Geschiedenis v.d. Cavalier

Terug  Raskenmerk  CCN  Aanschaf  Uitzoeken  Ophalen  Fokkers

De huidige Cavalier is een directe afstammeling van de kleine 'Toy Spaniels', die op vele schilderijen uit de 16e, 17e en 18e eeuw staan afgebeeld. Deze "Toy Spaniels" waren tijdens de regeringsperiode van het koningshuis Tudor erg populair bij de dames aan het hof en toen de Stuarts aan de macht kwamen kregen ze zelfs de koninklijke titel King Charles Spaniel. De geschiedenis vertelt ons dat koning Charles II altijd werd omringd door een paar exemplaren van zijn lievelingsras.

Toen het koningschap van de Stuarts werd overgenomen door het Hollandse Hof en Willem III de scepter zwaaide, daalde de populariteit van de 'Toy Spaniels' en kwam de Mopshond in de mode. In die tijd bestond er een speciale stam roodwitte 'Toy Spaniels', die op Blenheim Palace werd gefokt door de Hertogen van Marlborough. Ze waren zeer geliefd als jachthond en als gezelschap voor de dames.

Vroeger waren er nog geen hondententoonstellingen en werd er nog niet volgens bepaalde rasstandaarden gefokt. Dit had tot gevolg, dat binnen één ras een groot verschil in type en grootte bestond. Echter, tijdens de regering van koningin Victoria begon men hondenshows te organiseren en het honden fokken werd wat serieuzer aangepakt; fokkers probeerden een bepaald 'standaardtype' te verkrijgen. Bij de King Charles Spaniel streefde men, onder invloed van de heersende mode, naar een korte snuit, hooggewelfde schedel en laag aangezette oren. Dit type werd rond 1850 door selectief fokken en inkruisen van andere rassen ook bereikt. Het is momenteel nog steeds onder de naam King Charles Spaniel bekend.

Toen Mr. Roswell Eldridge, een Amerikaanse liefhebber van de ouderwetse 'Toy Spaniel', Engeland bezocht, was hij onaangenaam verrast omdat hij geen langsnuitige exemplaren in 'levende lijve' kon vinden. Prompt probeerde hij hier wat aan te doen door op de Crufts Tentoonstelling in Londen een beloning van £ 25,= (in die tijd een klein kapitaal) uit te loven voor de beste reu en teef, die overeenkwamen met de exemplaren uit de tijd van Charles II.

In de Crufts catalogus stonden de volgende voorwaarden: 'zoals ze te zien zijn op de schilderijen uit der regeringsperiode van koning Charles II, lange snuit, geen stop, vlakke schedel zonder neiging tot bolvorming en met spot in het midden der schedel'. Deze beloning werd vijf jaar lang ter beschikking gesteld. De King Charles fokkers namen dit niet erg serieus. Ze waren jarenlang bezig geweest om die lange snuiten weg te krijgen en waren daarom niet erg enthousiast. Toen er na vijf jaar geen prijzen meer werden uitgeloofd was er nog slechts een enkeling bereid om het experiment voort te zetten.

Onder leiding van Mrs. Pitt (Tiweh Kennel) ging dit kleine groepje verder. Na vijf jaar was er nog weinig bereikt. De Kennelclub vond dat het ras nog niet voor erkenning in aanmerking kon komen, omdat er nog teveel verschil in type was en de aantallen erg klein waren. Rond deze tijd overleed Mr. Eldridge. Helaas heeft hij niet meer mogen meemaken wat zijn vriendelijke gebaar voor resultaat heeft gehad.

In 1928 werd er een club opgericht en men koos voor de naam Cavalier King Charles Spaniel. Men vond het belangrijk om King Charles Spaniel in de naam te hebben, omdat er bij dit ras regelmatig terugslag in langsnuitige richting optrad. De pioniers werden er vaak van beschuldigd, dat ze kruisingen met andere rassen toepasten om de langere snuit te verkrijgen. Deze beschuldigen waren niet terecht en kruising met andere rassen werd zeker niet door de club aanbevolen.De meeste fokkers probeerden het originele type terug te fokken door King Charles Spaniels met te lange snuiten te gebruiken. De start van de Engelse club verliep zeer moeizaam, maar doordat bekende fokkers behulpzaam waren en advies verleenden kwam het toch langzaam op gang. Op de eerste bijeenkomst, Crufts Show 1928, werd de eerste standaard van het ras opgesteld. Als levend voorbeeld diende Ann's So, een Cavalier van Mrs. Walker. Bovendien hadden de leden alle reproducties met 'Toy Spaniels' uit de 16e tot 18e eeuw die men had kunnen vinden, verzameld om als voorbeeld te dienen voor de standaard. Gelijktijdig sprak men af, dat het ras zoveel mogelijk beschermd moest worden tegen mode invloeden en 'trimmen' werd dan ook verboden.

De kleine groep enthousiastelingen hield stug vol en in 1945 werd het ras door de Engelse Kennelclub erkend en het jaar daarop werden reeds de eerste kampioenschapsprijzen gewonnen. In 1948 kreeg het ras zijn eerste kampioen, nl. de legendarische Daywell Roger, vader van 11 engelse kampioenen.

Eén van die elf is Harmony of Ttiweh, een Blenheim reu, die in 1954 door Mevrouw van den Boom (Beschermvrouwe van de Cavalier Club Nederland) uit Engeland werd geïmporteerd. Hij was de eerste Cavalier, die op het Europese continent werd geshowd. Op 18 november 1954 werd het eerste nestje Cavalier King Charles Spaniels in Nederland geboren. Mevr. v.d. Boom heeft sindsdien het ras verder in Nederland en Europa gepropagandeerd.

Na verloop van tijd gingen meerdere liefhebbers het ras showen en fokken. De aantallen bleven echter zeer beperkt ten opzichte van andere in Nederland voorkomende rassen. Echter, mede door zijn vrij en vrolijk karakter en zijn handige maat raakten steeds meer mensen in de ban van de Cavalier. Op dit moment hebben een groot aantal gezinnen in Nederland het voorrecht een Cavalier te bezitten.

(Informatie van de Cavalier Club Nederland)