Honderdduizenden mensen maken jaarlijks een schokkende gebeurtenis mee: een straatroof, een inbraak in je huis, een verkrachting, een verkeersongeval. Ook raken vele mensen betrokken omdat hun partner, hun kind of vriend iets overkomt. Hoe erg de schok aankomt, of hoe erg je je slachtoffer voelt van de situatie, is voor iedereen verschillend. Maar er zijn ook veel overeenkomsten in de gevolgen en de verwerking van een schokkende gebeurtenis. Op deze website kun je lezen hoe mensen de schok te boven komen en het 'normale leven' weer hervatten.

Wat zijn schokkende gebeurtenissen ?

De gebeurtenissen die hierbij centraal staan, zijn letterlijk schokkend. Ze komen plotseling van buitenaf, zijn van korte duur en laten een overweldigende indruk achter. De schokkende gebeurtenis veroorzaakt bij het slachtoffer veel pijn, verwarring en angst. Het gebeurde zet je leven op zijn kop. Er kan sprake zijn van lichamelijk letsel en sterke angstgevoelens. Het geeft je het gevoel geen greep meer te hebben op je leven. Veel mensen ervaren opeens dat ze kwetsbaar zijn, dat niets meer voorspelbaar is. Dat maakt hen heel onzeker. Bij een gewapende overval bijvoorbeeld voel je je als een ding behandeld. Anderen beschikken op dat moment over jou leven. Je voelt je ontzettend machteloos. je hebt geen controle meer over je eigen leven.

Gevoelens na de schok

De gevoelens over de gebeurtenis komen meestal na verloop van enkele uren of dagen in alle hevigheid naar boven. Tijdens en kort na de gebeurtenis verkeer je als slachtoffer meestal in een roes en dringen gevoelens nog niet tot je door. Vaak ben je vlak na de gebeurtenis heel alert en reageer je zoals van je verwacht wordt. Later als je wat tot rust komt, wordt duidelijk wat er gebeurd is en komen de gevoelens los. dan besef je pas wat de gebeurtenis heeft 'aangericht'.

Gevolgen

Na een verkeersongeluk, een inbraak of een roofoverval staat de zichtbare schade vaak centraal. Bij het doen van een aangifte en in gesprekken met familie en kennissen over het gebeurde, komen  de toedracht en de schade uitgebreid aan bod. Je bent gedwongen je vanaf het eerste moment bezig te houden met de materiële schade, bijvoorbeeld de schade aan het huis, de zorg voor een snelle reparatie, de kosten van beveiliging of bewaking, enzovoort.

In dit verhaal wordt vooral stilgestaan wordt vooral stilgestaan bij de minder zichtbare gevolgen. dat zijn de gevoelens, de reacties op de gebeurtenis en de gevolgen voor het zelfvertrouwen en de manier van leven.

Angstgevoelens, gevoel van machteloosheid en onzekerheid bij het slachtoffer zijn niet de enige gevolgen. Ook je partner, kinderen, familie en kennissen kunnen emotioneel betrokken zijn bij het voorval. Ze schrikken van het eerste bericht en maken zich zorgen. Zo'n bericht over een ongeval of een misdrijf bereikt je altijd onverwacht tijdens je dagelijkse bezigheden.

De minder zichtbare gevolgen betreffen ook de nasleep en het emotioneel verwerken van de gebeurtenis. Door de veranderingen in je leven ben je met weinig anders bezig dan met jezelf en wat er gebeurd is. Dat kan wel eens moeilijk zijn voor de mensen in je omgeving. Partner, familie, vrienden en kennissen willen niet alsmaar opnieuw het verhaal horen, of horen hoe slecht de hele afwikkeling verloopt. Maar als slachtoffer heb je juist veel behoefte om het verhaal te vertellen.

