1949:
Begin regering Adenauer.
18 april 1951:
Oprichting EGKS.
1955:
- Hallstein-doctrine
- EEG
- BRD lid van de NAVO
13 augustus 1961
Bouw Berlijnse Muur.
1962:
Spiegel affaire.
1963:
- Regering Erhard
- Elyseé verdrag
- Pasjes akkoord
1966:
Regering Kiesinger.
1969:
Regering Brandt,
Neue Ostpolitik
1970:
- Baader-Meinhoff
groep/RAF opgericht.
- Oder-Neisse linie
erkend.
1973:
- Oliecrisis
- Regering Schmidt
- Guillaume affaire
1982:
Regering Kohl
1988:
Europese Economische markt
9 november 1989:
Val Berlijnse Muur
Politieke ontwikkelingen 1949-1969.
De eerste Bondsdag werd gekozen in augustus 1949. Het opkomstpercentage was 78,5 %. De CDU/CSU onder leiding van Adenauer behaalde de meeste stemmen. De vier grootste partijen waren CDU/CSU, SPD, FDP en KPD. De drie grootste democratische partijen behaalden ruim 72 % van de stemmen. Daarentegen haalde ‘extreem- rechts’ slechts 4.7% van de stemmen. Dat hield dus in dat als een partij de democratie niet steunde, zij weinig stemmen behaalde.
Om deze democratie te beschermen was het mogelijk bepaalde partijen te verbieden. Zo werd in 1952 de Socialistische Reichspartei (SRP) verboden, omdat zij neonazistische opvattingen hadden en dit is natuurlijk streng tegen de democratie in. Alleen als je het zo bekijkt wat democratie inhoudt, dat wil zeggen vrijheid van meningsuiting, vereniging, vergadering, godsdienst en drukpers, is het juist zeer tegenstrijdig dat er een partij verboden wordt. Want in een democratie is men dus vrij in het uiten van zijn of haar mening.
De uiteindelijke keuze van de regeringscoalitie werd beslist door Adenauer. De CDU/CSU zou samen met de FDP en de DP (Deutsche Partei) de coalitie vormen.
Precies vier jaar later in 1953 waren er nieuwe verkiezingen voor de Bondsdag. Dit was ook het jaar waarin de kiesdrempel ingevoerd werd. Die zorgde ervoor dat de links- en rechts-extremistische partijtjes die minder dan 5% van de stemmen behaalde geen vertegenwoordigers in de Bondsdag konden krijgen. Ondanks de gemiddeld hoge opkomstpercentages bij de Bondsdagverkiezingen, zo’n 80% à 90%, had het West- Duitse volk niet zo’n groot vertrouwen in de werking van haar West-Duitse democratie. Daar moet niet bij vergeten worden dat het hierin om een zeer autoritaire regeerstijl ging onder leiding van Adenauer (regerend van 1949-1963). De bevolking zag het stemmen meer als een staatsburgerlijke plicht.
In 1957 behaalde de CDU/CSU de absolute meerderheid in de Bondsdag, dit was 50,2%. De belangrijkste politieke stroming in deze periode werd gevormd door het conservatisme en het anticommunisme. Zodoende werd in 1956 de communistische partij (KPD) verboden.
Van 1966-1969 werd de BRD voor het eerst(en ook voor het laatst)geregeerd door een coalitie van CDU/CSU en SPD. Deze werd ook wel de ‘Grote Coalitie’ genoemd. Zij bezaten 447 van de 496 zetels in de Bondsdag. Dat betekent dus dat er geen sprake was van tegenstand, omdat de overige zetels te weinig invloed konden uitoefenen.
Ook nam in deze jaren de maatschappelijke onrust in de BRD toe. Vooral jongeren begonnen zich af te zetten tegen de consumptie maatschappij en de autoriteiten(de gezaghebbers). Onder de studenten kwam vooral het verlangen naar een democratisering tot uiting. En in navolging van de Verenigde Staten braken ook in West-Europa studentenonlusten uit. Door middel van acties en grote demonstraties protesteerden jongeren in de BRD tegen de (kern)wapenwedloop, tegen de oorlog in Vietnam, tegen de welvaartsmaatschappij, tegen het sterke anticommunisme van de oudere generatie, en tegen het nazi verleden.
