Zomervakantie 2003
Het zal er uiteindelijk van komen: we gaan traditioneel kamperen met een caravan. En om het helemaal compleet te maken: we gaan naar Frankrijk. Eigenlijk spreekt Frankrijk ons helemaal niet aan. Waarom … geen idee. Er is geen echte reden. Van anderen horen we alleen maar positieve geluiden. La Provence is zo lekker, het weer is zo goed, de mensen zijn zo aardig. Ik geloof het maar half maar het lijkt wel of iedereen met kinderen Francofiel is.

Lisanne, ?, Anne Roos, Rein en Issabel
Rein (9) gaan we eerst ophalen uit de Ardennen. Hij heeft een vriendinnetje, Lisanne en haar vader heeft een outdoor-activiteiten-bedrijfje: Albatrack. Ik had Rein al eens ingefluisterd om wat meer met haar aan te pappen zodat hij ook een keertje mee kon kanoën of zo. Rein is meteen naar haar moeder, Belinda, gestapt en heeft zich zelf min of meer uitgenodigd voor een vakantie in België.
Dus de vakantie start met een ritje naar de Ardennen, naar Camping: "Ile de Faigneul".

?, Anne Roos, Rein, Sven Peter, Lisanne en Issabel.
Meteen een goede test voor de giga caravan. Ik noem hem een overdekte aanhanger. De Eriba Touring is jaren van mijn ouders geweest maar die zijn gestopt met kamperen. Alice en ik zijn niet van die caravan types. Toen we vorig jaar met mijn ouders naar de Noordkaap zijn gereden, wij in een gehuurde camper en zij in hun Eriba, sprak dat karretje ons best aan. Hij is nu meer dan 20 jaar oud en dat geeft het toch weer een alternatief vleugje. Sinds begin dit jaar hebben we de caravan en de inventaris overgenomen. Hij is lekker klein en overzichtelijk. Hoeft niet geregistreerd te worden en ook Alice mag er mee rijden, want geladen is de caravan slecht 690 kg.

Een van onze 3 opstellingen in de Ardennen.
Een gezin met 3 kinderen past niet in zo'n caravan dus ons tentje van Saoedie, een echte Coleman, gaat mee als slaapvertrek voor de kids. Ik had niet veel vertrouwen in de waterdichtheid en gevoelsmatig wilde ik eigenlijk al vervangen. Maar dat doe ik altijd als er maar een beetje onzekerheid is, dus dit keer dacht ik: niet aanstellen, gewoon proberen. Het kan alleen een beetje nat worden en dan heb je weer leuk borrelpraat.
De Belgische camping was erg leuk en lag in een rivier op een mini eilandje ter grootte van de camping. Je komt er via een grote betonnen brug. Toen we aankwamen was Rein nog bezig met de Albatrack activiteiten. Het was bloedheet. De caravan, luifel en tent waren zo opgezet. Het plaatsje was al door Belinda uitgezocht en lag naast de 5 grote De Waard tenten van Albatrack. Toen Rein kwam heeft hij ons de camping rondgeleid. Je merkte dat hij zijn plaats niet meer goed wist. Hoorde hij nu bij Albatrack, zoals de laatste dagen of bij ons. We hebben Rein de eerste dag maar bij Albatrack laten horen. Dat kwam wel goed uit want Alice had beloofd om voor het warm-eten te zorgen dus wij hoorden ook een beetje bij Albatrack.

Boogschieten

Balken sjouwen.

 

Dit jaar wilde Albatrack eens iets nieuws voor kinderen proberen: Highland games. Sven Peter mocht ook mee doen.

__

Alle kinderen werden in groepen in gedeeld moesten een schild maken en in oorlogskleuren geschminkt worden. Daarna was het een soort spel zonder grenzen Schotse stijl.

 

Broekhangen.

Balken zagen.
Ons plan was om 2 overnachtingen te doen in de Ardennen en dan door te rijden naar Frankrijk maar Rein had een ander ideetje. Hij wilde heel graag het volwassenen-parcours doen en dat kon alleen op maandag. De weersvoorspellingen waren uitstekend dus ik heb een verlenging geregeld. Daarvoor moesten we wel verkassen naar een ander plaatsje vlak bij Albatrack.

Met z'n allen in de Canadees.