De schokkende gebeurtenis laat sporen na bij alle betrokkenen. De vaak heel sterke emoties moeten worden verwerkt. mensen proberen zelf en samen met hun omgeving de kracht te vinden om de draad van hun leven weer op te pakken. Het is een strijd tegen de onrechtvaardigheid en de woede die je voelt. Het is ook een kans om je leven anders in te richten, er iets positiefs mee te doen.

Verwerken is terugkomen

Het verwerken van een ingrijpende gebeurtenis is nodig om niet in lengte van jaren achtervolgd te worden door angstdromen en vage lichamelijke klachten. De kans is namelijk groot, dat onverwerkte herinneringen later toch tot problemen leiden. Sommige mensen krijgen aanhoudende hoofdpijnklachten of maagklachten als gevolg van spanningen. Anderen houden slaapproblemen. Verwerken is vooral proberen weer controle over je leven te krijgen. Wat kan ik doen om te zorgen dat zoiets nooit meer gebeurt? Het gevoel dat je greep hebt op de dingen die om je heen gebeuren geeft zelfvertrouwen. Dat zelfvertrouwen is door de gebeurtenis geschokt. En dat kan je angstig maken. Je probeert een manier te vinden om met de realiteit van de kwetsbaarheid om te gaan.

Herbeleven en ontkennen

De periode waarin je het voorval steeds opnieuw beleeft en het soms nog steeds niet gelooft, is heel moeilijk. Als slachtoffer ervaar je allerlei pijnlijke emoties, zoals angst, boosheid, schuld en verdriet. Je bent veel met de gebeurtenis bezig. Steeds weer opnieuw zie je het gebeurde stukjes bij beetjes en in allerlei varianten voor je. Je kunt de machteloosheid, de schuldgevoelens en boosheid heel sterk ervaren. Veel slachtoffers proberen deze gevoelens uit de weg te gaan. De pijn zou wel eens erger kunnen worden. Ze gaan zich dan heel actief met andere zaken bezighouden, of proberen het normale werk weer voort te zetten. Voor de buitenwereld lijkt het dan alsof de gebeurtenis al verwerkt is. Maar het komt nogal eens voor dat het slachtoffer enkele maanden later alsnog instort.

Herbeleven en het uit de weg gaan van gevoelens wisselen elkaar af in de eerste weken. Je hebt vaak onstuitbare behoefte om de gebeurtenis steeds weer te vertellen. En steeds komen ook de emoties weer boven. Je merkt dat je iedere keer je herinneringen nagaat om te beoordelen waar het fout is gegaan en wat voorkomen had kunnen worden. Je probeert de gebeurtenis te reconstrueren. Langzaamaan kan het gebeurde reëler en minder emotioneel beladen worden.

Problemen in het dagelijks leven

Veel slachtoffers hebben in die beginperiode een aantal lichamelijke klachten, zoals hoofdpijn, hartkloppingen, rugpijn, misselijkheid en duizeligheid. Slaapproblemen komen veel voor in de vorm van moeite met inslapen of 's nachts wakker worden en niet weer kunnen inslapen. Slaapproblemen gaan vaak samen met nare dromen en piekeren tijdens het wakker liggen.

Veel mensen reageren nogal eens geprikkeld op[ mensen in hun omgeving, zelfs met woede-uitbarstingen. Woede en wraakgevoelens zijn normale gevoelens omdat je je zo machteloos en vernederd hebt gevoeld. Er is je iets aangedaan dat je onrechtvaardig vindt en niet hebt kunnen verhinderen. Dromen waarin mensen wraak nemen komen veel voor, maar de woede kan zich ook keren tegen de mensen in je eigen omgeving zoals je partner en kinderen. De woede-uitbarstingen zijn een teken dat je nog steeds bezig bent met de vraag waarom het niet anders gelopen is. Je hebt nog niet geaccepteerd dat de gebeurtenis werkelijk heeft plaatsgevonden.

Problemen met intimiteit en seksualiteit komen voor, vooral doordat het vertrouwen in mensen is geschaad. Vanwege de angst voor verlies kan er een terughoudendheid ontstaan in nauwe banden met anderen. Je kunt ook last krijgen van schuldgevoel. Je vraagt je af of je niet iets had kunnen doen of anders had kunnen reageren.

