Merlijne Elsemieke

 en

Annemarth Cathelijne
 

Even een introductie voor het echte verhaal begint. Ik ben Esther de Beun, 29 jaar oud en ben sinds september 1999 getrouwd met de vader (Lucas, 33 jaar) van Merlijne en Annemarth.

 Het begon allemaal toen ik in eind maart geen menstruatie had gehad. Natuurlijk kan het stress zijn maar ja, de eerste gedachte gaat toch uit naar het zwanger zijn. ‘s Middags in de stad gaat Lucas eventjes naar een winkel en stiekem koop ik een zwangerschapstest. En Lucas zou mijn ‘soulmate’ niet zijn als hij niet doorhad dat ik ergens mee zat. Huilend vertel ik dat ik over tijd ben, tja stress hé. Nog eventjes moed verzamelen en dan op het staafje piesen. Ik had nog geen oogcontact met het staafje of hij was al roze. Tjeempie, daar sta je dan met je broek nog naar beneden huilend kijken naar een staafje waar je op gepiest had. Maandag nog maar even naar de dokter. Nu lukte het pas om donderdag naar de huisarts te gaan en had meteen aan de assistente om een test gevraagd. De arts was nogal verbaasd. Hoe kan dat nou, tsja daar hoef ik niet voor arts gestudeerd te hebben om daar antwoord op te geven dacht ik. Al jaren aan de pil en dan toch zwanger. We gaan het gebruikelijke lijstje af  en komen bij de vraag: “Meerlingen in de familie”. Oeps, niet bij stilgestaan. Ja dus, Lucas is een twee-eiige tweeling en twee zussen van mijn moeder zijn eeneiige tweeling. Dus werd ik voor een echo naar het A. Schweitzer ziekenhuis gestuurd. Maar eerst nog een weekje wachten. Nu het bevestigd is wil ik het grote nieuws wel aan mijn ouders kwijt. Dus kopen we een leuke hint en gaan ’s avonds op weg naar mijn ouders. Daar draaien we er om heen en als mijn moeder opstaat om nog eens wat koffie in te schenken geven we haar nadat ze naast vaders is gaan zitten de HINT (Een leuk boekje met verhalen van kleinkinderen over hun opa en oma). Moeders reactie was, dat ik dat nog mee mag maken, Vaders al reeds verwachte reactie was Nou, daar doe je me wat aan moet ik met Opoe naar bed.

Vrijdag 2 april

De dag van de echo. Een aardige dame stelde haar aan ons voor als de gynaecologe en ging ons voor naar de onderzoek kamer. Allereerst werd er gevraagd naar de laatste menstruatie. Tsja, dat was dan niet de laatst geplande maar die van een maand daarvoor. Dus werd besloten om een vaginale echo te maken. Grote verrassing! De baarmoedermond had zich al gesloten. Je bent al wat langer zwanger werd ons gemeld. Dan krijg je een gelei op je buik en wordt er gezocht naar tekenen van zwangerschap. Ja hoor, om ons meteen van de roze wolk te helpen het zijn er twee, oh nee, wacht even hoor, ja nu zie ik het weer, volgens mij zijn het er drie. Maar ik haal er even iemand anders erbij want ik ben er niet zeker van. Nou, de volgende kon er ook geen wijs uit dus werden we weggestuurd met het bericht dat we al 5 maanden zwanger waren van een twee- of drieling. Nou dan sta je daar dan. Verdoofd en geen zin om naar huis te gaan. We gaan maar naar zijn zus die in de buurt woont. Daar een beetje bijgekomen bel ik mijn ouders. Oh jé de mobiel, even wat verzinnen voordat ze dadelijk de railing in rijden. Gelukkig staan ze stil op een parkeerplaats. Nou die stonden ervan te kijken. Wat,   een tweeling. Wat   vijf maanden zwanger, Wat    kan ook een drieling zijn??? Ze hebben nog een kwartier in de auto gezeten om bij te komen. Want je krijgt niet iedere dag te horen dat je over  nog geen viermaanden grootouders wordt van een twee/drieling.

Vrijdag 16 april

De dag van de verlossing. Een twee of drieling. Ze kon het nu gelukkig al wat beter zien, het zouden er twee zijn. Verder was alles goed dus voorlopig hoefden we niet terug te komen. Niet wetende dat het niet lang meer zou duren.

