Hoe wij ons droomschip hebben gevonden

Nadat in het begin van de tachtiger jaren het eerste artikel over de Shpountz 44-40 in het tijdschrift Wooden Boat was verschenen, heeft deze droom mij nooit meer losgelaten.

Ogenschijnlijk is het een zeer authentieke vrachtschoener uit Maine, maar in werkelijkheid is het een ontwerp uit 1976 van de Fransman Daniël z. Bombigher.

 Logo    Daniël z. Bombigher

Ik heb bij de ontwerper tekeningen opgevraagd en deze regelmatig aan de keukentafel bestudeerd. Zijn tekeningen zijn op zichzelf ware kunstwerken door de fijne detaillering en de artistieke layout met vele grapjes en verwijzingen.

Een hoogtepunt was de zomer van 1994 toen ik met Bombigher contact had opgenomen om hem te ontmoeten en over zijn werk te praten. Hij nodigde mij toen onmiddellijk uit om een dag met hem mee te zeilen op een Shpountz 44-40. Dit aanbod heb ik onmiddellijk dankbaar aanvaard. Wij hebben ons op een prachtige dag in St. Tropez ingescheept op de Fabriano. Ik was erg onder de indruk van dit schip. Het was robuust van bouw, maar toch heel elegant van lijn, en het zeilde fantastisch. Bombigher zeilde dit schitterende schip vrijwel zonder hulp van anderen, zonder hard te hoeven werken. Achterin de kuip was het goed zitten waarbij de hoogte van de achterste bank even hoog was als de kajuit, zodat het uitzicht optimaal was. De platte spiegel dient over de hele breedte tevens als rugsteun, zodat de bemanning recht naar voren kan kijken. Alles was bij het ontwerpen goed doordacht. Het interieur zag er werkelijk prachtig uit. Het was ruim en vooral licht. De eenvoud van de indeling en de tot in de kleinste details doordachte praktische snufjes maakten het tot een ruimte die zowel heel “scheeps” als ook modern en heel goed bewoonbaar aandoet.
Bij het monteren van onze vakantie video heb ik de zeilscène afgesloten met de tekst
“Dit is mijn droom…”

Pas in januari 2000 heb ik serieus overwogen om te kijken of ik mijn droom zou kunnen verwezenlijken.
Eerst vond ik op het internet een Shpountz 38-40 te koop in Canada. Een twaalf meter versie van de Shpountz. Dit schip was pas drie jaar oud en eigendom van de bouwer zelf. Het zag er prachtig uit. Ik was gelijk geïnteresseerd. Tot mijn teleurstelling bleek dit schip vlak voor mijn neus te zijn verkocht.

Daarna vond ik een Lady of Bermuda te koop in Cannes. Ook een ontwerp van Bombigher.
Dit vind ik (nog altijd) één van zijn mooiste ontwerpen. Ook dit schip meet 12 meter over de stevens. Op de foto’s zag het schip er goed uit. Deze eigenaar had weliswaar het onderhoud laten versloffen, maar daar was de prijs op aangepast. Wij besloten naar Cannes te reizen om dit schip te bekijken. Op het schip kwam ik tot de ontdekking dat ik binnen niet overal voldoende hoofdruimte had als ik zat. Daar was niets tegen te doen, dat zit in het ontwerp. Bovendien kwam ik tot de teleurstellende conclusie dat de ruimte binnen wel wat klein is als je er permanent op wilt wonen. Ook dit schip viel dus af.

Slenterend langs de haven in Cannes ontdekten wij een Shpountz 44-40 die te koop werd aangeboden. Wij mochten even aan boord kijken. Dit schip zag er prachtig uit, maar de vraagprijs was erg hoog. Te hoog voor mijn budget. Ook dit schip viel af.

Wij hebben Bombigher een bezoek gebracht in Antibes waar hij nu woont. Zijn atelier is werkelijk indrukwekkend. Hij ontwerpt niet alleen zeilschepen, maar hij schildert deze ook op olieverf schilderijen en hij maakt aquarellen en zeer fraaie modellen van zijn schepen.  Daarnaast heeft hij een behoorlijke wapen- en muziekinstrumenten verzameling. Dit alles vind je weer terug in zijn ontwerpen.