Neerslachtigheid is ook een gevolg van de machteloosheid, het gevoel geen greep te hebben op het leven. anderen kunnen met jou doen wat ze willen.

Sommige van deze gevoelens en problemen hangen heel duidelijk samen met de gebeurtenis. Je durft niet meer de straat op na een ongeval, of niet meer alleen thuis te zijn na een inbraak. Andere gevoelens zoals prikkelbaarheid en schuldgevoelens zijn voor de omgeving veel moeilijker in te voelen. Deze komen voort uit de worsteling van het slachtoffer met de gebeurtenis. Het komt nogal eens voor dat slachtoffers medicijnen gaan gebruiken, bijvoorbeeld om in- of door te slapen. Er kunnen problemen op het werk ontstaan. Veel slachtoffers worden achtervolgd door herinneringen en kunnen zich niet goed concentreren op hun dagelijkse bezigheden. De prestaties lopen terug, er worden fouten gemaakt en er ontstaat onenigheid met collega's. Slachtoffers van overvallen op het werk voelen zich vaak onveilig en gespannen. Wanneer dit lang aanhoudt, kunnen deze gevoelens leiden tot overspannenheid of tot het besluit ander werk te gaan zoeken.

Na een schokkende gebeurtenis heb je als slachtoffer het gevoel dat er van alles gebeurt wat je volkomen verrast. Vaak zijn slachtoffers angstig, snel geïrriteerd en neerslachtig.

Er kunnen verschillende reacties optreden, als:

- lichamelijke ongemakken (sufheid, gespannenheid, slapeloosheid);

- emotionele uitbarstingen (over de gebeurtenis, nare dromen, schrikreacties);

- afwezigheid (je niet kunnen concentreren, geheugenproblemen, steeds herinneren wat er gebeurd is).

De omgeving, zoals partner, kinderen, vrienden, collega's, vindt dat je veranderd bent en anders reageert dan voorheen.

Toch zijn deze reacties een teken dat het verwerken van de gebeurtenis op gang komt.

Het zijn normale reacties op een abnormale gebeurtenis

Je kunt ze als een signaal zien. Het is ook goed om te weten dat die reacties 'normaal' zijn en noodzakelijk om de schok te verwerken. Het is een 'gezond' proces. Het helpt je de bedreigende gevoelens te boven te komen, je aan te passen aan de gewijzigde omstandigheden en het leven weer inhoud en betekenis te geven. Het is niet te voorspellen hoe dit proces bij ieder mens verloopt en hoe lang het duurt. Wel bekend is dat het verwerken van een ernstige gebeurtenis enkele maanden kan duren en soms langer.

Je leven weer in eigen handen nemen

De verwerking van een schokkende gebeurtenis is er op gericht weer orde te brengen in je leven. Je hebt ervaren dat er plotseling ernstige inbreuk op je leven kan worden gepleegd. Je weet nu dat dit weer kan gebeuren.

Toch is het belangrijk dat je weer controle krijgt over de dingen om je heen. Daarvoor is het noodzakelijk de gevoelens over de gebeurtenis te verwerken, zodat ze niet meer je leven beheersen. Je kunt het gebeuren niet meer terugdraaien, maar wel een plaats en betekenis in je leven geven. Dit proces verloopt geleidelijk. Je hebt er geduld voor nodig en veel aandacht van de mensen in je omgeving. Zij moeten begrip en geduld opbrengen om steeds weer je verhaal aan te horen. Ze moeten jouw worsteling met het gebeurde leren kennen. De schuldgevoelens over wat je wel of niet gedaan hebt, of misschien wel had kunnen doen.

Controle over je leven krijgen gaat met vallen en opstaan. Je moet de kracht vinden om de draad van je leven weer op te nemen en niet langer overspoeld worden door de gebeurtenis. Daar is geen kant-en-klaar recept voor. Je moet zelf ontdekken hoe dat moet.