Zondag 18 april

We hebben een leuk weekend achter de rug en zitten nu heerlijk thuis te relaxen voor de werkweek weer gaat beginnen. Ik zit te bedenken hoe ik zal melden op mijn werk dat ik nog maar zo’n twee á drie weken fulltime mag werken. Het is al zo druk. Ik zit heerlijk languit op de bank naar JAG te kijken als ik ineens merk dat er wat langs mijn benen stroomt. Dus ren ik naar de wc, denkende dat Jip of Janneke op mijn blaas aan het trappelen is om zo meer ruimte te kunnen krijgen. Maar het rook zoetig en was doorzichtig wit. Oh oh. Lucas gewaarschuwd en de artsen telefoon gebeld. Daar werd verteld dat inderdaad mijn vliezen gebroken konden zijn maar er werd nog teruggebeld. Even later de telefoon gaat en we worden op de verloskundigenverdieping verwacht. Na een echo werd verteld dat er inderdaad vliezen waren gebroken en dat het een ziekenhuis opname zou worden van tenminste zo’n zeven weken. Daar lig je dan een paar uur later in een ziekenhuis.  Met een infuus en blauwe plekken van spuiten.

Maandag 19 april

Vanmorgen heeft Lucas iedereen gebeld om de gebeurtenissen te vertellen. Het is geen nood dus hebben we gewacht tot ’smorgens zodat ze in ieder geval een goede nachtrust zouden hebben gehad. Vanaf vandaag gaat het allemaal z’n gangetje en als het zo door gaat kan ik het nog wel volhouden tot 35 weken.

Vrijdag 23 april

Vandaag werd besloten om de weeënremmers te stoppen. Het infuus kon er uit. Nou is dat best prettig om eens zonder te slapen maar wat als de weeën beginnen. Toch wel een enge gedachte vond ik. Tegen de middag kreeg ik last van mijn maag. Ik had al even geen ontlasting gehad als het aan het einde van de middag niet over was kreeg ik er iets voor. Bij het avondeten vertelde ik aan Lucas dat het komt en gaat maar ja, het deed niet zeer of zo. Toen ik rond 23.00 nog aan het lezen was kwam er toch iemand even kijken. En toen we even gepraat hadden vertelde ze dat het wel een weeën zouden kunnen zijn. Ze had er op gelet en ging de ECG terminal halen om de weeënactiviteiten op te meten. Nou dit was niet echt af  te lezen maar toch even de dienstdoende arts erbij gehaald. Deze zei dat Lucas gebeld kon worden want het ging gebeuren en bestelde meteen een ambulance om naar het Sophia te gaan.

Vrijdag 24 april.

Om 3.30 kwamen we aan bij het Sophia Kinderziekenhuis en werden met spoed naar de verloszaal gebracht. Hier heb je je niet op voorbereid, afgelopen maandag zou mijn eerste zwangerschapsyogales zijn, hoe moet dit nu. De gedachte dat je binnen een uur moeder wordt van een tweeling beangstigd me ontzettend. Hoe is het mogelijk om twee gezonde kinderen op de wereld te zetten bij 28 weken zwangerschap? Eerst even een snelle controle waar ze al bijna hallo tegen Merlijne hadden kunnen zeggen want haar hoofdje was al in zicht. Daarna werd uitgelegd wat er ging gebeuren als de eerste geboren zou worden. Nou, dat duurde niet lang want na 8 keer persen kwam Merlijne Elsemieke op de wereld. Merlijne werd geboren om 5:43. Nu was het wachten op de persweeën voor de volgende. Deze bleven uit en het leek erop dat haar of zijn vlies nog helemaal in takt was. De arts brak de vliezen maar nee hoor nog steeds geen persdrang Geen goed teken en er werd besloten om de vacuümpomp te gebruiken tot groot ongenoegen van mij want ik lag mijn longen uit mijn lijf te schreeuwen van de pijn. Gelukkig stopte ze daar na een tijdje mee. . Dit was maar goed ook want de navelstreng zat niet goed, als ze in zou dalen zou de navelstreng klem te komen zitten.

