GELOOF IN HET WONDERLIJKE?


door Rob van Essen


   

Nederlanders mogen dan steeds minder met de gevestigde kerken hebben, toch wil dat niet zeggen dat ze ‘niets' meer geloven. Tot verbijstering van de intellectuele spraakmakers is er een vitale Islamitische zuil, waarbinnen mensen hun religieuze identiteit beleven. Een tolerant politicus, hard in de weer voor de multiculturele samenleving, zei in een gesprek met vertegenwoordigers van de Islam: "Natuurlijk is er ruimte voor uw geloof in onze cultuur, maar de politieke Islam wijzen wij af!" Als deze politicus consequent is, roept hij kardinaal Simonis, Bas Plaisier en ds. C. van Krimpen te Urk direct op het matje om hen duidelijk te maken dat een politiek christendom niet kan. Wie maar even naar Noord-Ierland kijkt en ds. Ian Paisly beluistert, die weet dat je daarmee de terreur in huis haalt. Balkenende mag er dan uitzien als een wat naďeve corpsbal, in werkelijkheid beraamt hij een coup. Op het laatste CDA-congres baden ze samen: Uw Koninkrijk kome. Over politiek gesproken! Het ongeloof heeft het moeilijk. Een onderzoekje wees recent uit dat vijftig procent van de jongeren - kerkelijk of niet - in wonderen gelooft. En dat na decennia van materialistische indoctrinatie, zowel binnen als buiten de kerk!

Geloof in het Wonderlijke? Aan de universiteit waar iemand alles van ‘boven' terugbracht tot uitspraken van beneden, gaat een hoogleraar nu op zoek naar wonderen. Het kan verkeren. Of de kerk bij dat geloof in wonderen of de toenemende belangstelling voor exotische vormen van spiritualiteit zo maar kan aansluiten met haar boodschap is trouwens nog maar de vraag. Mijn probleem met veel ‘wondergeloof' en spirituele gymnastiek is dat de ‘verwondering' er zoek is. In de bijbel openbaart God zich aan mensen en dan horen we van schrik, van ontregeld worden.
Recent kreeg ik een uitnodiging om een genezingscampagne van een buitenlandse broeder bij te wonen.

 

In de brief stond dat in zijn bediening 'genezingen niet ongewoon' zijn. Dat is dan geen wonder, dacht ik. Want waar God genezend en bevrijdend aanwezig is, is er alleen maar plaats voor verwondering! In het ‘in memoriam' dat iemand onlangs voor een overleden collega uitsprak, vermeldde hij dat de man ‘in reďncarnatie geloofde.' Om vervolgens af te sluiten met de goed bedoelde wens: ‘Wij wensen zijn vrouw en kinderen veel sterkte toe.' Het lijkt me inderdaad een raar idee om een verloren geliefde of vriend tegen het (nieuwe) lijf te lopen. Zolang er mensen zijn zal de meerderheid eerder ‘iets' dan ‘niets' geloven. Dat varieert van onschuldige zaken als het bestaan van elfjes tot bizarre ideeën dat mijn huidskleur of godsdienst mij superieur zou maken aan mijn buurman. Geloof in van alles en nog wat is namelijk iets heel anders dan ‘gewekt vertrouwen'. Een menselijk rariteitenkabinet van geloof en ongeloof kostte Jezus Messias het leven - een mix die slachtoffers maakt tot op vandaag. Maar op de eerste dag van de week bleek dat Hij zich niet vergeefs op God had beroepen. Een vertrouwen dat vrucht draagt in menselijkheid en verwondering - nog steeds.

Rob van Essen (predikant van de Samen op Weg-gemeente Utrecht, wijkgem. Utrecht-West) © uitg. Narratio, Gorinchem