Het verwerken van een schokkende gebeurtenis neemt veel mensen heel erg in beslag. Als je het overkomt, weet je eerst niet wat er met je gebeurt en heb je het gevoel dat je in een film terechtgekomen bent.

De eerste reacties

Op het moment van de gebeurtenis ben je ontzet en verbijsterd. Je beseft nauwelijks wat er gebeurt. Je gelooft je eigen ogen niet, of je denkt dat het niet waar is. Je bent in de war, voelt je hulpeloos en angstig. Het is zo onvoorstelbaar en onrechtvaardig wat er gebeurt! Als je van alles moet regelen, gaat dit op de automatische piloot. De angst en hulpeloosheid worden even opzij gezet. Gevoelens worden dan naar de achtergrond gedrukt. Verstandelijk en lichamelijk word er gedaan wat nodig is. Er zijn slachtoffers die na enkele uren of dagen helemaal verdwaasd raken en niets meer kunnen doen. Ze worden apathisch en lijken buiten de dagelijkse realiteit te staan. Zij hebben dit nodig om niet overweldigend te worden door de bedreigde gevoelens. Anderen kunnen zich juist heel actief richten op andere zaken en 'voelen' het gebeurde niet. Bij hen komen de gevoelens over de gebeurtenis vaak 's nachts in dromen en nachtmerries terug, of bij dingen die hen aan de gebeurtenis herinneren. Ze gaan bepaalde straten mijden of worden opeens heel erg geraakt door een bericht in de krant.

Deze reacties zijn zinvol om de eerste schrik te boven te komen en langzaam de werkelijkheid onder ogen te zien.

Positieve gevoelens

Positieve gevoelens zijn er ook in die periode. Slachtoffers die het gevoel hebben dat ze gedaan hebben wat ze konden, zijn daar zeer opgelucht over. Ook hebben veel mensen het gevoel dat ze sinds het gebeurde 'anders in het leven staan'. Ze hebben de dood onder ogen gezien en kunnen daardoor een aantal zaken beter relativeren. ("Ik geniet van elke dag die mij gegeven is"). Ook beleven zij relaties, met de partner of de kinderen, vaak veel intenser dan voorheen.

Een betekenis zoeken

Voor ieder slachtoffer is het noodzakelijk om het gebeurde een plaats te geven in zijn leven. Veel mensen zoeken naar een verklaring waarom iets gebeurd is. Soms neemt het slachtoffer daarom de schuld op zich, terecht of niet terecht. Maar het kan wel helpen! Het vermindert de angst voor herhaling en geeft een gevoel van controle. Anderen gaan andere dingen belangrijk vinden als gevolg van de gebeurtenis. Ze trekken bijvoorbeeld meer tijd uit voor hun partner en kinderen.

Nog een manier om greep te krijgen op de gebeurtenis is het vergelijken met anderen. je vergelijkt je eigen situatie met die van andere slachtoffers van dezelfde gebeurtenis, die het er slachter van afgebracht hebben. De vergelijking met de situatie van anderen geeft een realistische kijk op het leven. Het is een middel om je gevoel voor eigenwaarde terug te krijgen.

Herstel en integratie

Na enige tijd, enkele weken of maanden, komt de verwerking in een wat rustige vaarwater. Het is meestal gelukt om de ervaring een plaats te geven. Je weet dat het heeft plaatsgevonden, je hebt er nog pijn of verdriet van, maar hebt het als een feit geaccepteerd. Je bent er niet zoveel mee bezig. Het gevoel van kwetsbaarheid is minder geworden. Je hebt weer zelfvertrouwen. De meeste klachten uit de beginperiode, zoals lichamelijke klachten en slaapproblemen, zijn waarschijnlijk flink afgenomen. Bij de meeste slachtoffers blijven het gevoel van onveiligheid en angst het langst bestaan.