Bombigher wist nog een Shpountz 44-40 voor ons te koop. Het lag op dat moment in het Caribisch gebied. Deze zou nog fraaier zijn dan die wij hadden gezien in Cannes. Dit schip was echter net zo duur als haar zusterschip. Ook dit schip viel dus af.

Thuis ontdekte ik op het internet een Shpountz 44-40 te koop. Dit schip lag in Antigua en de naam was …. Fabriano. Het schip waarop ik had gezeild in de baai van St. Tropez! De prijs leek aantrekkelijker dan die van de beide andere schepen. Het bleek al snel dat dit hetzelfde schip was waarop Bombigher had gedoeld. Hij had alleen een veel hogere vraagprijs genoemd. Hij wilde hierin een vies spelletje spelen door de Fabriano buiten de makelaar om tegen een veel hogere prijs aan mij te verkopen. Ik heb contact opgenomen met de makelaar en de vraagprijs laten bevestigen. Wij besloten daarop de Fabriano te gaan bekijken. Samen met een eigen expert zijn wij afgereisd naar Antigua. Het was hurricane season maar men had ons verzekerd dat er geen gevaar dreigde. De weersvoorspellingen zijn tegenwoordig zó goed…  Op Antigua aangekomen werden wij de volgende dag geconfronteerd met de komst van een echte hurricane. Die had ook een naam gekregen: Debbie.
Dit hield in dat men niet van plan was om het schip te laten hellingen. Dat konden wij ons ook wel indenken. Het schip lag in een hurricane hole afgemeerd aan mangrovebossen aan de ene kant en alle ankers aan de andere kant. Wel konden wij het schip uitgebreid bekijken. Ook deze eigenaar had het schip de laatste jaren niet goed onderhouden. Vooral de buitenkant was verwaarloosd. Het teakdek bevond zich in een deplorabele toestand. Ik was wel wat teleurgesteld. Wij hebben alles uitgebreid gefotografeerd en op video opgenomen.

De Fabriano in Antigua

Thuisgekomen heb ik een bod uitgebracht dat door de eigenaar niet alleen werd afgeslagen, maar hij liet mededelen dat hij niet via deze makelaar wenste te verkopen en dat de vraagprijs zo’n tien procent hoger kwam te liggen. Er zijn nog steeds piraten in het Caribisch gebied! Ook dit schip viel dus af.

Wij hadden de Fabriano goed bekeken en wij vonden dat dit toch het type schip was dat wij zochten. Het was groot genoeg om permanent op te wonen en het was heel goed te zeilen met twee personen.
Ik besloot om te informeren of het schip in Cannes nog steeds te koop was. Er was inmiddels al een jaar verstreken. Het telefoonnummer was nog te traceren en tot mijn verbazing bleek het schip nog steeds te koop. Nadat wij een afspraak hadden gemaakt reisden wij af naar Cannes om het schip uitgebreid te bekijken.
De naam was La Goële, een Bretons woord voor zeezwaluw. De eigenaar, André Hudreaux, was ook de bouwer. Hij heeft gewerkt op de werf waar ook een aantal Shpountzen zijn gebouwd en hij had besloten om er een voor zichzelf te bouwen. Hij heeft er in de avonduren en in zijn vakantiedagen zo’n elf jaren aan gebouwd en in 1992 kon een van de beste exemplaren die van dit ontwerp zijn gebouwd in Cannes te water worden gelaten.
De eigenaar heeft het met veel liefde onderhouden en dat was goed te zien. Het schip zag er heel goed uit. Het was zeer compleet uitgerust en wij kregen er heel veel extra’s bij waar wij niet op hadden gerekend. Hudreaux heeft bereidwillig alles gedemonstreerd. De proefvaart was een openbaring hoe fijn dit schip te zeilen is.
In juni 2001 konden wij een voor beide partijen goede prijs overeenkomen en wij besloten dat wij dit schip wilden kopen.

Na veel omzwervingen hebben wij toch een heel goed exemplaar gevonden van het scheepstype dat wij zo graag wilden hebben. Wij zijn er dan ook heel erg gelukkig mee.