Voetbal

Ooit, lang geleden speelde voetbal een belangrijke rol in mijn leven.

Er was een tijd dat er niets anders bestond voor mij dan voetballen. Dag en nacht was ik er mee bezig. Keepen was mijn lust en mijn leven.

lime

Wat voetbal met ons doet.

LEW C1 Trainen deden we op een veld bij een soort buurthuis met speeltuin in de wijk van Eindhoven, die Drents Dorp heette. Vlak in de buurt was een Dahliavereniging waar zomers de mooiste dahlia's te zien waren.

LEW C1

Het is de plek waar nu de nieuwe velden van LEW zijn. De meeste spelers kwamen ook uit het Drents Dorp. Ik kwam van de Lievendaal dus ik moest best wel ver fietsen. Mijn vader was in de B en de A onze trainer. Ik zag daar nooit veel van omdat ik als keeper apart getraind werd. Er was wel verlichting op het trainingsveld, maar dat stelde niet veel voor. Het veld werd niet echt verlicht maar het was net niet donker meer in de hoeken van het veld. De keeperstraining werd dan ook altijd direct onder een van de lichtmasten gegeven. Omkleden deden we in soort rommelhok. Natuurlijk waren er geen douches. Een hoogtepunt was het als we als spelers van de A1 werden uitgenodigd op de training van de selectie van de senioren. Die werden gehouden op het complex waar we ook de wedstrijden speelden. Dan had je tenminste op het gravelveld goed licht. De velden van LEW lagen toen ergens aan de rand van Eindhoven. Ik weet niet meer precies waar.

LEW B1 LEW A1 Ik ben begonnen als middenvelder in de C1. Vanaf de B1 ben ik gaan keepen en heb ik in een aantal teams gespeeld, die steeds ongeveer dezelfde samenstelling hadden.

LEW B1

Ons spel was altijd degelijk en stevig. Over het algemeen moesten we het meer van inzet en kleunen, dan van techniek hebben. We werden vaak uitgescholden voor Lomp En Woest maar we vonden dat een geuzenaam. Het gaf ons alleen maar meer motivatie om de tegenstander in te maken. In het team waren natuurlijk wat meer subtiele spelers die de mooiste passeerbewegingen konden maken.

LEW A1

De tegenstanders gebruikte wel eens grove middelen om onze smaakmakers af te stoppen. Gelukkig waren er dan onze bikkels die altijd even vroegen wie de tegenstander was die onze speler de grond in had geboord. Zij zouden dan er wel voor zorgen dat het niet meer gebeurde. Ook buiten het veld waren onze spelers niet altijd de grootste lieverdjes. Bij andere clubs heb ik geweldige medespelers gehad, maar bij LEW was het A1 elftal een hechte vriendenclub, die veel voor elkaar overhad.. Namen die ik nog herinner: Joep van Merode. Simon van de Velde, Willy Lepper, Toon Rekmans, Ad Bierens, Henny van de Velden, Familie van de Zande, Toon van de Heuvel en een van Reker. Bij uitwedstrijden gingen we allemaal op de fiets naar de tegenstander. Netjes in twee rijen dik achter elkaar. Later ook brommers erbij. We vertrokken vanaf cafe Drents Dorp, het stamcafe van de club. Soms als we iets speciaals gewonnen hadden kregen een frietje bij de Lepper. Later reisden we met de A1 soms met de auto, als we echt ver weg moesten. Heel bijzonder waren de twee toernooien met A1 in wat toen nog West-Berlijn heette. De reis naar Berlijn ging met de trein dwars door Oost-Duitsland. We zaten een hele dag in de trein en vooral de gewapende Vopo's die de papieren controleerden maakten veel indruk. Ik heb de jongens nooit meer zo rustig gezien. Het was voor ons een hele wereldreis. Om de reis te kunnen betalen werd er per week een bedrag gespaard, dat werd door de leider opgehaald. Ik herinner me nog dat onze leider Woutje heette.