In deze periode wordt het gebeurde tot een deel van je levensgeschiedenis. Je weet dat er een ernstige gebeurtenis heeft plaatsgevonden. je kunt je alles nog herinneren, van voor naar achter en van achter naar voor. je hebt ook een aannemelijke verklaring voor het gebeurde gevonden voor wat er aan vooraf ging en er op volgde. Je hebt de greep op jezelf en de werkelijkheid om je heen weer terug. Je hebt het gevoel dat je slachtoffer bent geweest van een ernstige gebeurtenis, maar dat je die overleefd hebt. Je hebt de status van vernederd, afhankelijk en zielig slachtoffer achter je gelaten. Je verwacht minder kwetsbaar te zijn geworden. Je kunt dus als slachtoffer gesterkt uit dit verwerkingsproces komen. Je hebt de ervaring emotioneel verwerkt en concrete maatregelen genomen, zodat de kans op herhaling kleiner is geworden. Het gebeurde blijft nog wel verdriet oproepen, maar niet langer acute angst of wanhoop. De gebeurtenis wordt niet vergeten, maar overschaduwt niet langer je hele leven.

Voor de mensen in de omgeving van het slachtoffer is de periode van herbeleven en ontkennen ook heel moeilijk. Zij worden plotseling geconfronteerd met een partner, huisgenoot of vriend die helemaal van slag is en heel ander gedrag vertoont dan 'normaal'. Veel mensen vinden dat slachtoffers veranderen door de ervaring die ze meemaken. Zeker in de eerste weken en maanden kun je als slachtoffer allerlei lichamelijke en psychische klachten hebben. Je hebt veel aandacht nodig om je verhaal te kunnen vertellen. De omgeving kan het verwerkingsproces niet echt beïnvloeden of overnemen. Door begrip te tonen, aandacht te geven en te luisteren, helpen ze het slachtoffer het beste. Het is de enige manier om, het slachtoffer te steunen, maar dat is inspannend en moeilijk. de emotionele uitbarstingen en nachtmerries zijn niet gemakkelijk voor de omgeving.

Partner en gezin

Wanneer je een ernstig ongeval of een misdrijf meemaakt, heeft dit ook gevolgen voor je partner en de andere gezinsleden. je hebt behoefte om over de gebeurtenis te praten, steeds weer en steeds met andere varianten. Je bent niet altijd in staat om aan je zorgplichten thuis te voldoen. Soms zijn de gezinsleden verrast dat je zo sterk reageert op die gebeurtenis, ze begrijpen het niet. De partner of gezinsleden kunnen je laten voelen dat ze betrokken zijn. Ze zorgen zo voor zekerheid. Het kan ook zijn dat je partner of gezinsleden het na verloop van tijd niet meer kunnen opbrengen om steeds te luisteren. Sommige slachtoffers gaan zich dan inhouden en willen hen niet meer met hun problemen lastig vallen. Het is soms ook heel moeilijk te reageren op de problemen en emoties van een slachtoffer. Het is niet altijd gemakkelijk om die te volgen en te begrijpen. Maar partner en gezinsleden moeten zich realiseren dat dit nu eenmaal hoort bij het verwerken van een schokkende ervaring. Het is voor de betrokkene ontzettend belangrijk dat hij zijn verhaal kwijt kan. Als het binnen het gezin erg moeilijk is, kun je contact zoeken met Buro Slachtofferhulp.

Als het hele gezin getroffen is

Ook een heel gezin kan getroffen worden door een misdrijf, een ongeval of een andere schokkende gebeurtenis. Dergelijke gebeurtenissen vormen een grote inbreuk op de normale gang van zaken in het gezin. Alle gezinsleden zijn op hun eigen manier met het gebeurde bezig en hebben vaak weinig aandacht voor elkaar. Er zijn in het gezin dan niet genoeg luisteraars om het verhaal aan te vertellen. Het is heel gewoon en verstandig dat gezinsleden dat dan buitenshuis doen, bijvoorbeeld bij familieleden en vrienden.

