstraling, maar ook zusters met gefrustreerde gezichten...

14 mei Vezelay-Cuncy le Varzy 27 km

Vandaag wordt de Wheelie erg op de proef gesteld, ondergelopen bosstukjes, totaal oneffen paden, takken stronken.... Hij dreigt vaker naar een kant om te kieperen... Af en toe vloek ik wel even... Op het laatst heb ik ergens het gevoel dat ik fout loop, ik zie ook een hele tijd geen bordjes meer en raak van de weeromstuit in een rush, ga steeds harder lopen om weer ergens op 'bekend' terrein te raken. Ik zie in de verte een dorp liggen en besluit erheen te lopen. Ik heb me er min of meer al bij neergelegd dat ik daar de tent zal moeten opzetten. Wie schetst mijn verbazing en mijn opluchting, als ik zie dat ik gearriveerd ben waar ik moet zijn: in Cuncy le Varzy. En dat ik een paar honderd meter verder automatisch tegen de pelgrimsopvang aanloop... Daar zitten al twee Belgische vrouwen, twee zussen, Marie Noëlle en Charlotte. Zij doen een weekje pelgrimstocht en vinden het heerlijk om even een week zonder man, werk en kinderen te zijn. Allen daarom gaan zij... Charlotte woont een paar huizen verder dan het het geboortehuis van Jacques Brel in Brussel. De refugio kostte 12 euro pp en er waren in een voorraadkast tegen betaling allerlei produkten te krijgen. ( wel een beetje aan de dure kant) De kamers waren volgepropt met allerlei meubels, ze had een familiale uitstraling, de zitkamer/keuken was wel gezellig.


15 mei Cuncy le Varzy- Arbourse 28 km


Op weg naar Arbourse bij het kapelletje St Lazare is het 'glije glije glije' met een wagentje en dan nog wel al slidderend naar boven. Het is verdomde zwaar!! en ik begin genoeg te krijgen van die voorgekookte historische route naar Santiago... De wheelie krijgt het opnieuw zwaar te verduren. In een wiel zit inmiddels een lichte slag en onder zo tegen het frame zijn kleine stukjes kamvas weggeschuurd, omdat ik de whellie soms geagiteerd keihard door vanalles heb heengetrokken. Ik ben inmiddels wat voorzichtiger en heb het een en ander gerepareerd...
In Complemy in Café Le Montauban kom ik een oudere wijze man tegen, die het prima vind dat Nederlanders huizen kopen in Frankrijk, hij is helemaal voor Europa, verteld dat een van zijn dochters vloeiend Duits spreeks, de andere vloeiend Engels en besluit zijn verhaal met de woorden on ne peut pas supprimer le spiritualité ( men kan de spiritualiteit niet onderdrukken).... Het is voor het eerst dat ik zo een Fransman hoor spreken... Als ik Arbourse nader is het al laat en ben ik het contakt met de ruote op papier kwijtgeraakt. Nergens een huis of teken van leven, regen, ook nu kom ik in een rush van steeds harder gaan lopen en dan kom ik daar in een weiland een eenzame koe tegen. Ik ben nog nooit zo opgelucht geweest bij de aanblik van een koe. Als er hier een Koe staat kan een dorp niet ver meer zijn. En inderdaad tegen 21.00 uur kom ik Arbourse binnen. Ik vind het pelgrimsverblij, maar opslot. De Mairie ernaast is echter open, dus ik waag het binnen te gaan. Komen er twee Polen op me af, die geen woord Frans verstaan of spreken. Na veel gebarentaal wten ze me naar een vrouw te brengen, die een sleutel van de refugio heeft en die weer een andere vrouw belt, die later nog even binnenkomt om een stempel te zetten in mijn pelgrimsboekje en de 8 euro voor de overnachting te incasseren. Deze refugio is helemaal nieuw gemaakt met looie lampen aan het plafond, een beetje design. De produkten in de voorraadkast, zijn hiet gewoon ongeveer kostprijs. Deze vrouw is minder verlicht dan de fransman uit Complemy. Zij klaagt o.a. over de engelsen en de Nederlanders, die hier in Frankrijk alle huizen opkopen...

16 mei Arbourse-La Charité-sur-Loire 21 km

Ik kom behoorlijk nat de toeristeninfo in La Charité-sur-Loire binnen. Maar ik krijg er de sleutel van het pelgrimsverblijf vlak bij de Notre Dame en een zakje nescafè. Ik internet wat, maak mijn videobandje vol met beelden uit de Notre Dame. Werkelijk een prachtige sfeervolle kerk. De tweede dag komen Lucette en Janvier, een Spanjaard met zijn Franse vrouw erbij. Zij zijn hier vorig jaar gestopt en gaan dit jaar weer verder. Ik begreep dat de voorziening vorig jaar nog 8 euro kostte en dit jaar 12.

