 |
 Oldenzaal – Borne |
 |
|
12 – 01 – 2004 De tijd was krap, maar “hollend” had ik het gehaald. In Utrecht heb ik zes minuten om mijn trein te vinden. dat moetmakkelijk kunnen. Omdat het zo makkelijk kan zie ik voor mijn neus de deuren dichtschuiven. Over een half uur vertrekt de volgende. Tijd om te kijken of ik mijn plan voor vandaag moet / kan veranderen. En dat gebeurt. Nu begin ik in Oldenzaal en loop richting Deventer. Het derde deel loop ik dus tegengesteld. Maar dat is goed met “de vrije reisdagen” te doen. Eerst de verste. Dit wordt een wandeling met een gummetje. Het weer is slecht en de overstap in Hengelo kost weer een half uurtje extra. Zal ik dan toch maar niet in Deventer beginnen? Want dat scheelt weer een uur. Alleen de wandeling is een uur langer. 11.11 Almelo straks in Hengelo naar Oldenzaal. Het is een stadse reis, want deze overstap kost weer een half uur. Het landschap waar we door snellen ziet er wel aantrekkelijk uit. |
||
 |
Precies om 12.00 uur stap
ik de trein uit. Oldenzaal is weer een stukje groter gegroeid dan bij mij
op de kaart. Het groen is nu een industrieterrein. De Hazelaar begint te
bloeien en de katjes geven weer stuifmeel.
Dan door het Holzhuis van het Overijssels Landschap. Een prachtige kronkelende beek doet het oude landschap herleven. 13.00 – 14.30 Deurningen. Een bankje bij de kerk en vandaag is de weekmarkt. De vergeten madarijnen heb ik nu in mijn rugzak. |
|
|
Als ik de snelweg oversteek, realiseer ik me dat dit het marskramerspad van nu is. De handel gaat over deze weg. Dat ging vroeger anders. Dat spoor probeert mijn wandeling te volgen. |
||
 |
 |
 |
| Rechte zandbanen als Brabant. Soms een bolle Es. Dat ik ze mooi vind in het landschap voeg ik er zelf aan toe denk ik. Ik weet van het ontstaan door het constant opbrengen van plaggen uit de potstal. Eigenlijk zie ik geen verschil met een golvende golfbaan op een oude vuilnisbelt. En die vind ik minder mooi. Het is het gevoel dat je eraan toevoegt. Zoals het geluid van een kettingzaag en een brommer zonder knalpot. Het klinkt hetzelfde, maar het voelt anders. Of zoals nu het geluid van een schoolplein. Nu klinkt het als muziek. Dat is ook vaak het lastige van fotograferen. Roep jouw gevoel hetzelfde op bij de ander. Trouwens wat zou me dat wat kunnen schelen. Als het later mijn gevoel weer oproept is het goed. Vaak is dat niet zo – dan is de foto mislukt. Dat ervaar ik vaak als ik mijn foto’s weer terug krijg van de ontwikkelcentrale. Maar gelukkig zijn er ook wel momenten waarvan je het resultaat al weet bij de opname. 13.30. Het waait hard door de bomen. De wolken drijven over, wel donkere, maar voorlopig blijft het nog droog. | ||
 |
15.20 De wind raast door de bomen. Het is echt Sinterklaasweer. Het trekt enorm aan. Even wat regen. Dus even schuilen, want het zal vast van korte duur zijn. Wel zijn die grauwe luchten afwisselend, soms een gaatje zonneschijn. Ook dat is wat wandelen leuk maakt. Het is niet alleen het afwisselende landschap met ook de luchten. Ik vraag me af waarom ik LAW’s wandelen zo leuk vind. Het is anders dan losse wandelingen. Deze verre gaat toch over kaarsrechte zandbanen, weilanden, kleine bosjes. Er ken wel leukere wandelingen. En toch heeft een LAW iets extra’s. Den Haag – Oldenzaal. Wat? Ik probeer het al wandelend te ontdekken. | |
|
Ik zag net een porseleinen elektriciteitsknop. Thuis bewaren we al 30 jaar een kapotte. Jacco nam hem mee toen hij 4 jaar was. Hij had hem gevonden. Een cadeautje voor ons : “Jullie houden toch van oude witte spulletjes”. Dat verhaal voegde iets toe aan die knop waarom we hem bewaarden. Dan richting station in Borne. Ik dacht aan een dorpje, maar het is knap gegroeid. Ik haal mijn trein keurig. In Almelo overgestapt op de Intercity. Even tijd voor een patatje kroket. Dan met een sneltreinvaart naar huis. |
||
|
|
terug index marskramerpad terug naar wandelinken | |