|
|
Woerdense Verlaat – Hollandse Rading |
|
|
24 – 12 – 2003 Vandaag de dag voor Kerst. Hanny heeft het druk met de kerst voorbereidingen. Ze is om 8 uur al vertrokken als ik beneden kom. Ik kan vandaag weinig thuis doen, dus dan kan ik mijn wekelijkse wandelshot scoren. Gisteren zijn we weer een stukje verder opgeschoven met de inrichting – de boekenkast planken zijn gemonteerd. Nu moet alles daarop weer een plekje vinden. Ook de inrichting van mijn computer vordert. Kazaa-lite helpt me weer aan m’n muziek. Ook de router geïnstalleerd – ik kom een klein kabeltje tekort dan kan Hanny ook internetten. Uit de trein zie ik een kleine grauwe miezerige wereld. We minderen vaart voor Woerden. De bus laat me 10 minuten wachten. Ook hier wordt alles miezerig. Na 10 minuten wordt ik losgelaten aan de provinciale weg. Nu gelijk op de route bij Spengen en de Geerkade. |
||
|
|
Echt Hollands polderlandschap, brede sloten en de eindeloze einder ligt nu dichterbij door de mist. (Mijn spellingcorrectie geeft horizon als andere optie voor einder, maar juist dat woordje zon geeft een fout beeld) Maar ook nu lost het landschap op. De weg is verhard en omgeven met mooie knotten. Een hengelaar slaat zijn plastic snoekje uit onder een bruggetje en heeft gelijk beet. 69 cm. Ik zet hem op de foto en gelijk daarna mag hij weer worden teruggezet. Je zou als snoek na deze ervaring toch nooit meer durven eten! Prachtige oesterzwammen op een knot. De grote boerderijen zijn landhuizen. |
|
|
Dan volgt een klein stukje langs de provinciale weg. Een haas die aan de jagers ontsnapte, werd gegrepen door een auto. Nu plat op het asfalt in plaats van gesmoord op de kerstdis. Kockengen is een mooi oud dorpje, maar verder begraven. Ik heb hier vroeger wel eens gesolliciteerd als hoofd van een nieuw op te richten school. Hoe zou mijn leven er dan uitgezien hebben, als ik hier een andere keuze zou hebben gemaakt? Over een smal voetpad langs de Vliet – lemig , zandig. Dit stuk heb ik eerder gelopen voordat ik aan mijn website begon met “LAW’s verbonden”. Dat waren vaak losse stukjes, maar vast terug te vinden in mijn dagboeken of mijn wandeldatabase. |
||
|
|
Langs de kade bloeiend Rapistrum of Bolletjes Raket. Al verder lopend komt die wandeling weer boven drijven. Bij Breukelen zag ik toen jagers lopen en een verkeersbord met een verwijzing naar hun eeuwige jachtvelden. Dat moet in dezelfde tijd van het jaar geweest zijn. Een Torenvalk vliegt onhandig voor me weg. Hij heeft een prooi. 30 meter op een hekje strijkt hij neer. Terwijl ik dit opschrijf begint hij zijn prooi uit elkaar te trekken. Maar meer flarden van eerdere wandelingen hier beginnen door elkaar te lopen. 12.00 Bij de Portengse Brug is een lunchbankje. |
|
|
12.50 op een bankje bij Gunterstein in Breukelen. De “eeuwige jachtvelden” blijken jachthavens te zijn. Zo gaat je geheugen toch met je aan de haal. Ik zit even op het bankje, maar vraag me af wat ik hier zit te doen. Mist wordt natte wind. Het glibberpad door het kleibos van Gunterstein. Mijn bril maar afgezet, want ik kan niet door de miezer heen kijken. Verder lopend ontdek ik dat ik 30 cm gekrompen ben. De wereld blijft klein – soms wordt de mist druppelig, dan weer weg. Je wordt er wel nat van, maar toch geen regenpak aan. |
||
|
|
Nu op een bankje aan de Veenkade Zuid bij de bunker op palen. 14.00 nog 10,5 km. Een voetpad dwars door de weilanden. Op zich een mooi stuk Nederland, maar als de mist het zicht beperkt tot één weiland, maakt het ook niet veel uit waar dat weiland ligt. Een man met hond loopt al een hele lange tijd 50 meter voor me. We lopen even snel. Als hij ook richting de Trouwe Wachter gaat neem ik even een bankje om hem kwijt te raken. Hij gaat toch anders mijn wandelomgeving bepalen. |
|
|
14.44 nog 7 km. Weer een bankje even voor de bocht bij Breukelerveen – een natuurontwikkelingsgebied. Plas dras bij de Westbroekse Zodden van Bert Bos. Die is ook al weer jaren dood. Zo bezield voor zijn stukje natuur. Het is hier een echt stilte gebied – geen geluid van verkeer. Wel vogels: eenden, Smienten, ganzen en mogelijk vliegt er een Zilverreiger voorbij. ’t Is fris – ik heb de hele dag de wind achter , maar even mijn ogen laten genieten. Om 16.00 bij Egelshoek. Nu vervolgens langs het Tienhovenskanaal. Als ik bij de kaartjesautomaat sta komt de trein er al aan. Binnen drie kwartier doe ik thuis de deur open. |
||
