Tocht naar Roemenië april 2027

In januari 2024 adopteerden wij Buck bij SOS Dogs.
Voor Buck waren er Bars, Dougall en Tövi. Drie honden waar wij vele kilometers mee hebben gemaakt. Die een onmisbaar onderdeel vormden van ons leven. Na het afscheid van onze laatste hond Tövi (na vijftien mooie jaren) was er lange tijd geen plek voor een nieuwe huisgenoot. Maar wandelen zonder hond, bij thuiskomst geen viervoeter die je enthousiast begroet, die naast je op de bank ligt met zijn kop op je knieën, die… ik kan doorgaan met opsommen. Dus het idee groeide om toch weer op zoek te gaan.
Ik zocht, googelde, zag Buck en was verkocht. Een grote harige stuiterbal. Maar hij had ook een rugzak. En wat ik bij Buck zag, zag ik ook bij de jongeren in Mexico. Een rugzak is niet zomaar leeg te maken als die zoveel gebeurtenissen bevat die (mens of dier) beschadigd hebben.
Buck vond het allemaal niet makkelijk. Buiten wandelen aan de riem, verkeer, visite.
Hebben wij te snel stappen gezet? Nog steeds spookt dat regelmatig door mijn hoofd. We gingen op individuele training met Buck.
Kregen trainingsschema’s en gingen daarmee aan de slag. Buck hechtte zich aan mij maar andere mensen bleven eng. De omgeving was te druk voor hem. Ik werd ziek, en we konden het programma niet verder volgen en moesten Buck (na heel veel tranen) terugplaatsen bij SOS Dogs. Die gelukkig begrip hadden en ervoor zorgden dat Buck een nieuw thuis vond waar het wel lukte.
Na een periode in het ziekenhuis en rustig aandoen ging ik weer naar Mexico, sprak met de jongeren over wat er gebeurd was.
De kinderen houden van de dieren die op het terrein leven. De hond van father Felipe woont nog steeds in het familiehuis na het overlijden van father Felipe. De jongeren koesteren de hond, spelen met hem, knuffelen, zoeken troost. De katten van de huisdirecteuren komen ook geen enkele aandacht te kort.
De jongeren en ik kwamen op een idee. Als zij nu tekeningen maken van hun lievelingsdier en we die tekeningen gaan verkopen in Nederland? En ik hou toch van wandelen? Zou ik niet een sponsortocht kunnen lopen? En dan deels geld voor de creatieve projecten ophalen omdat de jongeren die echt nodig hebben om hun nare ervaringen te verwerken en het andere deel van de opbrengsten naar de zwerfhonden in Roemenië zodat wij een steentje kunnen bijdragen aan het welzijn van de honden daar?
Het idee was geboren en het idee krijgt vorm.

Ik ben hard aan het trainen, het jaar 2026 gaan we sponsors zoeken, de jongeren in Mexico gaan tekeningen maken van hun lievelingsdier die gaan we exposeren en verkopen. En via de blog houden we u op de hoogte van nieuwe initiatieven.