Nu we wat meer tijd hadden hebben we een dagje ingeruimd om te kanoen. Belinda wilde ook mee met haar 2 dochters. De mannen van Albatrack reden ons helemaal omhoog waar een dam in de rivier lag en zo konden we lekker met de stroom mee terug naar de camping varen. Alice, ik, Anne Roos en Sven Peter hadden een 4 persoonskano type Canadees. Rein voer met Isabelle mee, de andere dochter van Belinda. Lisanne en Belinda hadden ook een 2 persoonskano.

 

Door de droogte stond het water erg laag. Zo laag dat we diverse keren uit de boot moesten om verder te kunnen. Sven Peter vond dood eng. Vooral als de boot tegen de bodem schuurde of wanneer we wat scheef ging of wiebelden. Maar er was niet veel keus. Hij moest mee om weer bij de camping te komen. Onderweg stopten we vaak om een ijsje te eten en wat te rusten, of om wat van boten te wisselen. De Canadees was moeilijk te sturen. Of eigenlijk, was moeilijk om recht uit te varen. Na wat proberen heeft Alice steeds achterin gezeten om te sturen. Ik zat voorin te peddelen en te slepen als het water te laag was. De tocht zou ongeveer vier uren moeten duren maar wij hebben er dik 5 uren over gedaan. Maar het was een heerlijke tocht. De Ardennen vanaf de waterkant is schitterend. Alles groen en het water helder. Je kon de vissen zo zien zwemmen.

.

De kids rusten uit.

 

Rein beklimt een rots

Maandag was de dag van het parcours. Het parcours is een stuk bos, wat door Erik is gepacht. Erik is de man van Belinda en eigenaar van Albatrack. In het bos zijn allerlei touwen, plateaus en touwbruggen gemaakt voor de Albatrack. Erik heeft er een stukje land bij gekocht en daar staat een groot huis, waarin hij groepen kan ontvangen. Het huis is naar eigen inzichten gebouwd helemaal in blokhut stijl. Op maandag zijn er geen Albatrack activiteiten in het parcours en daarom konden wij, Rein, Anne Roos en ik samen met Erik, Belinda en hun dochters een kijkje nemen en wat acties doen. Rein vond het prachtig en ik ook. Voor Anne Roos was het allemaal best spannend maar ze deed dapper mee, ondanks haar totaal ongeschikte rode lak sandaaltjes.
We hebben stukken rots beklommen en zijn met touw bruggen van boom tot boom gegaan. Rein heeft een klein stukje getokkeld. Het parcours is eigenlijk alleen voor volwassenen maar door de klimtuigjes, de veiligheidslijnen, de persoonlijke begeleiding van Erik was het best goed te doen. En heel uniek voor Rein en Anne Roos.

 

Anne Roos moet wel een hele grote stap maken zo hoog boven de bomen. Ik help even.

Stoer in de touwen.

Anne Roos start de klim met Erik in haar kielzog.

Het is dinsdag en nu moet het er maar van komen: we gaan naar Frankrijk. Alice en ik twijfelden nog een beetje, want de Ardennen bevielen eigenlijk uitstekend. En Alice was, toen ik en de kinderen naar het Parcours waren, nog een derde keer verkast. Ik had een foutje gemaakt bij het verlengen en een dagje te kort geboekt. Nee, nu toch maar naar Frankrijk. We hadden in het grote ANWB boek een camping uitgezocht tussen Duinkerken en Calais. Vlak onder België. Na 5 uurtje rijden kwamen we werkelijk in een pruts plaatsje aan de kust. Alles was saai en leeg. Een echt slaap dorpje. Toen de camping. Netjes, dat wel, maar ook zo saai. En allemaal Fransen, met van die harde gezichten. We vonden alleen maar bevestigingen van onze vooroordelen. Alice en ik hebben het dus nog steeds niet zo op Frankrijk. De camping lag vlak bij het strand maar dat begon met een halfuur wandelen door een, overigens prachtig, natuurgebied. Rein en ik hebben eerst een verkennende wandeltocht tot het strand gemaakt.

 

De opstelling in Frankrijk. Let ook eens op die auto: die is dus niet van ons. Er werd nog even iemand met caravan tussen gepropt.