Willem in actie Voor mij was de eerste keer het leukst. We speelden in wat grotere stadions, maar soms ook een op veld van kolengruis. We verbleven de eerste keer in soort jeugdherberg, maar dan wel een die in flatgebouw was ondergebracht. We zaten dicht bij het centrum. We hebben de relletjes en het slagveld bij het gebouw van het Springerconcern van heel dichtbij uit het raam van ons gebouw goed kunnen zien. We kregen wel het dwingend advies ons er ver van te houden. Ik herinner me goed de zwaailichten in de nacht. Ik wist toen niet wat er allemaal aan de hand was. Dat werd pas later duidelijk toen we weer thuis waren en we weer TV konden kijken, Voor de meeste was het de eerste keer dat ze in het buitenland waren. Slechts een enkeling sprak Duits en sommigen hadden wat moeite met de andere eetgewoontes. Een veel gehoorde klacht was dat er zoveel knokloof in het eten zat. Waarschijnlijk werd er knoflook mee bedoeld. Gevolg is wel dat ik het nog steeds vaak over knokloof heb. Ook werd er natuurlijk gefeest. Ik herinner me dat ik voor het eerst van die ontzettend grote potten bier heb gezien en heb leeg gedronken. Ook zag ik voor het eerst grote glazen laarzen met bier. De laars ging het hele team rond en ieder nam een slok. Daarna zijn er Duitse voetballers naar Eindhoven gekomen voor een toernooi bij LEW. De spelers werden ondergebracht bij gastgezinnen. Veel meer herinner ik hier niet meer van. De tweede keer logeerden we in Berlijn bij gastouders. Omdat ik redelijk Duits sprak moest ik het woord doen voor nog twee andere LEWers die op hetzelfde adres logeerden, De eerste avond hadden de gastouders voor ons een zeer uitgebreid maal gekookt en een leuk avondje thuis met ons gepland. Ik kreeg de onplezierige opdracht van de andere twee aan de gastouders te vertellen dat we liever uit wilden gaan en ook niet bij hen zouden eten. Gelukkig vonden ze het geen probleem dat we onze eigen weg gingen. LEW A1 in Berlijn 's Middags nog met de taxi wat op stap geweest. We hebben de Berlijnse muur toen nog gezien. We wilden ook nog met de metro naar Oost-Berlijn. Maar uiteindelijk durfden we het toch niet omdat we bang waren dat we van de Oost-Duitsers niet meer terug mochten. In het begin van het toernooi kreeg ik vlak voor de eerste wedstrijd van de nieuwe leider Wolkenveld plotseling te horen dat ik na 2 jaar in de A1 gekeeped te hebben nu ineens in de A2 moest keepen. Hieronder lag een konflikt tussen Wolkenveld, die de regie bij LEW in handen wilde krijgen en mijn vader, die tegen wil, en dank altijd de Jeugdselectie A en B had getraind. Wolkenveld zag hier zijn kans om via mij, mijn vader te treffen. Niet veel mensen zullen weten dat ik hier echt kapot van was en te voet Berlijn in ben gegaan. Ik heb wat rondgelopen en ben gelukkig weer in de buurt van het voetbalveld waar we moesten spelen terecht gekomen. Ik heb in een cafe (Ik was net 16 jaar) een tijdje flipperkast gespeeld en ben toen toch maar naar het voetbalstadion gegaan en heb nog wat wedstrijden in de A2 gespeeld. Terug in Nederland heb ik direct mijn lidmaatschap opgezegd en ben naar Veloc overgestapt. Daar heb ik nog een tijdje in de A1 gespeeld. Op mijn 16de was ik reserve in het eerste en op mijn 17de speelde ik in het tweede. Op mijn 18de speelde ik bij PSV in wat toen de Hoofdklasse of de betaalde jeugd heette. Mijn keeperstrainer was Jan Reker een oude bekende van LEW. In die tijd hing ik nogal aan de lengte van mijn haar. Ik vond dat ik daar de baas over was. Bij PSV dacht men daar anders over. Ik heb een half uur bij de manager van PSV, Ben van Gelder, gezeten. Ik begreep niet wat hij allemaal wilde. Hij had het over Peter Ressel die net zijn baard had afgeschoren en direct een transfer naar Feyenoord had gekregen. Hij wilde dus maar zeggen: Knip je haar af en scheer je baard af en je krijgt een contract. Het zelfde had de trainer ook al gezegd. Ik heb een compromis gevonden: baard eraf en een stuk van mijn haar. Ik kwam in de selectie. Mijn haar groeide weer en ik zakte met de lengte van mijn haar van A1 naar A2 naar A4. Een contract heb ik nooit gehad. Ik dacht dat de beste spelers vanzelf in het eerste terecht kwamen. Maar ik heb bij PSV geleerd dat andere dingen veel belangrijker zijn. Ik heb er geweldige spelers gezien die de sterren van de hemel speelden maar om wat voor reden dan ook gewoon niet aan de bak kwamen omdat iemand in de club hen niet mocht. Om de sfeer bij PSV te tekenen het volgende verhaal. Als lid van de jeugdselectie kreeg je vrijkaartjes voor de thuiswedstrijden van het eerste. Ik ging altijd met vrienden, die in de hoofdklasse van EVV (Eindhoven) speelden naar hun eerste elftal kijken. Daar was het altijd lekker ontspannen op de tribune. Als een van de eigen spelers weer eens een blunder maakte lag de hele tribune in een deuk. Deed je dat bij PSV werd je in elkaar geslagen. In het jaar bij PSV heb ik besloten dat voetbal niet echt belangrijk is en ben Geschiedenis gaan studeren. Ook dat bleek niet belangrijk. Veloc 2

Veloc 2