Tips voor slachtoffers

- Als vrienden en kennissen geen contact met je opnemen, ga er dan niet van uit dat ze niets met je te maken willen hebben. Ze kunnen zich ongemakkelijk voelen met de situatie. Denk eens na hoe jij zelf voorheen met dit soort situaties omging. Neem gerust zelf contact met hen op.

- Als vrienden en kennissen vragen waarom je niet zus of zo gereageerd hebt, vraag hen dan eens na te gaan wat ze zelf gedaan zouden hebben in die situatie.

- Praat met vrienden en kennissen niet alleen over wat jou overkomen is, maar ook over andere zaken in je leven.

- Bedenk dat anderen verwachten dat je ook naar hun leven vraagt. Hun leven gaat door en daar vertellen zij graag over, net als voorheen.

- Slaap- en kalmeringsmiddelen verminderen de angst en de spanning slechts tijdelijk. Overleg met de huisarts over het gebruik er van.

- Denk er over na wat je kunt je kunt doen om je gevoel van onveiligheid te verminderen.

- Laat de kloof met het 'normale dagelijks leven' niet groter worden dan nodig is, ook al hebben mensen de neiging om te zeggen "blijf maar thuis". Kijk zelf hoe het met je gaat en wat je aankan.

- Als je het initiatief naar anderen neemt, vertel dan wat je is overkomen, ook al beginnen zij er niet over. Vaak zal blijken dat ze graag willen horen wat je hebt meegemaakt, maar zelf niet goed weten hoe er over te beginnen.

Vrienden en kennissen

Voor mensen die geen partner hebben, is het ook belangrijk om iemand te zoeken om over het voorval te praten. Familie, vrienden en kennissen kunnen je op velerlei manieren helpen. Uiteraard kunnen ze naar het verhaal luisteren en begrip tonen voor je gevoelens van angst en onzekerheid. Ze kunnen ook praktische steun bieden, bijvoorbeeld boodschappen doen, met je meegaan als je niet alleen durft te gaan, of meehelpen brieven op te stellen.

Vrienden en kennissen kunnen het echter ook moeilijk hebben met de situatie. Het komt vaak voor dat ze in de eerste periode wel voor je klaar staan, maar na een tijdje niet meer. Dit kan komen doordat vrienden en kennissen niet het hele verhaal willen horen, omdat ze zich dan bewust worden van hun eigen kwetsbaarheid. Ook zij kunnen slachtoffer worden en dat is geen prettige gedachte. Ook voelen vrienden en kennissen zich vaak hulpeloos omdat ze het zo erg vinden wat er gebeurd is. Zeker als een goede vriend plotseling voor zijn hele leven gehandicapt is..........

Als vrienden en kennissen het gevoel hebben dat ze niets te bieden hebben, trekken ze zich na verloop van tijd terug en laten het slachtoffer in de kou staan. Het zou beter zijn om hun eigen gevoelens ook aan het slachtoffer te vertellen. Dat zou de betrokkenheid alleen maar versterken! Je voelt dit dilemma bij vrienden en kennissen vaak ook wel aan. Je voelt dan zelf de neiging om alleen maar wat oppervlakkigs te zeggen. Je zegt dat het allemaal wel meevalt en dat je je best redt. maar dan blijf je wel alleen met het verhaal.

De beste opstelling die je als slachtoffer kunt kiezen is het uiten van zowel de positieve als de negatieve gevoelens over het gebeurde. Je kunt aan vrienden duidelijk maken dat je erg aangeslagen bent door het gebeurde, wat iedereen zal begrijpen. Je kunt hen ook duidelijk maken dat je je best doet er doorheen te komen en de zaken actief aanpakt.

De hulp die geboden wordt door vrienden en kennissen is niet altijd goede hulp. Soms worden je gevoelens miskend of van tafel geveegd ("wees blij dat je nog leeft" of "zit je daar nog steeds mee?") of er worden grappen over gemaakt. ook goede raad en opbeurende opmerkingen kunnen heel anders overkomen dan ze bedoeld zijn. Het vertellen over hoe ze zelf een ervaring hebben verwerkt, is zeker in de beginperiode niet echt welkom. Dit soort reacties komt voort uit onbekendheid met wat een schokkende gebeurtenis te weeg kan brengen. Als je het gevoel hebt dat ze niet echt naar jouw verhaal willen luisteren, kun je misschien beter afstand zoeken.