De volgende dag, er waren wat buien voorspeld, zijn we met z'n allen naar het strand gelopen. Eerst het natuurgebied door en daarna kwamen we bij een bijna privé strand terecht. We waren helemaal alleen en het was vloed. Of in elk geval hoog water. Alleen het weer was een beetje dreigend maar we hebben lekker gezeten een beetje gevliegerd. Toen de luchten erg donker werden, zijn we terug gegaan en hebben een paar spetters gehad.

 

Het voordeel van de camping, ja er was toch een voordeel, was dat je niet kon reserveren en dus ook op elk moment weg kon gaan. Tijdens een buitje had ik al gezien wat ik eigelijk al wist: de tent was niet goed waterdicht. Gelukkig konden we luchten en drogen tussendoor. Maar de voorspellingen voor de komende dagen waren duidelijk slechter. Toen de kinderen de volgende morgen om twintig voor zes bij ons in de caravan zaten was het besluit genomen. We rijden terug naar huis. Ook niet meer een andere camping proberen maar even de regen dagen overbruggen, misschien een andere tent kopen en nieuwe plannen maken, want ik heb nog 2 weken vrij. Het miezerde door dus we hebben nat ingepakt en zijn naar Eemnes gereden. Ons Frankrijk avontuur had 2 dagen geduurd.

 

Heerlijk om weer thuis te zijn. Sven Peter was nu een week structureel te laat op bed geweest en kon even bij slapen. Net als wij, na het korte nachtje. 's Avonds nieuwe plannen gemaakt. De weersberichten voor Nederland waren goed maar er bleef kans op buien. Met behulp van Internet ben ik aan de slag geweest voor een tent en een camping naar de Noordzee kust.

Na een ritje van ander half uur dankzij de vakantie files, stonden we voor de honderden tenten en andere kampeer spullen van De-Wit in Schijndel, onder Den Bosch. Wat een grote zaak en wat een keus.

 

Wel gezellig maar voor Sven Peter een zware wissel. Dit is al de nieuwe tent.

Na een prachtig nieuw koepeltentje te hebben gescoord en het derde paar slippers/sandalen voor Alice dit jaar (!) stonden we voor de keus: een halfuurtje file en dan naar huis, warm eten en toch weer laat naar bed, voor de kinderen of uit eten. Het laatste dus want het is maar 1 keer vakantie en die dag was toch al ver boven budget uitgepakt. Werkelijk heerlijk gegeten, op z'n Brabants en dit keer eindelijk weer eens voor redelijke Euro's. Tot dan toe waren we prijstechnisch behoorlijk afgeknapt op de Horeca.

 

Het nieuw koepeltentje etc. in IJmuiden.
Na het dagje winkelen hebben we weer ingepakt en zijn naar IJmuiden gereden. Met hoogzomer is het erg druk op de Noordzee campings, maar Duindoorn, met 10 minuten lopen van het strand, leek een aardige optie. Het is een echte Amsterdamse camping. Zaterdag avond: feest in het praathuis. Tot na elven klinken de klanken van: "Vuile huichelaar" nog over de camping. De net fris opgebouwde slaap van Sven Peter wordt in een keer weer opgebruikt.

Het strand is toch echt wel meer dan 10 minuten lopen. Zeker als je nog wat wilt vliegeren. Daar is een speciaal stukje voor gereserveerd waar je ook met mountainboards en buggy-s mag rijden. We hebben een heerlijk strand-dagje gehad. Rein heeft de eerste beginselen van het Mountainboarden onder de knie gekregen en ook Anne Roos heeft met grote bestuurbare-vliegers gevliegerd. Het leven kan toch zo heerlijk zijn. Op een uurtje van je huis simpel en lekker relaxen.

Onze buren hadden ons al gewaarschuwd: er doolt een vos 's nachts over de camping. Zij waren al een schoen kwijt want om een of andere duistere reden sleept de vos losse schoenen mee de duinen in.

Voor de avonden had ik een portable-CD spelen gekocht. Met computer boxjes heb je zo een camping HiFi setje. Lekker 's avonds lezen met muziek en een wijntje.
En rond tienen, het is nog helemaal licht, ziet Alice, terwijl we nog lekker buiten een boekje zitten te lezen, de vos.

De vos zoekt naar schoenen en een maaltje. Alice is als de dood.

Zonder knuffels slaapt het al helemaal niet.

De broers op de skelter.

Spelletjes op het veldje.

