1949:
Begin regering Adenauer.
18 april 1951:
Oprichting EGKS.
1955:
- Hallstein-doctrine
- EEG
- BRD lid van de NAVO
13 augustus 1961
Bouw Berlijnse Muur.
1962:
Spiegel affaire.
1963:
- Regering Erhard
- Elyseé verdrag
- Pasjes akkoord
1966:
Regering Kiesinger.
1969:
Regering Brandt,
Neue Ostpolitik
1970:
- Baader-Meinhoff
groep/RAF opgericht.
- Oder-Neisse linie
erkend.
1973:
- Oliecrisis
- Regering Schmidt
- Guillaume affaire
1982:
Regering Kohl
1988:
Europese Economische markt
9 november 1989:
Val Berlijnse Muur
Omgang met het Nazi-verleden (processen)
West Duitsers werden
in de jaren vijftig liefst niet aan de nazi-periode herinnerd. De
NSDAP-dossiers met de gegevens van ongeveer acht miljoen partijleden
bleven gesloten. Eind jaren zestig bleek uit onderzoek dat bijna
driekwart van de Duitsers vond dat men de mensen geen vragen meer moest
stellen over het nazi-verleden.
Veel ex-nazi’s hadden na de oorlog weer carričre kunnen maken. Duitsers
richtten hun aandacht liever op de economische ontwikkeling van de BRD
en op samenwerking met de West-Europese landen. Hierin werden ze
gesteund door de regeringen van de westelijke geallieerden, toen die
eenmaal besloten hadden tot oprichting van een zelfstandig Duitsland.
Een zelfstandig Duitsland kan niet bestaan zonder de kennis en ervaring
van al die miljoenen Duitsers, die ieder op hun eigen plats een rol
hadden gespeeld tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het proces van
Neurenberg, waar een beperkt aantal kopstukken terecht hadden gestaan en
waar doodvonnissen waren geveld, moest het teken zijn, dat de nazi’s
waren berecht en dat nu over kon worden gegaan tot de opbouw van een
nieuw Duitsland.
In het buitenland bleef men zeer argwanend ten opzichte van de Duitse
democratie. Velen geloofden dat een herleving van het nazisme mogelijk
was of zelfs waarschijnlijk.’
Maar de stemming in Duitsland veranderde na de oorlog langzaamaan. De
jaren na de ‘Spiegel affaire’ in 1962 werd de veranderende stemming
overal voelbaar. Een voorbeeld daarvan is de verwerking van het verleden
door de Duitsers. Jarenlang was die nazi-tijd een taboe, waarover
gezwegen werd. Maar vanaf 1960 begon dat te veranderen. Er kwamen in dat
jaar een serie processen tegen SS’ers, die in Duitsland tot heilige
reacties leidde. De pers schreef er veel en uitgebreid over,
vooraanstaande Duitsers bekende zich persoonlijk schuldig te voelen aan
de nazi-misdaden en jongeren begonnen ouderen te wagen over hun houding
in de nazi-tijd. Er kwam een stroom artikelen, boeken en documentaires
over nazi-Duitsland opgang, en tot nu toe is die stroom er nog steeds.