  Sophia kinderziekenhuis te Rotterdam

Het resultaat was een oudste dochter van 955 gram en de jongste dochter woog 1160 gram.  Na een paar dagen kwam er een test om te kijken of de ductus dicht was bij Annemarth, ze had nogal wat bloeddrukdalingen. Hieruit kwam dat de ductus niet uit zichzelf was dicht gegaan en Annemarth krijgt medicijnen om de ductus te sluiten. Dit sloeg bij de tweede poging aan, ze hoeft dus gelukkig niet geopereerd te worden.  Na twee weken beginnen de dames met infecties te vogelen. Merlijne was ze verzwakt, ze zag er volledig uitgeput en grauw uit. Gelukkig zijn ze daar allebei snel door heen gekomen. Annemarth blijkt ook nog een hersenbloedinkje gehad te hebben maar daar hoefde ze geen hinder van te hebben en kan het beste vergeleken worden met een blauwe plek. Annemarth heeft het niet naar haar zin met een NPT buis, toen ze die er voor de zoveelste keer eruit getrokken had heeft Sjors haar maar aan de neusbril gelegd. Vanaf de tweede week van mei tot de overgang naar de HighCare eind mei, liggen tobben met de neusbril, het gaat wel lukken, het lukt niet. De overgang naar de High Care was weer een stapje dichter bij huis. Het enige wat de meiden tegenhoudt is de Dopram. Er zijn niet veel ziekenhuizen die dit mogen geven en Dordrecht is er daar een van . Dus de meiden moeten eerst van de Dopram af voordat ze naar het A.Schweizer Ziekenhuis mogen.

Naar de medium care in Dordrecht

 Op woensdag 16 Juni is het zover, het telefoontje van het Sophia dat de meiden op het punt staan om naar Dordrecht te mogen. Spannend maar ook met tegenzin hoor ik het goede nieuws aan. Weg uit het Sophia, waar je iedereen kent, vertrouwd is en nu naar een streekziekenhuis, vreemd en wat eenvoudiger…. Brrrrr. Op jullie eerste dag gaan meteen de neusbrillen af en het neusje zuigen is niet standaard meer. Op 21 Juni wordt de echo voor Annemarth herhaald, geen hersenbloeding meer te vinden alleen wat kleine restjes. Voor het eerst zonder monitor op 28 juni voor Annemarth en op 2 juli gaat ook de maagsonde eruit.  Het zijn nu echte baby’s. Wat is Annemarth een mooi meisje, eindelijk na ruim twee maanden zie ik eindelijk één van mijn dochters zonder toeters en bellen en wordt zeer emotioneel. Merlijne heeft deze mijlpalen op 3 juli, een tweede dochter ook al zo mooi. Wat een mooi gezicht zonder alle kabeltjes en plakkers.  Nog meer groot nieuws, op zondag 4 juli krijgen we te horen dat ze op dinsdag naar huis toe mogen. Hiep hiep hoera, jakkes wat eng.

Naar huis   eindelijk!!!

Nu na ruim een half jaar thuis te zijn kunnen we niet meer zonder de kanjers. En elke dag is weer een mijlpaal van gebeurtenissen. Maar wat is er mooier dan die twee vechtertjes als bruidsmeisje op je eigen bruiloft. Dit was echt het kroontje voor alles wat we mee hebben gemaakt.

Heerlijk de meiden thuis, wat was dat een ramp zeg...alleen maar huilen, veel wakker en onrustig slapen. Ze hadden ontzettende last van obstipatie en buikkrampjes. Verschillende soorten voeding werd in huis gehaald, wel of geen melkallergie...De winter brak aan en we zaten elke week wel bij een huisarts of kinderarts. Ze hebben veel luchtweginfecties gehad maar gelukkig hebben we het RS-Virus ons deurtje voorbij laten gaan. Met kerst waren ze nog steeds erg kortademig, verkouden en hoestbuien maar dat veranderde allemaal toen het 2000 werd. Een nieuwe eeuw en twee totaal verschillende meiden vergeleken met 1999. Ze werden beter en geen krampjes meer, gewone zuigelingenvoeding, alles werd gewoon. Alleen het slapen was nog steeds niets. Elke avond lange huilbuien en maar niet gaan slapen. Maar desondanks genieten we veel van onze meiden.