18 mei La Charité-sur-Loire - Baugy 28 km

De dreiging van regen is er al als ik de loire oversteek, maar de luchtatmossfeer is lekker open. De regen begint... Ik loop nog de historische route, door zeiknat hoog gras...Als ik in St Martin de Champs aankom en in een café tje in gesprek raak met een man, die alles weet van de plaatselijke wegen besluit ik onmiddelijk de historische route te verlaten en de kleine D-wegen te nemen. De hele dag hoog gras, gehobbel en modder, daar had ik geen zin in, bovendien schiet dat niet op... Na Couy begint gelukkig toch de zon te schijnen en via het gemeentehuis van Baugy kom ik tenslotte terecht bij een gepensioneerde arts en zijn vrouw.
Ik werd door de heer Thibaudin zeer gastvrij ontvangen met heerlijke verse jus d'orange. Zijn vrouw zou er zo aankomen en van haar hing het af, of ik kon blijven of dat men een ander adres voor mij ging zoeken. Als de vrouw arriveert kan ik blijven. Ik krijg er heerlijk eten: omelette met groenten en wijn. We praten over Bourges, gedichten (de man schrijft gedichten a la Drs P) over een Zwitser, die ook een bagagekar had, maar dat was een klein frame met slechts een klein wielletje, zo gemaakt dat je er je rugzak op kon leggen. Minder stabiel leek mij, maar een stuk lichter. De vrouw liet me ook een boek zien van Jean Marie Paulin, een man met een lange baard en een flinke hoed, verpleger, pelgrim en wandelaar. Het boek heette: Semeur d'espoir sur les chemins . Hij was een paar weken geleden ook bij hun geweest...
Net als bij mijn vader leek bij de heer Thibaudin zijn artsenbestaan bijna volledig weggevaagd. Hij hield zich nu bezig met dichten, internet, dat ie na zijn pensioen had leren gebruiken en ook het opvangen van pelgrims verschafte hem en zijn vrouw plezier.


19 mei Baugy- Bourges 28 km

Als ik uit Baugy ben vertrokken kom ik in een café in Villabon, Lucette en Javier weer tegen. Zij hadden voor Baugy een chambre d'hotes opgezocht de vorige dag en wren eerder vertrokken dan ik. We lopen samen verder, praten over Theo van Gogh, suikerziekte ( Javier is diabeet), Nederland, Spanje Frankrijk. Mijn frans dat weer goed aan het terugkomen is wordt weer even behoorlijk verspaanst. In Brecy wordt ik uitgenodigd om in de plaatselijke herberg een 'pelgrimsmaal' te nemen. Voor veel restaurants op weg naar Santiago zijn pelgrims toch ook een behoorlijke bron van inkomsten... Het smaakt heerlijk, maar wat is het wandelen erna zwaar zeg... Het duurt zeker twee uur eer ik weer een beetje normaal loop. Normaal eet ik wat brood met een stukje worst of zo, wat melk en een appel...

Toen ik in Baugy zat, ben ik weer eens op de weegschaal gaan staan en bleek dat ik al 14 kilo was afgevallen. Ik ben toch maar iets meer gaan eten...

Javier en Lucette nemen in St Germain du Puy een chambre d'hotes en ik loop door naar Bourges. Daar is een opvang voor pelgrims, maar ik had na een nacht met Lucette en Javier en die nacht bij dat artsenechtpaar weer even behoefte aan wat privacy. Na wat zoeken vind ik een plek in Hotel Le Gygne bij het station, een beetje ver uit het centrum helaas.


Bourges

In Bourges raak ik de volgende dag verzeild in een dienst in de Kathedraal , volgens mij de viering van de plechtige heilige communie. De kathedraal zit helemaal vol. Ik film er wat, maar voel me ook een cameraman.
Ik geloof dat ik me toch steeds minder thuis voel bij de officiele
rituelen van de kerk. Er is wat mij betreft enkel het leven en daar heb je
het maar mee te doen. Luisteren naar het leven en daarbij hoort ook de
dood en zo kom je uiteindelijk tot inzicht dat enkel liefde enige zin
heeft. Och ja iedereen moet zijn eigen weg daarin maar gaan...

Ik heb in Bourges ook nog even in de straat gespeeld en mijn hotelprijs wat omlaag gebracht, maar 35 euro is me toch wat veel, het internet is er duur en Bourges is een mooie stad, maar niet echt sfeervol, ik besluit maar weer verder te gaan...

Die avond volg ik op aanraden van Javier en Lucette de nuit et lumieres in Bourges. Je word dan door lantaarnlicht en lichtrondjes in de straat langs allerlei plekjes geleidt, waar je soms ook een klein licht en geluidsspektakeltje kunt zien... Ach het is wel aardig....


21 mei Bourges- Issoudun 38 km

Vandaag een officiële afstand van 38 kilometer afgelegd, maar daarna in
Issoudun nog wel 5 kilometer erbij afgelegd: eerst een ronde hotels gedaan,
toen besloot ik naar de camping te gaan (ligt flink buiten de stad) was die te vroeg dicht ... Toch maar weer de stad in gegaan en ik zit nu in een
hotelletje bij het station... Maar dit is toch echt mijn voorlopige record: 43 km op een dag, dat had ik voor deze tocht niet kunnen denken!

Het internet is hier gratis!! bij verschillende gemeentelijke instellingen!! Ik kom hier wat tot rust en ben inmiddels weer met een nieuw liedje begonnen. Ik vind het wel een hoop tikwerk steeds, maar het doet me toch goed op deze manier telkens de dingen weer op een rijtje te krijgen een breder kader te ontdekken waar alles wat je meemaakt invalt.....

groetjes aan iedereen die af en toe een beetje meeleest. Ik hoop zometeen nog wat foto's erbij te plaatsen