Tips voor vrienden en kennissen

- Doe in ieder geval iets voor de getroffene. Een kleine blijk van betrokkenheid of steun is beter dan geen steun geven. Een vriendelijk woord of een kaartje laten zien dat je begrip hebt voor de situatie.

- Neem een gesprek met de getroffene niet over door je eigen ervaring te vertellen, ook al denk je dat deze sterk lijkt op datgene wat het slachtoffer vertelt. De eerste tijd heeft het slachtoffer alleen oog voor zijn eigen ervaring.

- Blijf bij je eigen gevoel en gedachten, in plats van te zoeken naar wat je denkt dat de ander wil horen. Vermijd ontactische raadgevingen,zoals 'je moet er niet zoveel aan denken'. Dat heeft het slachtoffer waarschijnlijk al geprobeerd, maar dat is dus niet gelukt.

- Wees voorzichtig met grappen maken (bijv. over een 'sexy jurkje') of met geintjes om iemand aan het schrikken te maken (bijv. een vinger in de rug prikken).

- Bezoek de getroffene met enige regelmaat thuis en nodig hem ook bij jou thuis uit. Betrek hem bij activiteiten die jullie voorheen ook samen deden. Het slachtoffer kan zelf bepalen of en wanneer hij zich weer buiten de deur begeeft.

De werkgever en collega's

Steun van je collega's op het werk kan ook erg belangrijk zijn. Het is goed dat ze weten wat er met je gebeurt en hoe je met de gebeurtenis omgaat. Maar ook botte opmerkingen of onbegrip van collega's komen nogal eens voor. Het gaat om opmerkingen over het zelf schuld hebben aan de gebeurtenis of het lang durende herstel. Wanneer de gebeurtenis op het werk heeft plaatsgevonden, kunnen werkgevers en collega's zich waarschijnlijk beter voorstellen wat het betekent. Ze voelen zich dan meer verantwoordelijk.

Ook na een periode van afwezigheid kan het voorkomen dat je nog wel eens last hebt van de herinneringen of van angst in bepaalde situaties. Door te vertellen dat je er nog steeds mee bezig bent, kunnen collega's beter begrijpen dat je soms anders reageert dan voorheen. Dat je wel eens even 'afwezig' bent.

Veel onbegrip en ontactische opmerkingen komen door onbekendheid met het verwerkingsproces en doordat collega's of de werkgever niet weten hoe het op dit moment met je gaat.

Politie en justitie

De vervolging van een dader door Justitie kan nog voor veel ellende zorgen. De berechting van een dader duurt in het algemeen erg lang. Het kan behoorlijk belastend zijn als je er als slachtoffer mee te maken hebt. De feiten worden steeds weer herhaald, de schuldvraag wordt steeds opnieuw gesteld en er worden verzachtende omstandigheden voor de dader aangevoerd. Je gevoel onrechtvaardig behandeld te zijn kan versterkt worden door de aandacht die de dader krijgt. Het is heel begrijpelijk dat slachtoffers vaak behoefte hebben aan genoegdoening. Het kan goed zijn om te horen dat de dader gestraft wordt of dat er een schadevergoeding wordt opgelegd. Het komt ook voor dat slachtoffers de straf te licht vinden of heel kwaad worden als een dader wordt vrijgelaten wegens cellentekort of procedurefouten. Beangstigend is het als de dader nog vrij (in de buurt) rondloopt. Je hebt het gevoel dat opnieuw iemand het slachtoffer kan worden of dat het je weer kan overkomen.