Sven Peter en Anne Roos zijn vandaag aan het knutselen in "Het Praat Huis" en Rein heeft een Skelter gehuurd. Ik heb in een heerlijk zonnetje buiten op de laptop dit verslag zitten typen. We blijven nog een paar dagen nu het weer zo heerlijk is. Het trekkersveldje waar wij staan is beslist niet vol. Gek, want het is toch echt hoog seizoen. Sven Peter maakt dat niks uit. Hij kan heerlijk spelen met ballen zonder dat de macaroni van mede kampeerders alle kanten op vliegt. In het nieuwste spelletje wordt hij op het mountainboard aan een touwtje op het grasveld gesleept.

Mijn favoriete vliegerwinkel: "'t Coraaltje" heeft sinds kort een winkel in IJmuiden en die zit op 5 minuten van de camping. Ik zocht nog een grote kite dus toch even kijken. En ja hoor, precies wat ik zocht, daar stond nog eentje van in de winkel. Een 16 m2 vlieger, model vorig jaar, type rustig en controleerbaar. Bovendien wilde Stefan, de winkelmanager, mijn oude vlieger wel inruilen. Maar dat was toch een probleempje want die lag nog in Eemnes. Tijd voor driftig overleg met Alice. 's Avonds zaten we met z'n allen in de auto naar Eemnes om de vlieger op te halen en voor Sven Peter om weer bij te slapen. Want we hadden meteen besloten om een nachtje thuis te blijven. De buren lagen in een deuk. Dit was al de tweede keer dat we thuis waren.

 

Een Amsterdamse camping zonder Bingo is niet voor te stellen. Alice en ik probeerden er een beetje onderuit te komen maar dan moet je echt zonder kinderen weg gaan. Voordat ik er goed en wel erg in had zat ik strak naast een wat oudere trouwe kampeerster, Waarschijnlijk stond ze al meer dan 30 jaar op Duindoorn. Ze had het in elk geval over haar kinderen die hier ook groot geworden waren en dat ze vroeger, toen er nog geen "Praat Huis" was, de Bingo op het gras speelden. De Bingo traditie was dus ook al bejaard. Rein en Anne Roos mochten met de familie Bingo mee doen en streepten de getalletjes aan. Zij vonden het prachtig en toen Rein z'n droom: een werphengel won, was de avond voor mij ook geslaagd. Wij kwamen na 2 rondjes thuis met een werphengel, een elektrisch vliegtuigje wat aan een draadje aan het plafond rondjes kon draaien, een verf en kleur doos en een pennen set. Allebei hadden ze 2 prijzen gewonnen.

 

Een voordeel met "Uit in eigenland" is dat je met slecht weer nog eens een bezoekje kan afleggen. In dik anderhalf uur zijn we naar Leeuwarden gereden voor een bezoekje aan mijn ouders. Mijn vader had nog een kampingkoffiezetter geregeld die we wilden op halen. Ja, als je dan toch met een caravan op pad gaat, kan je net zo goed al je kampeer principes laten vallen. Toen we terug kwamen was er al weer actie in het praathuis. Rein en Anne Roos konden kinder-darten. Alice en ik zaten lekker een boek te lezen. Sven Peter lag al in bed en we vonden het verder wel prima. Maar onze mede kampeerders waren daar minder van gecharmeerd. Bij het kinder-darten wordt toch wel begeleiding verwacht en hulp bij het punten tellen. Dat ik daar de volgende keer toch wel rekening mee wilde houden. Nu zat het bommetje vol met zwaar rokende volwassenen dus ik was voor deze keer vrijgesteld. Anne Roos kwam thuis met een blik met koekjes: de 2-de prijs. Rein was in dezelfde pool 4-de geworden en had een zakje chips en wat snoepjes. Anne Roos was apetrots dat ze haar broer eens had afgetroefd. Moeder ook trouwens.

 

Een wereld prijs: je eigen koektrommel.

Na een klein weekje hadden Alice en ik het wel gezien in IJmuiden en zijn we naar huis gegaan. De caravan is goed bevallen. De Ardennen ook. We moeten toch nog eens een andere camping aan de Noordzee gaan proberen. Duindoorn was best leuk, maar daar hoeven wij niet zo nodig langer dan een paar dagen te zijn. Toch nog eens kijken of we in Noord-Holland iets kunnen vinden.

Jan Willem

 

Naschrift: Reactie van de overburen toen we weer terug kwamen van vakantie: "Komen jullie of gaan jullie weer?" :-)