Bij schade kan de nasleep ook voor financiële problemen zorgen, omdat je niet goed verzekerd bent of omdat de schade niet door de verzekering wordt gedekt. Ook een juridisch gevecht om een vergoeding of smartengeld kan een langlopende en emotionele zaak zijn.

De rechtsgang kan dus steeds nieuwe problemen en emoties met zich meebrengen. Wanneer je door de bomen het bos niet meer ziet en informatie wenst over al deze praktische en juridische zaken, is het zeker aan te bevelen contact te zoeken met Buro Slachtofferhulp.

Een goede afronding van het verwerkingsproces vergt tijd en rust. Je kunt niet zeggen dat het binnen een vaste periode moet zijn voltooid. Hoe snel het gaat hangt van veel factoren af, zoals de ernst en de aard van de gebeurtenis, eventueel eerdere slachtofferervaringen en de ondersteuning van de omgeving.

Sommige slachtoffers kunnen de ervaring zelfstandig en met behulp van de omgeving verwerken. Anderen ondervinden langdurige klachten en symptomen. Dat kan te maken hebben met je persoonlijke en je voorgeschiedenis. Hoe ga je met stress om en spanningen? Had je al problemen voor de gebeurtenis? Heb je al eerder traumatische gebeurtenissen meegemaakt?

Ook je omgeving speelt een rol in de verwerking. Je bent beter in staat de schok op te vangen en de ingrijpende veranderingen te accepteren wanneer je partner, je gezin, je collega's of je baas jou stimuleren en aanmoedigen. Ze helpen je in feite mee om de emoties te vinden om verder te gaan.

De verwerking stagneert

Als de herinneringen aan het voorval lang hevig blijven of als je emoties alleen maar sterker worden, kan het zijn dat je niet verder komt in het proces van verwerken. Er zijn dan ook lichamelijke klachten zoals bijvoorbeeld hyperventilatie, hoofdpijn en andere spanningspijnen. Je lijkt nog volledig in beslag genomen te worden door de gebeurtenis. Je hebt nog last van prikkelbaarheid, geheugen-, concentratie- en slaapstoornissen. In deze situatie is het zeker verstandig eens contact te zoeken met het Buro Slachtofferhulp en met hen de aanhoudende problemen te bespreken.

De vrijwillige medewerkers zijn deskundig en ervaren en helpen je de problemen op een rijtje te zetten. Zij zijn ook goed op de hoogte van de hulpverleningsmogelijkheden die aansluiten bij de problemen die je ervaart.

Buro Slachtofferhulp

Snelle hulp, een lage drempel en veelzijdigheid onderscheiden Slachtofferhulp van andere hulpverleningsinstanties.

Slachtofferhulp is een logisch en noodzakelijk vervolg op het werk van de politie. In principe kan een Buro Slachtofferhulp binnen 48 uur reageren op een verzoek om hulp. Wachttijden zijn er niet. De vrijwillig medewerkers benaderen slachtoffers persoonlijk. Zij nodigen hen uit voor een gesprek op het Buro of op een spreekuur op een politiebureau, of gaan (indien noodzakelijk) bij de mensen thuis op bezoek.

De medewerkers nemen de tijd om met slachtoffers te praten. De opvang van Slachtofferhulp is gratis en iedereen kan een beroep doen op een Buro in de buurt.

Slachtoffers van een ongeval of een misdrijf komen in de periode na de gebeurtenis vaak in een doolhof van instanties en formaliteiten terecht. De stap naar een officiële hulpinstantie blijkt voor velen nogal te groot. Om deze drempelvrees weg te nemen leggen medewerkers als het nodig is het eerste contact met andere instanties.

Slachtofferhulp werkt nauw samen met andere hulpverlenende instanties in de gemeente, zoals politie, justitie, maatschappelijk werk, Riagg en rechtshulp. De kennis van de medewerkers bij het Buro staat geheel ten dienste van de slachtoffers en richt zich op praktische zaken en begeleiding bij de verwerking van de schokkende gebeurtenis. Ook helpen zij de slachtoffers met de financiële afhandeling bij schade.